Kira przesunęła palcami po chłodnej, gładkiej powierzchni kuchennej wyspy. Zapach świeżo impregnowanego drewna mieszał się z ciepłym aromatem drogiego parkietu i parą świeżo zaparzonej kawy. Słońce zalewało ogromne mieszkanie z wysokimi sufitami niemal oślepiającym światłem — rano nawet blask wydawał się tutaj nienaturalnie czysty.
Vadim siedział przy stole, od niechcenia przewijając coś w telefonie. Ledwie tknął starannie przygotowane śniadanie, jakby nawet go nie zauważał.
— Vadik, popatrz tylko… jak tu pięknie — powiedziała Kira, siadając naprzeciwko niego z uśmiechem pełnym szczerej, dziecięcej radości. — Nadal dziwnie jest budzić się i nie być w kawalerce. Twoja babcia… to niesamowite, co dla nas zrobiła.
Vadim westchnął i odłożył telefon.
— Kira, musisz zaczynać każdy poranek od tego?
Jego głos był ostry. Zbyt ostry.
Twarz dziewczyny napięła się na chwilę, ale szybko odzyskała spokój. Minęły zaledwie dwa miesiące, odkąd wprowadzili się do luksusowego mieszkania w centrum miasta, które Anna Wasiljewna, osiemdziesięcioletnia babcia Vadima, przepisała na nich.
Starsza kobieta powiedziała wtedy tylko:
— Dla mnie ten dom jest już za duży… A wam potrzebne jest życie, nie samotność.
I wyjechała. Przynajmniej tak mówili.
— Po prostu jestem wdzięczna — odpowiedziała cicho Kira. — Tylko tyle.
Vadim odwrócił się w stronę okna.
— Mama mówi, że wszystko z nią dobrze. Jest na południu, u swojej siostry. Spaceruje, odpoczywa, korzysta z życia.
Kira skinęła głową, ale coś ścisnęło ją w piersi. Ta historia była zbyt idealna.
Potem pewnego dnia Vadim wyjechał „w delegację”.
I Kira po raz pierwszy została sama w ciszy.
A cisza zaczęła rodzić pytania.
W sobotni poranek wsiadła do samochodu.
Sześćdziesiąt kilometrów. Tylko tyle.
Zariecznoje było ciche, niemal opuszczone. Stary dom stojący na końcu działki na pierwszy rzut oka nie wyglądał na zrujnowany — raczej porzucony. Jakby ktoś nie wyjechał, lecz coś ukrył.
Brama zaskrzypiała, ale się otworzyła.
Na drzwiach wisiała kłódka… uchylona.
Serce Kiry podeszło jej do gardła.
— Jest tu ktoś? — zapytała niepewnie.
Z wnętrza domu dobiegł cichy, kruchy dźwięk.
Gdy weszła do środka, powietrze było lodowate, a ściany przesiąknięte wilgocią i pleśnią.
I tam, w półmroku…
siedziała jakaś postać.
Starsza kobieta, owinięta chustami, drżąca z zimna na kanapie.
— Babciu…? — wyszeptała Kira.
Kobieta podniosła wzrok.
I świat się zatrzymał.
— Kiroczka… ty… jak mnie znalazłaś?
Kira upadła obok niej na kolana.
— Powiedzieli mi… że jest pani na południu. U siostry…
Staruszka uśmiechnęła się gorzko.
— Nie ma żadnego południa. Ani siostry. To wszystko było kłamstwem.
Słowa spadały powoli, jak kamienie.
— Vadim… i jego matka… przywieźli mnie tutaj. Powiedzieli, że tak będzie lepiej. Spokojniej.
Dłoń Kiry zacisnęła się w pięść.
— I zostawili panią tutaj… w takim stanie?
Starsza kobieta spuściła głowę.
— Powiedzieli, że jeśli komuś powiem… oddadzą mnie do domu opieki. Że już nigdy nie zobaczę słońca.
Cisza, która zapadła potem, była cięższa niż jakikolwiek krzyk.
Kira wstała.
Jej twarz się zmieniła.
— Proszę się spakować. Natychmiast.
Dziesięć minut później już odjeżdżały.
Nie było czego zabierać.
Po powrocie do miasta Kira najpierw zadzwoniła po lekarza. Diagnoza była krótka, ale wstrząsająca:
— Gdyby została tam jeszcze kilka tygodni… mogłaby nie przeżyć zimy.
Potem zadzwoniła do prawnika.
Najlepszego.
I czekała.
Kiedy Vadim wrócił do domu, z uśmiechem rzucił torbę na podłogę.
— No i co, tęskniłaś?
W salonie nie usłyszał jednak odpowiedzi.
Tylko ciszę.
I fotel.
A w nim Anna Wasiljewna.
Żywa.
Twarz Vadima pobladła.
— To… to niemożliwe…
— Pojechałam do Zariecznoja — powiedziała spokojnie Kira. — Tam, dokąd zabraniałeś mi jechać.
Vadim nerwowo się zaśmiał.
— To nieporozumienie! Ona… ona jest zdezorientowana! My tylko chcieliśmy pomóc!
— Pomóc? — głos Kiry stał się lodowaty. — Zostawiliście ją w domu bez ogrzewania. Bez telefonu. Wśród kłamstw.
Vadim zrobił krok do przodu.
— Mieszkanie jest nasze! Podpisała dokumenty!
— Zmusiliście ją.
W jednej chwili wszystko się rozpadło.
— Mam prawnika — powiedziała Kira. — I zgłoszenie na policję.
Twarz Vadima wykrzywiła się ze złości.
— Zniszczysz wszystko przez jakąś starą kobietę?!
Kira uśmiechnęła się gorzko.
— Nie. Przez ciebie.
Rozwód był szybki.
Proces jeszcze szybszy.
Dowody były zbyt oczywiste.
Darowizna została unieważniona.
Mieszkanie wróciło do Anny Wasiljewny.
Vadim stracił pracę.
Jego matka — mieszkanie.
I stracili siebie nawzajem.
Rok później Kira żyła już zupełnie innym życiem.
W salonie kwitły orchidee, a z kuchni unosił się zapach cynamonu i pieczonych jabłek.
Anna Wasiljewna, owinięta ciepłym kocem, przyniosła jej herbatę.
— Za dużo pracujesz, Kiroczka.
Kira uśmiechnęła się i odłożyła ołówek obok swoich projektów.
— Teraz już nie muszę się niczego bać.
Spojrzała na starszą kobietę, a potem za okno.
— Żałuję tylko jednego… że nie otworzyłyśmy tamtych drzwi wcześniej.
