Tatjana stała w drzwiach swojego domu, nie mogąc uwierzyć własnym oczom — jej teściowa, Walentina Pawłowna, trzymała w dłoni klucze do jej mieszkania.— Co to ma znaczyć? — zapytała, a głos drżał z oburzenia.
— Córeczko — uśmiechnęła się z satysfakcją teściowa, dumnie machając pękiem kluczy — to mieszkanie jest teraz oficjalnie moje.— Notariusz załatwił wszystko zgodnie z prawem — dodała stanowczo.
— Jaki notariusz? O czym pani mówi? — zapytała Tatjana, gdy Walentina wyjęła z torebki dokumenty i podała je jej.— Oto papiery, przeczytaj sama! Twój mąż oddał mi to mieszkanie już pół roku temu.
To był prezent. Chciałam ci zrobić niespodziankę, dlatego od razu nie mówiłam.Tatjana przebiegła wzrokiem po dokumentach, a serce zaczęło jej bić jak oszalałe.Podpis męża. Pieczęć notariusza. Wszystko wyglądało na oficjalne.
— Wiktor! — zawołała, wymachując dokumentami. — Wiktor, chodź tu natychmiast!Mąż pojawił się na korytarzu, ale unikał spojrzenia żony.— Co tu się dzieje? — zapytała Tatjana złością.— Oddałeś mieszkanie swojej matce? — potrząsnęła papierami.
— Tanja, wiesz, że mama mieszka sama w spółdzielni — zaczął się tłumaczyć Wiktor.— Myślałem, że się do niej przeprowadzimy i dla bezpieczeństwa mieszkanie będzie na mamę…— Dla bezpieczeństwa? — Tatjana nie mogła uwierzyć własnym uszom.
— Zwariowałeś? To moje mieszkanie! Kupiłem je jeszcze przed naszym ślubem!— Ale jesteśmy rodziną — mamrotał Wiktor.— Twoja matka ma rację, prawo własności powinno być na najstarszego członka rodziny — powiedziała dumnie Walentina Pawłowna.
— Widzisz, Tanja, twój syn rozumie wszystko. A ty tylko się denerwujesz. Od teraz to ja tu rządzę i będzie tak, jak ja chcę.— Zwariowaliście? — Tatjana zakryła twarz rękami.— Wiktor, czy ty w ogóle wiesz, co zrobiłeś? Podarowałeś mieszkanie, które nie jest moje!
— Jak to nie twoje? — zdziwił się Wiktor. — Przecież jesteśmy małżeństwem, to wspólna własność.— Nie! — niemal krzyknęła Tatjana.— Mieszkanie kupiłem przed ślubem, to mój prywatny majątek! Nie miałeś prawa go oddawać!
Walentina Pawłowna zdecydowanie weszła do salonu, jakby to było jej własne mieszkanie.— No dobrze, zróbmy porządek — zwróciła się do syna.— Tanja, spakuj się, wyprowadź się najpierw do rodziców, a ja się tu rozgoszczę.
Zobaczymy, może znajdę ci miejsce w jakiejś spółdzielni.Tatjana wtedy zrozumiała: to nie jest przypadek, to zaplanowana akcja.— Skąd mieliście pieniądze na notariusza? — zapytała nagle.— I kto podsunął wam ten akt darowizny?
Walentina Pawłowna na chwilę się zmieszała, po czym szybko się otrząsnęła.
— To nieważne. Najważniejsze, że wszystko jest legalne.— Wiktor, może nie powinniśmy tego… — zaczął chłopak, ale teściowa przerwała mu ostrym głosem.— Vitenka, sam się na to zgodziłeś. Mówiłeś, że mieszkanie jest zbyt dobre dla młodej pary.
Lepiej, żeby należało do starszych.Tatjana spojrzała zszokowana na męża.— Naprawdę to powiedziałeś?— Nie tak chciałem — bełkotał Wiktor zakłopotany. — Chodziło mi tylko o to, że mama czasem może u nas nocować…
— Dokładnie, zostanie w swoim mieszkaniu — podkreśliła teściowa. — To teraz mój dom.Tatjana wyciągnęła telefon i zaczęła dzwonić.— Kogo dzwonisz? — zapytała podejrzliwie teściowa.— Do prawnika. Sprawdzimy, czy to zgodne z prawem.
— Dzwoń sobie — uśmiechnęła się szyderczo Walentina Pawłowna. — Dokumenty są w porządku, notariusz wszystko sprawdził.Gdy Tatjana opowiedziała prawnikowi o sytuacji, twarz teściowej zbledła.
