Chłodne światło klatki schodowej długo pozostawało na twarzy Vadima, jakby nie mogło zdecydować, czy go wpuścić, czy odrzucić. Telefon w jego dłoni zawibrował raz, po czym ucichł. Nie spojrzał na niego. Wiedział, kto to. Nina. Albo może Zhanna.
Albo ktoś inny, kto do tej pory zawsze załatwiał za niego konsekwencje.Teraz nie było już nikogo, kto by to załatwił.Za drzwiami Zhanny słychać było cichą muzykę. Głosy dzieci, brzęk naczyń, życie. Nie jego życie.— Naprawdę myślisz, że możesz tu zostać? — zapytała Zhanna, krzyżując ręce na piersi.
— Vadim, mamy już sześć osób w tym mieszkaniu. To nie jest schronisko.— Nina mnie wyrzuciła — powtórzył mężczyzna, jakby to samo w sobie było wystarczającym uzasadnieniem wszystkiego.Zhanna westchnęła.
— I? Zastanowiłeś się dlaczego?Pytanie nie było agresywne, raczej zmęczone. Jakby ta sama historia była już słyszana wiele razy, tylko od różnych kobiet, w różnych mieszkaniach, z różnymi wymówkami.Vadim nie odpowiedział od razu. Usiadł na korytarzu, na krawędzi starej szafki na buty.
Jego ciało nagle stało się ciężkie, jakby wszystkie decyzje, których unikał, właśnie spadły na niego jednocześnie.— Ja tylko… chciałem pomóc — powiedział w końcu.Zhanna zaśmiała się krótko, ale bez cienia wesołości.— Zawsze to mówisz. I zawsze ktoś inny za to płaci.
Mężczyzna spuścił głowę. W myślach pojawiła się twarz Niny. Nie ta zła, ale ta cicha chwila, gdy pakowała walizki. Ruchy nie były szybkie. Nie było w nich wahania. Jakby decyzję podjęła dawno temu, a teraz tylko wypuszczała ją na powierzchnię.
I Katia.Żółte okularki do pływania, których jeszcze nawet nie kupili.Ta myśl przeszyła go nagle.— Ja… nie sądziłem, że to będzie aż taki problem — powiedział cicho.Zhanna wzruszyła ramionami.— To zawsze jest aż taki problem. Tylko dotąd nie dla ciebie.
W drugiej części mieszkania trzasnęły drzwi. Dziecko zaczęło płakać. Ktoś kazał mu się uciszyć. Życie toczyło się dalej bez niego.Vadim wyjął telefon. Na ekranie widniało imię Niny. Jeden dotyk dzielił go od połączenia. Ale kciuk zawisł w powietrzu.
Co by powiedział?Że się pomylił? Że wszystko cofnie? Że Katia może pojechać na obóz?I jaka byłaby następna decyzja, którą znów podjąłby za innych?Odłożył telefon.— Nie mogę tu zostać — powiedział w końcu.Zhanna skinęła głową, jakby się tego spodziewała.
— Przynajmniej to widzisz jasno.Mężczyzna wstał. Czuł się pusty, ale nie lekki. Raczej jak źle opróżniony pokój, w którym wszystkie rzeczy stoją na swoim miejscu, tylko straciły znaczenie.Wyszedł na ulicę.Miasto było zimne i obojętne. Ludzie się spieszyli, torby, tramwaje, światła. Każdy gdzieś zmierzał. On nie.
Ruszył pieszo.Nie wiedział dokąd.Myśli powoli się porządkowały, jak kawałki rozsypanej układanki, które w końcu zaczynają rozumieć, że tworzą jeden obraz. Głos Niny. Śmiech Katyi. Nazwa obozu na stronie, którą zmienił.Jedno kliknięcie.
Tylko tyle.A jednak od tego zależało wszystko.Zatrzymał się na moście. W dole woda płynęła ciemna i powolna, jakby nigdzie się nie spieszyła. W kieszeni zadźwięczały klucze. Klucz do domu, który już nie był domem.Wyjął telefon.
Tym razem nie zadzwonił do Niny.Napisał wiadomość.„Przywrócę imię Katyi. I wszystko załatwię. Niczego nie chcę w zamian.”Zawahał się nad przyciskiem wysyłania.Po czym go nacisnął.Po wibracji telefonu zapadła cisza.I w tej ciszy po raz pierwszy nie słyszał już cudzych decyzji.Tylko ciężar własnych.
