Marina Siergiejewna klęczała przed kuchenną szafką i przytrzymywała opadające drzwiczki ramieniem, podczas gdy drugą ręką próbowała w ciemności dopasować zawias do dwóch maleńkich otworów na wkręty.
Drzwiczki wisiały na jednej jedynej śrubce już od dwóch lat.
Wtedy Igor obiecał, że w następny weekend kupi nowe zawiasy.
Potem powiedział to samo w kolejny weekend.
I w następny.
Aż w końcu po prostu przestał zauważać, że drzwiczki wiszą krzywo i nie da się ich porządnie zamknąć.
— No dobrze, wisz sobie dalej… — mruknęła Marina do pustej kuchni. — Przecież nikomu nie przeszkadzałaś.
Ale teraz, z jakiegoś powodu, nie mogła już znieść tego widoku.
Przyniosła z balkonu starą plastikową skrzynkę, w której przez trzydzieści lat gromadziła śrubki, kołki, kawałki przewodów i klucze, których przeznaczenia nikt już nie pamiętał. Wysypała część zawartości na gazetę i przez prawie dwadzieścia minut szukała.
Aż znalazła.
Właściwy wkręt.
Spokojnie i cierpliwie naprawiła drzwiczki. Najpierw jeden zawias, potem drugi. Poprawiła ustawienie, dokręciła wszystko i cofnęła się o krok.
Drzwiczki były proste.
Marina delikatnie popchnęła je palcem.
Zamknęły się miękko.
Klik.
Po raz pierwszy od dwóch lat.
Jeszcze przez chwilę siedziała na podłodze i patrzyła na tę małą kuchenną szafkę.
I właśnie to sprawiło, że zaszkliły jej się oczy.
Nie to, że mąż odszedł sześć tygodni wcześniej.
Nie zdrada.
Nie upokorzenie.
Ta mała szafka.
Bo nagle zrozumiała coś ważnego.
Nigdy tak naprawdę nie chodziło tylko o drzwiczki.
To ona sama przez lata wisiała tak samo — czekając, aż ktoś inny naprawi wszystko za nią.
Telefon zadzwonił, gdy odkładała śrubki z powrotem do pudełka.
Na ekranie pojawiło się jedno imię:
„Igor”.
Nie „Igorek”, jak nazywała go przez dwadzieścia pięć lat.
Tydzień po jego odejściu zmieniła nazwę kontaktu.
Marina wytarła ręce w fartuch i odebrała dopiero za czwartym razem.
— Tak?
— Marina, cześć.
Jego głos brzmiał obco. Oficjalnie. Ostrożnie. Z tą wymuszoną lekkością, jaką mają ludzie, którzy czują się niezręcznie.
— Jak się masz?
— Dobrze. Czego chcesz?
— Dzwonię w sprawie moich rzeczy. Pamiętasz? Zostało tam jeszcze kilka rzeczy. Garnitury, narzędzia… i duża szara walizka. Ta na górnej półce w schowku.
— Przyjedź i zabierz.
— Mogę przyjechać w sobotę. Około dwunastej. Pasuje ci?
— Wszystko mi jedno. Przyjedź o dwunastej.
— Dziękuję.
Zapadła krótka cisza.
— Słuchaj… nie zmieniłaś zamków, prawda?
Marina prawie się uśmiechnęła.
— Zmieniłam.
— Aha. Tak. Oczywiście. To dobrze.
Powiedział to szybko, jakby jej decyzja nadal wymagała jego zgody.
— Zadzwonię z dołu.
— Dobrze.
Marina zakończyła rozmowę pierwsza.
Sześć tygodni wcześniej Igor spakował torbę sportową, tę, z którą chodził na siłownię, stanął w drzwiach i powiedział:
„Marina, nie mogę już dłużej okłamywać ani ciebie, ani siebie. Oboje wiemy, że od dawna żyjemy jak współlokatorzy.”
Potem dodał, patrząc gdzieś ponad jej ramieniem:
„Poznałem kogoś. Przy niej w końcu znowu mogę oddychać.”
Miała na imię Alina.
Miała dwadzieścia dwa lata.
Była studentką czwartego roku tego samego wydziału, na którym Igor Witaljewicz od dwudziestu lat wykładał ekonomię regionalną.
Marina nie dowiedziała się tego od niego.
Powiedziała jej o tym Luba z trzeciego piętra.
— Marina, nie pomyśl, że plotkuję — powiedziała ostrożnie przez telefon. — Po prostu wolę, żebyś usłyszała to ode mnie, a nie od obcych. To studentka. Bardzo młoda. Podobno wynajął jej mieszkanie na ulicy Czekistów. Mieszkają tam.
— Dziękuję, Luba — odpowiedziała spokojnie Marina. — Dobrze, że mi powiedziałaś.
Nie płakała tamtego wieczoru.
Ani następnego dnia.
Łzy przyszły dopiero dwa tygodnie później.
Krótkie.
Pełne złości.
Kiedy nikt nie mógł jej zobaczyć.
Potem nawet to minęło.
I została tylko cisza.
Dziwna, ciężka cisza w mieszkaniu, w którym teraz sama zaczęła naprawiać rzeczy.
Godzinę później zadzwoniła jej córka Daria.