— Tak — powiedziała Tatjana do słuchawki. — Mieszkanie było na moje nazwisko przed ślubem… Mój mąż bez mojej wiedzy je podarował… Rozumiem… Tak, proszę przyjechać.Odłożyła telefon i spojrzała na teściową.
— Walentino Pawłowno, mam dla pani złą wiadomość. Akt darowizny jest nieważny.Wiktor nie miał prawa darować czegoś, co do niego nie należało.— Jak to nie moje? — pobladł Wiktor. — Przecież jesteśmy małżeństwem!
— Majątek przedmałżeński pozostaje własnością osobistą — wyjaśniła spokojnie Tatjana.— Mógłbyś podarować tylko swój udział wspólny, gdyby taki istniał. A nie istniał.Walentina Pawłowna nagle usiadła na kanapie.
— To niemożliwe. Notariusz wszystko załatwił…— On tylko spisał to, co państwo dostarczyli. Nie sprawdzał, czy Wiktor ma prawo dysponować mieszkaniem.Nacisnęli dzwonek do drzwi.Przybył prawnik Michaił Siergiejewicz, poważny mężczyzna w wieku około pięćdziesięciu lat.
— Proszę pokazać dokumenty — poprosił i zaczął je dokładnie przeglądać.Po analizie umowy i papierów pokręcił głową.— Umowa jest nieważna. Pana mąż nie był właścicielem, nie miał prawa niczego darować.
— Co teraz robić? — zapytał bezradnie Wiktor.— Trzeba wnieść sprawę do sądu o unieważnienie umowy. To zajmie trochę czasu, ale wynik będzie pewny.Walentina Pawłowna zaczęła płakać.— Vitenka, jak to się mogło stać? Obiecałeś, że mama będzie miała swój własny dom!
— Mamo, nie przemyślałem tego dobrze… Myślałem, że tak to działa…— Walentino Pawłowno — wtrąciła się Tatjana — mogę zapytać, kto doradził pani ten pomysł darowizny?Teściowa zaczęła szlochać.
— Sąsiadka Zinaida Iwanowna. Powiedziała, że to częsta metoda, by starsi mieli własność, żeby młodzi o nią nie źle dbali.— A kto zapłacił notariuszowi?— Nie ona — przyznała niechętnie. — Pieniądze dała ciotka Klawdia, wasza rodzina.
— Która Klawdia? — zapytała Tatjana zaskoczona.— Siostra twojego ojca. Była u nas miesiąc temu. Powiedziała, że chce pomóc rodzinie.Dała pieniądze i wytłumaczyła, jak najlepiej przepisać mieszkanie.
Tatjanie zakręciło się w głowie.Klawdia, siostra ojca, z którą rodzina nie rozmawia od dziesięciu lat z powodu sporu o spadek.— Wiktor — powiedziała cicho — rozumiesz, co się stało? Zostaliśmy oszukani.
Klawdia wykorzystała twoją matkę, żeby zabrać mi mieszkanie.— Jak to zabrać? — zdziwił się Wiktor.— Prosto: podczas walki w sądzie mieszkanie stanie się przedmiotem sporu.Klawdia na pewno znalazła kupca, który za grosze odkupi mieszkanie od twojej matki, bo zna sytuację.
Potem będziemy się latami sądzić o odszkodowanie jako dobrzy wierzyciele.Michaił Siergiejewicz skinął głową.— To klasyczna sztuczka, coraz częściej się zdarza.Walentina Pawłowna płakała jeszcze głośniej.
— Vitenka, nie chciałam nic złego! Klawdia mówiła, że to dla twojego dobra!— Mamo, jak mogłaś zaufać obcej bardziej niż swojemu synowi? — zapytał Wiktor z zakłopotaniem.— Przecież to rodzina! Mówiła, że dba o rodzinę!
Tatjana usiadła obok teściowej.— Walentino Pawłowno, nigdy nie chciałam was rozdzielać. Wręcz przeciwnie, zawsze zapraszałam i pomagałam, gdy byłaś chora.— To prawda — przytaknął Wiktor. — Tatjana zawsze dobrze się tobą opiekowała.
— Wiem — szlochała teściowa. — Ale Klawdia tak mówiła… że mieszkanie jest za dobre dla młodych i wzbudzi zazdrość…— Mamo, to bzdura! — zaprotestował Wiktor. — Dlaczego miałoby mieć znaczenie, w jakim mieszkaniu mieszkamy?
Michaił Siergiejewicz zebrał dokumenty.— Musimy działać szybko. Jeśli Klawdia już znalazła kupca, sytuacja się skomplikuje.— Mogę zapytać — zwróciła się Tatjana do teściowej — czy Klawdia jeszcze raz tu przyszła? Pytała, jak sprawa się toczy?
