Gdy głos Larissy przeciął nasz korytarz, poczułam, jakby ktoś tępy nóż wbijał w metalową puszkę.
„A oto i my! Szczęśliwego Nowego Roku, rodzino! Walera, nie stój tak — przyjechaliśmy uratować wasze sałatki, zanim się zepsują!”
Skrzywiłam się i powoli odstawiłam filiżankę kawy na stół. Za oknem wisiał szary styczniowy dzień, ciężki i ospały jak mokry śnieg. Trzeci stycznia — ten błogi dzień, kiedy cały kraj chodzi w piżamach, je resztki sałatki Olivier i regeneruje się po noworocznym maratonie.
Przynajmniej miałam nadzieję, że właśnie tak będzie.
Ale oczywiście wszystko potoczyło się inaczej.
Drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem. Do mieszkania wdarło się zimne powietrze wraz z ostrym zapachem tanich perfum Larissy, które uważała za „elegancki vintage”. Zaraz potem rozległo się ciężkie tupanie zimowych butów.
Zaciągnęłam pasek szlafroka mocniej i wyszłam do przedpokoju.
Larissa stała tam jak prowincjonalna królowa w odwiedzinach. Jej nowy futrzany płaszcz błyszczał sztucznie w świetle lampy — ewidentnie kupiony na kredyt, pewnie z metką nadal w środku. Obok niej jej mąż Tolik nerwowo przestępował z nogi na nogę, trzymając siatkę taniego piwa. Ich dwaj synowie, ośmio- i dziewięciolatkowie, już pędzili jak dzikie psy w stronę pokoju dziecięcego.
„Larissa” — powiedziałam chłodno — „zwykle zapowiada się wizyty.”
„Oj, Katia, nie przesadzaj! Przecież jesteśmy rodziną!” Wcisnęła Walera w ręce płaszcz, jakby był wieszakiem. „Został wam kawior? Tolik od kilku dni o rybach marzy. U nas bieda — wszystko poszło na prezenty.”
Bez zaproszenia ruszyli prosto do kuchni.
Jak zawsze Larissa zachowywała się, jakby mieszkanie należało do niej. Otworzyła lodówkę, wyjęła półmiski, które zostawiłam na wieczór, i zaczęła wydawać polecenia:
„Walera, kroić chleb! Ale grube kromki, nie żałuj!”
Tolik usiadł ciężko na moim krześle, otworzył piwo, a piana natychmiast wylała się na obrus.
„No to — za spotkanie!”
Usiadłam naprzeciw nich.
Walera krzątał się nerwowo, kroił chleb, układał talerze. Mój mąż był zbyt miękki. Kochał swoją siostrę, zawsze jej współczuł, tłumaczył, że ma „pecha w życiu”. Konflikty go przerażały.
Ale przede mną bał się bardziej.
I dobrze.
„Trudny teraz czas” — zaczęła Larissa swoje narzekania, smarując chleb grubą warstwą masła. „Biznes słabo idzie, klienci liczą każdy grosz. Ale żyć trzeba!”
Kiwnęła w stronę pokoju dziecięcego.
„A Artem siedzi przy komputerze? Niech przyjdzie do dzieci. Nudzą się. Niech włączy bajki albo się pobawi.”
„Artem pracuje” — odpowiedziałam krótko. „Ma zlecenie.”
Larissa machnęła ręką i zaśmiała się głośno.
„Pracuje? W wieku czternastu lat? Daj spokój. Na pewno gra w jakieś strzelanki. Chłopaki! Idźcie do Tjomy!”
I wtedy to się stało.
Głuchy huk wstrząsnął mieszkaniem.
Potem nieprzyjemny trzask.
Łamany plastik.
Zgrzyt przewracanych mebli.
Walera pobladł natychmiast.
„Co to było?!”
Pobiegłam.
Gdy wpadłam do pokoju dziecięcego, zabrakło mi tchu.
Po całej podłodze leżały tysiące kolorowych klocków Lego.
Cała duma Artema.
Lego Technic Bugatti Chiron — trzy i pół tysiąca elementów, trzy miesiące pracy. Każda śrubka, każde kółko składane z ogromną cierpliwością.
Teraz był tylko rozbitym stosikiem plastiku.
Ale najgorsze leżało obok.
