Po czterdziestce nie szuka się księżyca – szuka się spokoju.Kiedy ma się czterdzieści lat, nie marzy się już o niekończących się romantycznych randkach pod księżycem ani o wielkich obietnicach szepczanych w ciemności.
Chce się czegoś prostszego: ludzkiego ciepła, spokojnych wieczorów i filiżanki herbaty w kuchni — tylko dla dwojga.Dlatego, kiedy poznałam Siergieja, poczułam się, jakbym wygrała na loterii.
Siergiej wydawał się godny zaufania.Miał czterdzieści pięć lat, był rozwiedziony, pracowity, z rękami do wszystkiego — takich, które potrafią naprawić kran, powiesić półkę i sprawić, że dom wygląda na zadbany.
Zaczęliśmy się spotykać i wszystko było tak łatwe, tak naturalne, tak emocjonalnie komfortowe, że po zaledwie dwóch miesiącach to ja zaproponowałam:
— Siergiej, po co ciągle jeździmy tam i z powrotem? Mam mieszkanie dwupokojowe, miejsca jest dużo. Przeprowadź się do mnie.I przeprowadził się.
Pierwszy miesiąc był niemal idealny.Naprawiał drobne rzeczy w mieszkaniu, wynosił śmieci zanim poprosiłam i wieczorami gotowaliśmy razem.Mój dom, który przez lata był cichy i pusty, nagle tętnił życiem.
Myślałam, że w końcu znalazłam to, czego szukałam.Aż nadszedł dzień, w którym musiałam wyjechać służbowo.NieobecnośćTo była tylko 24-godzinna podróż.Konferencja w pobliskim mieście.
Wyjechałam wcześnie w sobotę rano.— Siergiej, wrócę w niedzielę po południu. Pewnie będę zmęczona — powiedziałam, całując go w policzek.— Zajmij się wszystkim tutaj. W lodówce jest jedzenie.
Uśmiechnął się uspokajająco.— Oczywiście, Leno. Nie martw się.Potem dodał zupełnie obojętnie:
— A tak przy okazji, dziś finał pucharu. Mogę zaprosić chłopaków? Usiedzimy spokojnie, obejrzymy mecz. Może piwko, trochę słonecznika…
Lekko się skrzywiłam.Nie lubię dużych grup w mieszkaniu. Ale on mieszka tu teraz, więc ma prawo.— Dobrze — powiedziałam w końcu. — Ale proszę, uważaj. Dywan w salonie jest jasny, a kanapa nowa.
On teatralnie machnął ręką.— Obrażasz mnie! Wszystko będzie idealnie.Gdybym tylko wiedziała, jak bardzo się myliłam.PowrótWróciłam w niedzielę około godziny 15:00.
Głowa wciąż mi dudniła po podróży. Chciałam tylko gorącego prysznica i chwili spokoju.Otworzyłam drzwi kluczem.I od razu uderzył mnie zapach.
Ciężki, stęchły zapach taniego piwa, dymu… i czegoś rybnego.Zamarłam.Weszłam do salonu — i torba wypadła mi z rąk.Mój ciepły, nienagannie czysty salon wyglądał jak bufet na dworcu po szabrowaniu.
Pudełka po pizzy porozrzucane na beżowej kanapie, niektóre otwarte, z wyschniętymi resztkami.Ciemne plamy na jasnym dywanie — piwo czy sos, nawet nie chciałam wiedzieć.
I wszędzie… skorupki słonecznika i łuski ryb.Na stole stała „armia” pustych butelek.Zasłony były zamknięte, powietrze ciężkie.A w środku tego chaosu…Siergiej spał na kanapie. W ubraniu.
Fala gorącej złości wzbierała we mnie.To nie był zwykły bałagan.To była jawna pogarda dla mojego domu. Dla mojej pracy.I dla mnie.Konfrontacja.Podeszłam i potrząsnęłam jego ramieniem.
— Siergiej! Obudź się!Mruknął coś, otworzył jedno oko, potem drugie.— Och… Lenoczka… wróciłaś? Tylko się położyłem na chwilę…— Widzę to — powiedziałam chłodno. — Co się tutaj stało?
Usiadł powoli, pocierając twarz.— Ach, nic takiego. Chłopaki przyszli, obejrzeliśmy mecz. Wygraliśmy! Było świetnie.Wskazałam na pokój ręką.
— Świetnie? Siergiej, zamieniłeś moje mieszkanie w stodołę.— Ryba na dywanie. Piwo na kanapie. Dym wszędzie.Zrobił niezadowoloną minę.
— Dlaczego się denerwujesz? Trochę piwa się wylało — zdarza się każdemu. Posprzątam teraz. To tylko mała plama.Potem, zirytowany, dodał:
— Powitałaś swojego mężczyznę kłótnią? Zachowujesz się jak wiedźma.To „tylko mała plama” była kroplą, która przelała kielich goryczy.Decyzja
Spojrzałam na niego spokojnie.— Nie musisz nic sprzątać.Uśmiechnął się z ulgą.— Świetnie. Ty trochę posprzątasz, ja wezmę prysznic—— Nie, Siergiej.Mój głos był lodowaty.— Nie zrozumiałeś. Spakuj swoje rzeczy i wyjdź.
Spojrzał na mnie jakby nie usłyszał dobrze.— Z powodu małego bałaganu? Naprawdę? Mieszkamy razem!— Już nie.— Wpuściłam do mojego domu dorosłego mężczyznę, a nie nastolatka, któremu obca jest cudza własność.
— Ciężko pracowałam na to mieszkanie. Na ten dywan. Na tę kanapę.— I nie pozwolę, by moje życie stało się wspólnym kurnikiem.Kłótnia była głośna i burzliwa.
Krzyczał, że przesadzam, że bardziej zależy mi na rzeczach niż na związku.Ale nie ustąpiłam.Po czterdziestu minutach odszedł.Zadzwoniłam po firmę sprzątającą. Nie miałam siły dotknąć tego bałaganu sama.Epilog
Lepiej mieć plamę na dywanie…niż plamę na całym życiu.Człowiek, który pozwala sobie na takie zachowanie po miesiącu, tylko się pogorszy z czasem.
A po czterdziestce po prostu nie mam czasu na takie lekcje.Pomyliłam się co do Siergieja.Ale przynajmniej zorientowałam się na czas.
