— Otwieraj, Katiusza, przecież jesteśmy rodziną! — rozległ się po klatce schodowej słodki, aż zbyt wypolerowany głos Antoniny Pawłowny, zagłuszając długie, natarczywe dzwonienie. — Wpuść chociaż chłopakowi jego rzeczy… nie możesz go zostawić na ulicy, wszystko spokojnie, po rodzinie ustalimy!
Kata pochyliła się do wizjera. W półmroku klatki stała była teściowa, a za jej plecami wiercił się niespokojnie Wagyim, jakby nie wiedział, do którego ciała należą jego nogi. U jego stóp stały dwie ogromne, kraciaste torby podróżne. Coś ścisnęło Katę w gardle, ale powoli wypuściła powietrze. Przekręciła zamek i uchyliła drzwi tylko na łańcuchu.
— Rozwiedliśmy się — powiedziała cicho, ale każde słowo upadło twardo. — Wy nie jesteście tu już „rodziną”. Ten apartament nie ma z wami nic wspólnego.
Twarz teściowej zmieniła się w ułamku sekundy. Opiekuńczy uśmiech zniknął jak źle dopasowana maska.
— Nie rób ze mnie idiotki! — wybuchła. — Były mąż ma prawa! Miał tu meldunek! Będziemy to jeszcze kwestionować w sądzie, słyszysz?!
Kata spojrzała na Wagyima. Mężczyzna nawet na nią nie patrzył. Otrzepywał kurtkę, jakby to wszystko było tylko nieprzyjemnym czekaniem.
— Kata, wpuść mnie — powiedział obojętnie. — Jestem zmęczony. Masz coś do jedzenia?
Ta obojętność zabolała bardziej niż jakiekolwiek wcześniejsze upokorzenie. W głowie Katy przemknęły lata: uwagi, „robisz to źle”, proces, w którym próbowali wyrwać jej połowę mieszkania.
— Dzwonię na policję — powiedziała.
— Dzwoń! — rzuciła triumfalnie teściowa, całym ciałem napierając na drzwi. — Zobaczymy, komu uwierzą!
Metal zaskrzypiał. Kata przez chwilę patrzyła na nich, po czym powoli zdjęła łańcuch.
I wpuściła ich do środka.
Mieszkanie wypełniły obce ruchy. Wagyim już swobodnie wieszał kurtkę, jakby wrócił do domu. Teściowa weszła do kuchni w butach, jakby przyszła na kontrolę, a nie na wtargnięcie.
— Torby do przedpokoju — rozkazała. — Ja tu zrobię porządek. A ty, Katerina, wyjmij coś z lodówki. Trzeba się nauczyć żyć razem.
Kata nie odpowiedziała. Zamknęła się w łazience i wybrała numer.
— Doszło do nielegalnego wtargnięcia. Odmawiają opuszczenia mieszkania — powiedziała spokojnie.
Kiedy wyszła, wzięła niebieską teczkę. I czekała.
Po pół godzinie Wagyim leżał już w salonie.
— Gdzie pilot? — krzyknął. — I zrób mi coś do jedzenia, mama sprząta kuchnię.
Kata nie odpowiedziała. Patrzyła tylko na zegar.
Kiedy zadzwonił dzwonek, wszystko zamarło.
Dwóch policjantów.
Antonina Pawłowna natychmiast wystąpiła naprzód.
— Panowie, to tylko kłótnia rodzinna! Nic poważnego!
Starszy policjant spojrzał na Katę.
— Kto jest właścicielem?
Kata otworzyła teczkę.
— Ja. Tu jest akt własności. Tu jest rozwód. Tu jest wymeldowanie. Nie mają żadnego tytułu prawnego do przebywania tutaj.
Policjant skinął głową.
— Dokumenty.
Powietrze zmieniło się natychmiast. Pewność siebie zniknęła.
— Spakować rzeczy. Natychmiast opuścić mieszkanie — powiedział policjant.
Teściowa jeszcze próbowała krzyczeć, ale nikt już jej nie słuchał.
Na klatce wszystko się rozpadło: zamek jednej torby puścił, ubrania rozsypały się po betonie. Wagyim schylił się po nie, ale nie było w tym już godności — tylko pośpiech.
Teściowa spojrzała na Katę ostatni raz.
— Wrócimy! — syknęła. — Pożałujesz tego!
Kata nie odpowiedziała. Po prostu zamknęła drzwi.
Klik zamka zabrzmiał — po raz pierwszy — jak granica.
Następnego dnia założono nowy zamek. Trzeciego dnia kamerę. Czwartego dnia wrócili.
Najpierw tylko szarpali klamkę.
Potem krzyczeli.
Potem przyklejali kartki do drzwi.
Kata wszystko nagrywała. Bez złości, bez pośpiechu — tylko precyzja.
Gdy na komisariacie młody policjant obejrzał nagrania, powiedział tylko:
— Proszę złożyć zawiadomienie. To już jest nękanie.
Kata napisała. Czystymi zdaniami, jakby dokumentowała cudze życie.
Tamtego wieczoru, gdy wróciła do domu, niebieskie światło kamery świeciło cicho jak nieustanne oko.
Telefon zadzwonił.
„Pożałujesz tego wszystkiego! Policjant upokorzył Wagyima! Zostaniesz sama na całe życie!”
Kata uśmiechnęła się.
I zablokowała numer.
W mieszkaniu panowała cisza. Nie ta napięta, oczekująca cisza.
Tylko ta, która w końcu nikogo już nie wpuszcza.
