Kira stała w drzwiach, ciężko trzymając torby z zakupami. Jej ręce lekko drżały, a na twarzy malowało się połączenie zdumienia i ukrytej irytacji. Valerij w tym czasie chodził tam i z powrotem po salonie, co chwila rzucając nerwowe spojrzenia na zegarek.
— Valera… mówiłeś, że goście przyjdą w sobotę — powiedziała spokojnym, ale niepewnym tonem, stawiając torby na podłodze.
— Jaką sobotę?! — krzyknął Valerij, a jego oczy płonęły złością. — Dziś jest piątek! Za dwie godziny Spartak z Ewdokiją, moi rodzice i twoja przyjaciółka Vlada będą tu! Zapomniałaś całkowicie?!
Kira sięgnęła po telefon, by sprawdzić datę. Piątek. Ale kalendarz w telefonie milczał — nie było ani jednego śladu zaplanowanego przyjęcia.
— Valerij, nic mi o tym nie mówiłeś… Właśnie wróciłam z pracy, miałam prezentację, byłam zmęczona…
— Nie mówiłem?! — Valerij podniósł głos do krzyku, a jego gniew był jak uderzenie w ścianę. — Mówiłem ci tydzień temu! Zawsze jesteś w chmurach! Myślisz tylko o swojej głupiej pracy!
— Po pierwsze, moja praca wcale nie jest głupia. Po drugie… naprawdę nic nie powiedziałeś. Zapamiętałabym! — Kira czuła, jak w jej gardle gromadzi się łzy, a serce bije coraz szybciej.
Valerij złapał się za głowę, teatralnie jęcząc:
— Boże, Kira! Dlaczego jesteś tak NIEODPOWIEDZIALNA?!
Jego słowa były jak zimne ostrze. Mama specjalnie odwołała wyjazd, Spartak i Ewdokija przyjeżdżają z daleka, a u nas… nawet sałatki nie ma!
— Dobrze… bez paniki — próbowała zachować spokój, choć w głosie czuć było drżenie. — Zaraz coś przygotuję… W torbach jest mięso, warzywa…
— „Coś”? — podszedł gwałtownie Valerij, niemal wpychając ją w drzwi kuchni. — Moja matka oczekuje pełnej kolacji! Dania gorące, przystawki, deser! A ty proponujesz „coś”?
W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Valerij pobladł, a jego twarz straciła wszelki kolor.
— Już są! — wrzasnął. — TO TWOJA wina! Otwieraj sama i tłumacz się, dlaczego nic nie jest gotowe!
Kira wzięła głęboki oddech i ruszyła do drzwi. W progu stała Milolika — matka Valerija, perfekcyjna, wyniosła, z włosami jak w reklamie szamponu, a obok niej Swiatogor — ojciec, z siwymi wąsami i spokojnym, łagodnym spojrzeniem.
— Kiruśka — powiedziała Milolika lodowatym tonem, oceniając Kirę wzrokiem pełnym krytyki. — Myśleliśmy, że już wszystko przygotowałaś. Valera mówił, że kolacja o siódmej.
— Dobry wieczór… — Kira wymamrotała, starając się uśmiechnąć. — Proszę, wejdźcie. Wystąpił mały problem, ale zaraz wszystko ogarnę…
— Problem? — Milolika wkraczała do mieszkania, teatralnie wąchając powietrze. — Nie czuć nawet zapachu jedzenia. Valerij, synku, co się dzieje?!
Valerij wybiegł z salonu, jakby unikał odpowiedzialności, patrząc na matkę błagalnym wzrokiem.
— Mamo… wybacz… Kira ZAPOMNIAŁA o kolacji. Przypominałem jej… ale najwyraźniej uważa, że jej praca jest ważniejsza od rodziny.
— Rozumiem — Milolika pokręciła głową z niesmakiem. — Swiatogor, mówiłam ci, że ta dziewczyna nie jest dla naszego syna. Nawet zwykłej kolacji nie potrafi przygotować.
Kira zacisnęła zęby, czuła, jak gniew miesza się z rozczarowaniem. Swiatogor odchrząknął niezręcznie:
— Milolika… nie zaczynaj. Kira jest dobrą dziewczyną, pracowitą…
— Pracowitą? W pracy może! Ale w domu?! — krzyknęła Milolika, a jej słowa uderzały jak młot. — Valerij wraca z pracy, a nie ma nic do jedzenia!
Kira poczuła w sercu mieszankę złości i bólu. To miało być jej życie, jej codzienność, a każda chwila była krytykowana.
— Ja karmię twojego syna codziennie — odezwała się spokojnie, choć wewnętrznie wrzała. — I pracuję nie mniej niż on!
— Och, co to za praca — machnęła Milolika. — Siedzisz przy komputerze, rysujesz obrazki. To praca? Valerij zajmuje się prawdziwym zajęciem!
Dzwonek zadzwonił ponownie — tym razem Spartak i Ewdokija, przyjaciele Valerija. Ich wejście nie uspokoiło napięcia, a Valerij natychmiast próbował tłumaczyć sytuację, jeszcze bardziej obciążając Kirę.
Kiedy Vlada przyszła z tortem, Kira poczuła, jak łzy cisną się do oczu. Ciągłe oceny, krytyka, ataki na jej pracę i osobowość… wszystko naraz uderzyło w jej poczucie własnej wartości.
Po kilku godzinach, gdy goście w końcu zajęli miejsce, a sushi i pizza leżały na stole, Kira poczuła w sobie coś, co do tej pory było tłumione — gniew, determinację, poczucie własnej wartości.
Gdy Walery znów zaczął ją atakować, coś w Kiry pękło:
— Wiesz co, Walery? Poślub ją. ODCHODZĘ — powiedziała cicho, ale stanowczo, a w jej głosie pobrzmiewała niezłomna siła.
Te słowa były jak piorun. Nie była już dziewczyną, która milczała i znosiła wszystko. To był moment, w którym odzyskała siebie.
Następnego ranka, kiedy Walery obudził się sam, z bolącą głową i pustym mieszkaniem, zrozumiał, że stracił coś więcej niż tylko żonę. Kira odnalazła wolność — wolność, której potrzebowała, by wreszcie oddychać pełną piersią, bez ciągłej krytyki i złości innych.
Miesiąc później, gdy wyszła z sądu z dokumentami rozwodowymi, poczuła spokój, którego od dawna nie znała. Jej życie było jej własne.
Wolność okazała się być najcenniejszym posiłkiem, jaki mogła sobie zaserwować.
