Júlia obserwowała, jak ciężkie pióro gładko sunie po grubym papierze, pozostawiając za sobą głęboki niebieski atrament. Patrzyła, jak ostatni podpis kończy umowę o podziale majątku: deklarując, że nie ma żadnych roszczeń.W salonie wiejskiego domu usiadła na krawędzi niewygodnego, designerskiego krzesła.
Monotonne bębnienie październikowego deszczu za oknem towarzyszyło każdemu jej ruchowi.— Na szczęście już po wszystkim — powiedziała Tamara Iljinicsna, unosząc dokumenty dwoma palcami. Jej perfekcyjny manicure lśnił w świetle lampy. — Już myślałam, że zaczniesz robić sceny,
żądać swojej części, bo tu odkurzyłaś kurz.Júlia milczała, tylko patrzyła na Denisa — swojego męża, z którym pół roku temu wybierali razem tapetę do pokoju dziecięcego, a który teraz wydawał się całkowicie obojętny na wydarzenia, pochłonięty ekranem telefonu.
— Denis — wyszeptała — nawet na mnie nie patrzysz? Przeżyliśmy razem pięć lat.Denis spojrzał na nią z irytacją, ale w jego oczach nie było poczucia winy ani skruchy, tylko zmęczenie długą, niewygodną rozmową.— Júlia, nie dramatyzuj. Moja matka ma rację. Pochodzimy z różnych światów.
Ja dążyłem do rozwoju, budowałem biznes z moim ojcem, a ty… nadal jesteś tą samą dziewczyną z przedmieścia. Twoje gotowanie, rozmowy o promocjach w supermarketach, twoje puszyste swetry… nadal mylisz prostotę z wyrafinowaniem na spotkaniach. Wobec moich partnerów wstydzę się ciebie.
— Wstyd? — gorzki uśmiech przesunął się po twarzy Júlii. — A kiedy trzy lata temu, podczas twojej ciężkiej choroby, siedziałam przy twoim łóżku w nocy, podczas gdy twoi rodzice wypoczywali na Malediwach… to nie było wstyd?— Och, nie udawaj Świętej Teresy! — przerwał Boris Eduardowicz,
były teść, ledwie opierając się o masywny dębowy stół. Poprawił złoty zegarek. — Karmiliśmy cię, ubieraliśmy w normalne ubrania. Widziałaś, jak ludzie żyją. Teraz spakuj się! Samochód czeka przy bramie.Júlia powoli wstała. Nie popłynęły łzy, nie było scen — pozostało tylko uczucie niesprawiedliwości.
Chwyciła swoją starą sportową torbę, którą przyjechała do tego domu pięć lat temu.— Wróć do swojego wspólnego mieszkania! — zawołała radośnie Tamara Iljinicsna, z lekceważeniem odsuwając dokumenty. — Tam jest twoje miejsce, wśród podobnych biedaków.
Znajdź sobie podobnego partnera, może kochanka.Júlia ruszyła cicho w stronę drzwi. Ciężkie drzwi wejściowe zamknęły jej przeszłe życie.Dwie godziny później Júlia siedziała w ciasnej, sześciometrowej kuchni u matki. Monotonne tykanie starego zegara ściennego i przyjazne syczenie czajnika wypełniały przestrzeń.
Olga Siergiejewna, z głębokimi zmarszczkami wokół oczu i rękami tkaczki, postawiła przed nią gorącą herbatę, nie mówiąc ani słowa.— Wyrzucili cię, prawda? — wyszeptała matka. — Wiedziałam, że do tego dojdzie. Zbyt wiele pozwolili sobie na pychę.
— Mamo, ufałam im — wreszcie zadrżał głos Júlii. — Zrobiłam wszystko dla nich. A oni traktowali mnie jak bezpańskiego psa. Wysłali mnie bez grosza przy duszy.Olga Siergiejewna długo patrzyła na odlupany parapet, westchnęła, przetarła ręce w fartuch i wyszła. Po chwili wróciła z małą metalową skrzynką,
wyjętą ze starej puszki po ciastkach.— Obiecałam twojemu ojcu, że poczekam, aż ukończysz trzydzieści lat lub aż życie zmusi cię do nowego początku.Júlia spojrzała zdezorientowana na skrzynkę.— Twój ojciec? Powiedziałaś, że był zwykłym inżynierem i zmarł, gdy miałam rok.
