Rano nasz sąsiad wysypał żwir przed nasz dom – zobacz, co musiałem zrobić, żeby to rozwiązać
Kilka lat temu do naszej spokojnej wioski wprowadził się nowy człowiek, który wywrócił nasz świat do góry nogami.
Później dowiedzieliśmy się, że to były żołnierz. On i jego żona od razu zwrócili na siebie uwagę sąsiadów. Ludzie patrzyli na nich podejrzliwie – zbyt różnili się od miejscowych.
Szczerze mówiąc, nie rozumiałem, dlaczego budzą tyle uprzedzeń. Kupili działkę legalnie i nikomu nie przeszkadzali.
Początkowo nowy sąsiad nie spieszył się z budową. Dopiero po dwóch latach zaczął fundamenty. Później pojawił się płot i zaczęły przywozić materiały budowlane: piasek, ziemię, żwir.
Jego działka była pełna tego wszystkiego. I pewnego sobotniego dnia, kiedy przyjechaliśmy do naszego domku, czekała na nas „miła niespodzianka” – ogromna kupa żwiru tuż przed naszymi drzwiami.
Pierwsza myśl była taka, żeby od razu rozwiązać problem, ale postanowiłem odłożyć to na następny dzień. W sobotę rano poszedłem do sąsiada i zapukałem do jego bramy. Otworzył, a ja, starając się zachować spokój, zapytałem:
— Jakim cudem góra żwiru znalazła się przed naszymi drzwiami? Spojrzał na mnie całkowicie spokojnie i odpowiedział: — No cóż, nie mogłem wysypać go przed swoją bramą, bo tam jeżdżą ciężarówki. U was jest przecież dużo miejsca.
Nie mogłem wydobyć z siebie słowa. — Natychmiast to posprzątaj, — powiedziałem. — Nie chcę mieć bałaganu przed domem.
Ale zamiast przeprosin sąsiad złośliwie wskazał na drzwi i rzekł: — To mój problem. Posprzątam, kiedy uznam, że to konieczne.
Wtedy zrozumiałem, że nie da się z tym człowiekiem spokojnie dojść do porozumienia. Nie chciałem czekać, aż „poczuje, że to konieczne”, więc tej nocy z łopatą przeniosłem połowę żwiru na naszą działkę.
Rano sąsiad był zdumiony. Stał przy bramie i patrzył na zmniejszoną górę, próbując pojąć, co się stało. Kiedy podszedł do mnie, spokojnie powiedziałem:
— Ponieważ wysypałeś żwir pod naszym domem, połowa należy teraz do mnie. Uważaj to za opłatę za wynajem. Długo milczał, potem mamrotał coś w stylu: — Sprytny, co?
Teraz mamy żwir, który możemy użyć na przykład do naprawy chodnika. A sąsiad? Zaczął unikać bezpośrednich rozmów. I wiesz co? Wcale tego nie żałuję.
