Vera wstała, delikatnie chwyciła małą rączkę Poliny i powoli, ostrożnym krokiem, ruszyły w stronę domu. Każdy krok dziewczynki był niepewny, jakby w każdej chwili mogła się odwrócić i uciec. Vera czuła strach w małej dłoni, ale starała się zachować spokój.
– Nie musisz się bać, kochanie – wyszeptała, a w jej głosie słychać było jednocześnie ukojenie i stanowczość. – Po prostu dowiemy się, co się stało, a potem wrócimy do domu, dobrze?Polina tylko kiwnęła głową, paluszki mocno splatając z palcami matki.
Kiedy zadzwonił dzwonek, Valja otworzyła drzwi. Jej twarz była blada, włosy potargane, a pod oczami widniały ciemne cienie.– Vera! Już… już miałam iść na policję! – krzyknęła, a jej głos drżał ze strachu. – Wyszłam tylko na chwilę do kuchni, a kiedy wróciłam… Polina… nigdzie nie było!
– Co się stało? – zapytała Vera, serce waliło jej jak oszalałe, a głos ledwo powstrzymywał drżenie.Valja stała z szeroko rozłożonymi ramionami, nie wiedząc, co powiedzieć. – Nie wiem… Rysowałyśmy, a potem ktoś zadzwonił do drzwi. Była tam kobieta.
Powiedziała, że zna ojca dziecka… prawdziwego ojca. Polina zbledła i nic nie powiedziała. Zamknęłam drzwi, ale widziałam, że coś ją dręczy. A kilka minut później… już jej nie było!Serce Very zabiło mocniej. – Kim była ta kobieta? Co dokładnie powiedziała?
– Nie wiem… Nigdy jej wcześniej nie widziałam. Była wysoka, w ciemnym płaszczu, około trzydziestki. Może to była dawna opiekunka z jej poprzedniego domu…Polina milczała, ale teraz cicho, lecz wyraźnie powiedziała:– Powiedziała… że mama przyszła po mnie, a ty zapomniałaś…
Vera prawie osunęła się z wrażenia. Pochyliła się, chwyciła dziewczynkę za ramiona i spojrzała jej w oczy.– Skarbie… nigdy, rozumiesz? Nigdy bym cię nie zapomniała. Ta kobieta kłamała.Polina tylko kiwnęła głową, ale w jej oczach pojawiły się łzy.
Vera poczuła ulgę, wiedząc, że teraz dziewczynka jest bezpieczna.Valja westchnęła. – Przepraszam, Vera… naprawdę odwróciłam się tylko na chwilę.– Nic się nie stało, Valja, nie obwiniam cię – powiedziała Vera, delikatnie obejmując dziewczynkę. – Najważniejsze, że teraz jest tutaj.
Tamtego wieczoru mieszkanie było ciche. Dima już wiedział, co się stało – Vera zadzwoniła w drodze. Teraz siedział w salonie, z Poliną na kolanach, a dziewczynka cicho nuciła coś, co właśnie wymyśliła.Vera przygotowała herbatę w kuchni, a para unosiła się powoli w powietrzu.
Zaniosła ją do nich.– Tutaj, ogrzej się, skarbie – powiedziała, głaszcząc ją po włosach.Polina upiła łyk herbaty, potem podała kubek Dimie i niepewnie, cicho powiedziała:– Myślałam, że będę musiała wrócić… do tamtego domu.– Tam już nie pójdziesz – odpowiedziała Vera stanowczo.
– To twój dom. My jesteśmy twoją rodziną.Dima kiwnął głową, obejmując ramię córki mocno.– My zawsze tu będziemy, Polina. Wiesz, co zrobimy jutro? – zapytał, próbując wywołać drobny uśmiech na jej twarzy.– Co?– Pójdziemy do parku, tam gdzie jest duże jezioro, i kupimy watę cukrową.
Taką ogromną, że ledwo zmieści się w twojej dłoni!Polina uśmiechnęła się, tylko lekko, ale szczerze, a Vera poczuła, że ten uśmiech mówi wszystko.Kilka dni później Vera otrzymała maila o swoim pierwszym dniu pracy: „Witamy w zespole!” – napisała Marina.
Ale przed wyjściem usiadła w kuchni, obserwując, jak Polina je śniadanie. Dziewczynka nie była już tak smutna jak na przystanku autobusowym. W swoim notesie rysowała: trzy osoby stojące obok siebie – mama, tata i dziewczynka. Nad nimi wielkimi literami napisała: „Rodzina”.
Oczy Very wypełniły się łzami.– Śliczny rysunek, skarbie.– To my – powiedziała Polina po prostu. – I króliczek też jest z nami.Stary pluszowy króliczek nadal siedział na stole, wciąż uśmiechając się.Vera pogładziła ją po włosach i szepnęła:
– Teraz wszystko będzie dobrze. Przysięgam.Kiedy zamknęła drzwi, usłyszała głos Poliny z pokoju:– Mamusiu, wracaj szybko!,A Vera, która całe życie czekała, by usłyszeć te słowa, uśmiechnęła się i odpowiedziała:– Zawsze będę wracać, skarbie. Zawsze.