— Naprawdę zmarł — otworzyła Olga skrzynkę —, ale nie był zwykłym inżynierem. Andriej, twój ojciec, tworzył unikalne algorytmy transmisji danych. Był geniuszem, ale zupełnie niezdolnym w relacjach społecznych. Próbowano odkupić jego wynalazki za grosze, grożono mu.
Zanim odszedł, stworzył fundację. Ukrył cały majątek, żeby nas nie dotknął. Chciał, żebyś dorastała jako normalna osoba, która zna wartość pracy. Nie jako członek złotego pokolenia, jak twój były mąż.Następnego dnia Júlia siedziała w biurze w centrum miasta. Valerij Stanisławowicz,
siwowłosy prawnik w surowym, szarym garniturze, przeglądał dokumenty.— Twoja matka postąpiła mądrze — powiedział, zdejmując okulary.— Twój ojciec opatentował technologię, bez której dziś połowa serwerów przemysłowych w kraju by nie działała. Tantiemy trafiają na zamknięte konto
. Najciekawsze jest to, że część praw przekazał do rozwijającej się firmy. To „Vektor-IT”.Júlia zaparła się dech. „Vektor-IT” należała do rodziny jej byłego męża. Boris Eduardowicz był z niej dumny, a Denis pracował w niej dzień i noc.— Jaki udział ma fundacja mojego ojca? — zapytała Júlia, starając się zachować spokój.
— Trzydzieści pięć procent. Teraz będziesz miała pakiet kontrolny, jeśli wykupicie udział Lwa Markowicza — odpowiedział prawnik. — Pięćdziesiąt jeden procent.Następnego dnia Júlia dyskretnie weszła do sali konferencyjnej „Vektor-IT”. Całe kierownictwo firmy było zebrane.
Boris Eduardowicz siedział przy głowie stołu, Denis pisał na laptopie, Tamara Iljinicsna przeglądała magazyn.— Dobrze, koledzy — zaczął Boris — głosujemy nad budżetem…Masywne szklane drzwi powoli się otworzyły. Zamiast Lwa Markowicza weszła Júlia, w idealnym garniturze,
włosy gładko zaczesane do tyłu, twarz spokojna, dłonie na stole.Denis zamarł.— Júlia? — jąkał się. — Jak… jak tu weszłaś?Tamara Iljinicsna zrobiła się czerwona i spojrzała w górę. — Ochrona! Wyprowadźcie ją!Júlia mówiła cicho, ale każde słowo było ostre jak nóż:
— Anulujcie alarm bezpieczeństwa. Jestem spadkobierczynią fundacji zaufania mojego ojca i posiadam pakiet kontrolny pięćdziesiąt jeden procent. Firma jest teraz pod moją kontrolą.Napięcie było gęste i ciężkie. Były teść zrobił się czerwony, wzrok pełen strachu. Twarz Denisa wyrażała rozczarowanie.
Tamara Iljinicsna nerwowo bawiła się pierścionkiem.— Firma będzie funkcjonować, miejsca pracy zostaną zachowane. Ale rada dyrektorów przechodzi pełną reorganizację — powiedziała Júlia. — Boris Eduardowicz, zostaniesz doradcą, z obniżonym wynagrodzeniem.
Nie będziesz już podejmować decyzji finansowych. Tamara Iljinicsna, nie potrzebujesz już dyrektora PR.— A ty, Denis? — zapytała, wciąż patrząc na niego. — Jutro idziesz do strefy przemysłowej. Będziesz zarządzał magazynem. Może nauczysz się, czym jest prawdziwe życie.
Odeszła w stronę drzwi, potem się odwróciła:— I tak, Tamara Iljinicsna, nie wróciłam do wspólnego mieszkania. Kupiłam budynek biurowy, w którym teraz siedzimy. Więc teraz wszyscy jesteśmy pod moją…