Ekranem w dół.
Jego tablet graficzny.
Profesjonalny sprzęt, który kupiliśmy miesiąc temu na urodziny. Narzędzie pracy. Rysował na nim projekty i logotypy dla klientów z internetu.
Podniosłam go.
Ekran był całkowicie roztrzaskany.
Czarne plamy rozlewały się jak tusz.
Artem stał przy biurku, blady jak ściana. Ręce mu drżały, pięści miał zaciśnięte tak mocno, że kostki zbielały.
Kuzyni przytulili się przerażeni do ściany.
„My tylko chcieliśmy zobaczyć! Sam spadł!” — jęczał starszy.
W tym momencie w drzwiach pojawiła się Larissa, wciąż żując.
„Boże, znowu dramaty?” — przewróciła oczami. „Dzieci się bawiły. Artem, czemu robisz sceny? To przecież twoi mali kuzyni.”
Artem podniósł wzrok.
Oczy miał pełne łez, ale się powstrzymywał.
„Mamo… jutro mam oddać logo. Ja… ja tego nie zrobię.”
„Głupoty” — prychnęła Larissa. „To się kupi nowe! Katia, powiedz coś! Przecież dobrze zarabiasz. Z powodu kawałka plastiku taka tragedia…”
Spojrzałam na nią.
Tłuste usta.
Okruszki chleba.
To wieczne poczucie, że wszystkim się coś od niej należy.
W tej chwili skończyła się moja cierpliwość.
„Walera” — powiedziałam spokojnie — „weź dzieci do kuchni.”
Mój mąż drgnął, ale posłuchał.
„A ty, Larissa, zostajesz.”
Dwa dni wcześniej zadzwonił mój były szef.
Pjotr Iljicz.
Twardy biznesmen z lat dziewięćdziesiątych.
„Katia, twoja szwagierka jest mi winna trzysta tysięcy rubli. Termin minął. Ignoruje telefony.”
Zrobiło mi się zimno.
Wiedziałam, co się stanie.
Więc wykupiłam dług.
Za własne pieniądze.
Te, które odkładałam na samochód.
Wtedy myślałam, że spokojnie z nią porozmawiam.
Jak bardzo się myliłam.
Teraz stała przede mną.
„Tablet kosztuje czterdzieści tysięcy. Lego piętnaście. Przelewasz mi pięćdziesiąt pięć tysięcy.”
Larissa zaśmiała się.
„Zwariowałaś! To był wypadek!”
„A co z twoimi długami na trzysta tysięcy?”
Zbladła.
„Skąd…?”
Wyjęłam dokumenty.
„Bo dług jest teraz mój.”
Cofnęła się.
„Nie…”
„Trzysta sześćdziesiąt tysięcy razem.”
Walera wszedł do pokoju.
„Katia… co się dzieje?”
„Usiądź.”
Posłuchał.
„Larissa ma dług. I samochód Hyundai Solaris.”
„Nie oddam!” — krzyknęła.
„To idziemy do sądu.”
Wyciągnęłam dokumenty.
„Zabezpieczenie majątku.”
„Walera! Pomóż mi!” — zaczęła błagać.
„Nie pomoże” — przerwałam.
Spojrzałam na męża.
„Bo on też ma długi.”
Zamilkł.
„Kredyt dwieście tysięcy, żeby ratować jej biznes. Spłacasz go sam.”
Cisza.
Larissa zrozumiała.
„Podpisz” — powiedziałam.
Drżącymi rękami podpisała.
Kluczyki upadły na stół.
Dwa dni później wyszli.
Pierwszy raz bez arogancji.
W kuchni była cisza.
Tylko z pokoju Artema słychać było szelest klocków.
„Naprawdę zapłaciłaś?” — zapytał Walera.
„Tak.”
„Dlaczego?”
Upiłam kawę.
„Bo odzyskam więcej.”
Spojrzałam na niego.
„A ty od dziś masz finansową dietę. Jeszcze raz pomożesz siostrze — rozwodzę się.”
Skinął głową.
Nagle z pokoju dziecięcego:
„Mamo! Znalazłem starego tableta! Działa!”
Uśmiechnęłam się pierwszy raz tego dnia.
„Świetnie, Artem. A nowy kupimy z odsetek twojej ciotki.”