— Mamo, jadłaś?
— Tak — skłamała Marina.
— Widzę po twoich oczach, że nie.
— Daria, jestem dorosłą kobietą. Przestań się martwić.
Potem lekko się uśmiechnęła.
— Twój ojciec dzwonił.
Twarz Darii natychmiast spoważniała.
— Czego chciał?
— Przyjedzie w sobotę po swoje rzeczy.
— Po walizkę? — powiedziała gorzko Daria. — Jak symbolicznie. Jak w filmie.
— Daria…
— Mamo, mówię poważnie. Nie zostawaj z nim sama. Znasz go. Przychodzi winny, a wychodzi tak, jakby to wszystko było twoją winą.
Marina uśmiechnęła się.
— Znam twojego ojca od dwudziestu pięciu lat. Poradzę sobie z jedną walizką.
— Mamo… jak ty naprawdę się czujesz?
Marina milczała przez chwilę.
— Wiesz, co jest dziwne? Myślałam, że się rozpadnę. Że nie dam rady.
Spojrzała na naprawione drzwiczki.
— A ja naprawiłam szafkę.
— Jaką szafkę?
— Tę pod zlewem.
— Tę, którą tata obiecywał naprawić przez dwa lata?
— Tak.
Marina cicho się zaśmiała.
— Okazało się, że potrzebowała tylko jednej śrubki i śrubokręta.
Daria zamilkła.
— Mamo… tata obiecywał wiele rzeczy.
— Wiem.
Nadeszła sobota.
Marina wstała wcześnie. Posprzątała kuchnię, chociaż prawie nie było czego sprzątać.
Zdjęła z górnej półki dużą szarą walizkę i wytarła z niej kurz.
Kiedyś kupili ją razem na wyjazd do Czarnogóry.
Wyjazd, który nigdy się nie odbył.
Starannie złożyła jego garnitury.
Narzędzia włożyła do osobnego pudełka.
Nie chciała zemsty.
Nie chciała zatrzymywać niczego.
Ani jego rzeczy.
Ani jego.
O wpół do dwunastej przyszła Alina.
Była blada, ale zdecydowana.
Marina zrobiła jej herbatę.
Prawie nie rozmawiały.
Nie było już nic do powiedzenia.
Pięć minut przed południem zadzwonił domofon.
— To on — powiedziała Marina.
Alina jeszcze bardziej pobladła.
— Idź otworzyć.
— Ja?
— Tak.
— Dlaczego?
— Bo nie możesz całe życie uciekać przed swoim strachem.
Drżącymi rękami Alina nacisnęła przycisk.
Drzwi wejściowe się otworzyły.
Kilka minut później usłyszały windę.
Jego kroki.
Znajomy dźwięk kluczy.
Potem cisza.
Igor zapomniał, że zamki zostały wymienione.
Drzwi się otworzyły.
Stała w nich Alina.
Igor zamarł.
Przygotowany wcześniej skruszony uśmiech powoli zniknął z jego twarzy.
Bo w tej chwili zrozumiał wszystko.
Dwa życia, które tak starannie rozdzielał, właśnie się zderzyły.
— Alina?
Jej głos drżał, ale się nie cofnęła.
— Cześć, Igor. Czekałam na ciebie.
Wtedy zobaczył Marinę stojącą w drzwiach kuchni.
— Marina… co tu się dzieje?
— Twoje rzeczy są gotowe — odpowiedziała spokojnie. — I wygląda na to, że macie sobie wiele do powiedzenia.
Igor wszedł do środka.
Ale nie jak człowiek wracający do domu.
Jak obcy człowiek wchodzący do czyjegoś mieszkania.
Bo właśnie tym się stał.
Kiedy w końcu wyniósł walizkę, pudełko z narzędziami i ostatnie rzeczy, zatrzymał się jeszcze w drzwiach.
— Marina… przepraszam.
Patrzyła na niego długo.
I zrozumiała coś dziwnego.
Nie była już zła.
Była po prostu zmęczona.
— Idź, Igor.
Pociągnął walizkę w stronę windy.
Kółka cicho stuknęły o próg.
Marina zamknęła drzwi.
Nie ze złości.
Nie z zemsty.
Po prostu ostatecznie.
Wróciła do kuchni.
Wstawiła wodę.
Usiadła przy własnym stole.
W swoim własnym mieszkaniu.
W swoim własnym życiu.
Jej wzrok padł na drzwiczki szafki.
Wyciągnęła rękę i lekko je popchnęła.
Zamknęły się miękko.
Idealnie.
Cichy klik.
Dokładnie tak, jak powinny.
Marina się uśmiechnęła.
Wieczorem zadzwoniła Daria.
— No i? — zapytała od razu córka. — Zabrał walizkę?
— Zabrał.
— Była awantura?
Marina spojrzała przez okno.
— Była. Ale nie taka, jakiej się spodziewałaś.
Uśmiechnęła się.
— A teraz opowiedz mi o tym swoim Kostii.
— Mamo!
Marina roześmiała się.
— Co? Po co czekać? Życie jest krótkie.
I siedziała dalej.
W swojej kuchni.
W swoim domu.
Gdzie już nic nie wisiało krzywo.
Wszystko w końcu znalazło swoje miejsce.
Nawet ona sama.
