Ciężki pęk kluczy uderzył o blat kuchenny z metalicznym trzaskiem, omal nie przewracając szklanego cukierniczka.
— Do jutra spakujesz swoje rzeczy. Mieszkanie jest moje! — rozkazał Vadim, nerwowo poprawiając mankiet świeżo wyprasowanej jasnoniebieskiej koszuli.
— Było na moje nazwisko jeszcze przed ślubem. Oszczędź mi więc swoich kobiecych histerii i wielkich scen.Inna stała przy zlewie. Zimna woda uderzała mocnym strumieniem w odwrócony talerz, małe krople rozpryskiwały się na jej fartuchu.
Bez słowa zakręciła kran. Wytrzeć ręce w szorstki ręcznik kuchenny, starannie powiesić go z powrotem na haczyku i dopiero wtedy się odwróciła.
— Dobrze. Jutro mnie tu już nie będzie.Vadim mrugnął oczami.Nie tego się spodziewał.W jego głowie żyła zupełnie inna scena: łzy, krzyki, wyrzuty za szesnaście zmarnowanych lat. Już zacisnął szczękę, gotowy do kłótni.
Ale Inna po prostu wzięła gąbkę i spokojnie zaczęła wycierać stół, ostrożnie omijając klucze.Jakby nic się nie stało.A przecież szesnaście lat wcześniej wszystko zaczęło się zupełnie inaczej.
Wtedy Inna miała dwadzieścia sześć lat. Pracowała w ciasnym, półmrocznym centrum ksero w piwnicy. Powietrze było stale wypełnione szumem drukarek i zapachem świeżo podgrzanej farby.
Vadim wszedł pewnego śnieżnego lutowego wieczoru.Musiał pilnie wydrukować grubą teczkę z planami. Był wysoki, twarz miał zaróżowioną od zimna i żartował, podczas gdy stara risografia powoli wyrzucała kartki.
— Naprawdę pracuje pani tu do północy? — zapytał, odbierając jeszcze ciepły stos papierów.— Dzisiaj tak — odpowiedziała Inna. — Jutro rano muszę iść z mamą do lekarza.— Coś jej dolega?
— Jest bardzo chora… ledwo chodzi, a prawa ręka prawie nie działa.Inna sama nie rozumiała, dlaczego opowiada obcemu wszystko to. Zwykle po takich historiach mężczyźni szybko znikały.
Ale Vadim wrócił następnego dnia.Przyniósł dwie filiżanki gorącej herbaty i bułeczkę z serem.Niedługo potem to on już je woził samochodem do przychodni.
Naprawił cieknący kran w kuchni. Cierpliwie słuchał trudnych do zrozumienia zdań Anny Siergiejewnej i zawsze się uśmiechał.— Trzymaj się przy nim, córeczko — szepnęła jej matka. — To dobry człowiek.
Potem odbył się ślub.Mały i skromny.Matka Vadima, Raisa Eduardowna, siedziała przy stole prosto przez całą kolację, patrząc z obrzydzeniem na wyeksploatowany linoleum w wynajętej jadłodajni.
— Co zrobić… dziewczyna oczywiście nie ma żadnych kontaktów — powiedziała głośno do siostry. — Ale jeśli Vadim jej tak bardzo chce, to ją wychowamy.
Młoda para dostała w prezencie od rodziców Vadima trzypokojowe mieszkanie.Oczywiście wyłącznie na nazwisko Vadima.Inna wtedy nie protestowała.
Sprzątała, gotowała, szyła, tworzyła dom.Urodziła się Ksjusza.Noce stały się długim, wyczerpującym cyklem: płacz, kołysanie, mleko, pieluchy.Tymczasem Vadim robił karierę.
— Zabierz dziecko do kuchni! — krzyczał o świcie. — Jutro mam posiedzenie zarządu! Ja zarabiam pieniądze!I Inna je zabierała.Zawsze.Prawdziwa pęknięcie nastąpiło, gdy zmarła jej matka.
Tego wieczoru, po pogrzebie, Vadim po prostu zdjął czarny krawat i zmęczony przeciągnął się.— Wreszcie… koniec cierpienia. Przynajmniej od jutra mieszkanie będzie pachniało normalnie.
To wtedy Inna po raz pierwszy spojrzała na niego tak……jak na obcego.Minęły lata.Ksjusza dorosła.A pewnego dnia Inna zobaczyła dwie kreski na teście ciążowym.
— Żartujesz?! — wybuchnął Vadim. — Mam czterdzieści trzy lata! Nie będę zmieniać pieluch!— Zachowam dziecko — powiedziała spokojnie Inna.
I tak urodził się Ilja.Tymczasem Vadim całkowicie się zmienił.Nowe ubrania. Siłownia. Perfumy, których wcześniej nie miał.Potem przyszła rozmowa telefoniczna.
— Inna… właśnie widziałam twojego męża w restauracji — powiedziała jej przyjaciółka. — Z młodą dziewczyną. Atmosfera była bardzo… bliska.
Inna nie płakała.Nie krzyczała.Po prostu zadzwoniła do dawnego znajomego.Denisa. Byłego detektywa.Kilka dni później przed nią leżała koperta.
Zdjęcia.Imię dziewczyny: Snieżana. Dwudziesty czwarty rok życia.I w tym momencie w głowie Inny narodził się plan.Cichy.Zimny.Dokładnie przemyślany.
Półtora miesiąca później Vadim już szykował się do wyjazdu — dwa tygodnie nad morzem… oczywiście ze Snieżaną.— Vadim — powiedziała spokojnie Inna — chodźmy do notariusza.
Daj mi pełnomocnictwo ogólne, żebym mogła załatwić dokumenty na uniwersytet Ksjuszy.Vadim zirytowany machnął ręką.— Szybko.Podpisał.Nie przeczytawszy nawet.
A kiedy wrócił z wakacji……mieszkanie już nie należało do niego.Dwa miesiące później stał pod drzwiami z Snieżaną i swoją matką.Zapasowy klucz nie leżał już pod wycieraczką.Drzwi otworzył Denis.
— Dzień dobry. Kogo pan szuka?Twarz Vadima pobladła.— Gdzie jest Inna?!Denis spokojnie upił łyk kawy.— To już nie jest pańskie mieszkanie.
W korytarzu zapadła cisza.Ręka Vadima drżała, gdy czytał akt sprzedaży.— Ale… nie czytałem…— Wiem — powiedział Denis cicho.W tym czasie twarz Snieżany wykrzywiła się.
— Czekaj… nie masz mieszkania?Vadim zaczął jąkać się.Dziewczyna po prostu się odwróciła i odeszła.W klatce słychać było tylko stukot jej obcasów.W tym samym momencie, na drugim końcu miasta, Inna nastawiała herbatę w swojej nowej kuchni.
Ilja bawił się samochodzikiem na podłodze.Ksjusza opowiadała w wideorozmowie o swoim pierwszym zdanym egzaminie.Drzwi się otworzyły.Denis wszedł.
Inna wyjęła kolejne kubki.Życie toczyło się dalej.I teraz pozostali w nim tylko ci, którzy naprawdę potrafili je docenić.