— Była u nas przedwczoraj. Pytała, czy już zarejestrowaliśmy umowę. Bardzo się ucieszyła, kiedy usłyszała, że tak. Powiedziała, że wkrótce będzie oferta kupna.— Widzisz — powiedział prawnik — to klasyczna sytuacja.
Pojawi się kupiec, który “przypadkiem” zechce kupić mieszkanie za połowę ceny.— To przestępstwo! — oburzył się Wiktor.— Oczywiście. Ciężkie oszustwo. Klawdia liczyła, że nie będziecie mówić, żeby nie obciążać mamy.
Tatjana zamyśliła się, potem powiedziała:— A co jeśli zastawimy na nią pułapkę?— Jaką? — spytał prawnik.— Walentina zadzwoni do Klawdi i powie, że chce sprzedać mieszkanie.Nagramy rozmowę i spotkamy się z kupcem w obecności świadków.
— Dobry pomysł — przytaknął Michaił Siergiejewicz. — Będziemy mieć dowody.Walentina zawahała się.— A jeśli Klawdia zorientuje się, że coś jest nie tak?— Nie zorientuje się — uspokoiła Tatjana. — Nadal myśli, że to ona mądrze dba o rodzinę, a wy jesteście naiwni.
Wieczorem odbyła się rozmowa.Klawdia bardzo się ucieszyła i powiedziała, że jest kupiec, który kupi mieszkanie za połowę ceny „biorąc pod uwagę ryzyko”.— Spotykamy się jutro o 14 przy wejściu do domu — powiedziała. — Przynieście dokumenty i gotówkę.
Następnego dnia w ogrodzie zebrała się cała grupa: Tatjana, Wiktor, Walentina Pawłowna, prawnik Michaił Siergiejewicz i dwóch świadków.Ukrywali się w różnych miejscach, obserwując wydarzenia.
Klawdia przybyła z około czterdziestoletnim dobrze ubranym mężczyzną.— Walentino Pawłowno — przywitała się radośnie — to Igor Pietrowicz, nasz kupiec.— Miło mi — uśmiechnął się mężczyzna. — Mieszkanie ładne, ale są pewne ryzyka…
— Jakie ryzyka? — zapytała niewinnie teściowa.— Nigdy nie wiadomo — machnął ręką Igor.— Nora może pójść do sądu i zgłosić roszczenia. Dlatego cena jest niska.— Proszę się nie martwić — uspokoiła Klawdia.
— Nora nic nie wie i nigdy się nie dowie. A jeśli się dowie, będzie już za późno, by udowodnić cokolwiek.Wtedy wyszedł Michaił Siergiejewicz z dyktafonem.— Bardzo ciekawa rozmowa, Klawdio Stepanowno.
Klawdia zbledła, a towarzysz próbował uciekać, ale świadkowie ją otoczyli.— Co się tu dzieje? — próbowała zachować zimną krew.— Aresztowanie oszustów — powiedział spokojnie prawnik. — Cała rozmowa jest nagrana, są świadkowie.
Myślę, że prokuratura z dużym zainteresowaniem przyjmie waszą metodę.— Jaka metoda? — próbowała się tłumaczyć Klawdia. — Po prostu pomagałam rodzinie!Wtedy pojawili się Tatjana i Wiktor.
— Cześć, ciociu Klawdio — powiedziała chłodno Tatjana. — Dawno się nie widziałyśmy, od czasu, gdy wybuchł skandal z dziedzictwem dziadka.— Tatjano! — spojrzała na nią z zakłopotaniem Klawdia. — Co ty tu robisz?
— Jestem tu, by bronić swojego majątku przed oszustami w rodzinie.Igor Pietrowicz próbował się wtrącić.— Proszę posłuchać, nic nie wiem o rodzinnych sporach. Po prostu zaproponowano mi zakup mieszkania…
— Za pół ceny? — zapytał prawnik. — To nie podejrzane?— No… były wyjaśnienia…— Jakie? — włączył dyktafon prawnik.— Że nora nie zna dokumentów i…— Wystarczy — przerwał Michaił Siergiejewicz.
Policja już nadjechała i aresztowała Klawdię i Igora Pietrowicza pod zarzutem oszustwa.Mieszkanie wróciło na nazwisko Tatjany.Walentina Pawłowna cicho objęła synową.— Przepraszam. Teraz już wiem, że miałaś rację.
Tatjana uśmiechnęła się. — Od teraz razem będziemy podejmować decyzje. I nie pozwolimy, by ktokolwiek nas wykorzystał.
