Korytarz w przestronnym mieszkaniu był nienaturalnie ciepły, wręcz duszny. W powietrzu wisiał ciężki, słodkawy zapach orientalnych perfum. Tamara Iljiniczna.
Yana od razu go rozpoznała. Teściowa nigdy nie zapowiadała swoich wizyt — wolała używać zapasowego klucza, który Igor dał jej już w pierwszym roku małżeństwa.
Yana ostrożnie odstawiła przemoczone buty na gumową matę. W palcach wciąż czuła lekkie mrowienie po długim dniu pracy.
Pięcioletnia Maja pewnie była w swoim pokoju, pochłonięta nowym zestawem klocków. Yana zdjęła mokry płaszcz i ruszyła do kuchni, ale nagle się zatrzymała.
Obcy głos, zniekształcony przez tryb głośnomówiący, przykuł ją do miejsca.— Spłać karę dzisiaj, Denis. Najważniejsze, żeby wierzyciele zdjęli blokadę magazynów — mówił Igor chłodno i rzeczowo.
— Igor, bracie, uratowałeś mnie! — odezwał się zachrypnięty głos Denisa. — Myślałem, że do weekendu wszystko mi zabiorą. Jak ty to zrobiłeś? To przecież środki celowe!
— Ehh, jaka biurokracja… — wtrąciła Tamara Iljiniczna z pogardliwym śmiechem. — Nasza Yana żyje w innym świecie.
Zostawiła pendrive z podpisem elektronicznym na biurku. Igor po prostu włożył go do laptopa… a PIN? Data urodzenia Mai. Kto ustawia takie hasło?
Przez plecy Yany przebiegł lodowaty dreszcz. Oddech uwiązł jej w gardle.
— Zrobiliśmy umowę na twoją firmę, Denis — kontynuował Igor. — Podpis elektroniczny użyty, przelew wysłany. Dwanaście milionów zaliczki. Jutro rano będą na twoim koncie.
— A Yana? Nie zrobi awantury? — zapytał niepewnie Denis.— Nie zrobi — ucięła Tamara. — Jesteśmy rodziną. Popłacze trochę i się uspokoi. Gdzie ona pójdzie z dzieckiem?
Yana oderwała się od ściany. Ręce jej drżały, ale umysł był nienaturalnie jasny. Weszła do kuchni.
Igor siedział przy blacie, przed nim laptop Yany i niebieski token USB. Tamara stała przy ekspresie do kawy, spokojna, jakby nic się nie działo.
— Użyliście mojego podpisu do zawarcia umowy? — zapytała cicho Yana.Igor zamknął laptop.— Yana, nie przesadzaj. Firma jest prawdziwa. Po prostu przekierowaliśmy środki tam, gdzie były pilniejsze.
— To państwowa dotacja celowa — powiedziała. — Dwanaście milionów rubli. To przestępstwo.Tamara uderzyła filiżanką o blat.— Jakie przestępstwo?! Brat pomaga bratu! — syknęła. — Żyjemy w realnym świecie. Twoje projekty poczekają. Denis odda później.
Yana spojrzała na męża.— Przelałeś wszystko?— Yana, myśl! — warknął Igor. — Moja pensja idzie na życie. Twoje pieniądze oszczędzamy. Denis miał kryzys!
Yana przechyliła głowę.— To mieszkanie… które rzekomo wynajmujemy?Tamara uśmiechnęła się chłodno.— Jak zaczniesz robić problemy, wyrzucimy cię. A dziecko zostaje tutaj.
W tym momencie w drzwiach pojawiła się Maja, ściskając małą figurkę liska.Coś w Yanie pękło i jednocześnie się ułożyło.— Wracaj do pokoju, skarbie — powiedziała łagodnie, biorąc ją na ręce. — Jedziemy do babci.
— Yana, przestań robić sceny — rzucił Igor ostro.— Wyjeżdżam — odpowiedziała spokojnie. — Jutro dam wam odpowiedź.Tej nocy Yana nie spała. Siedziała w ciemnej kuchni u matki, patrząc w telefon.
Rok wcześniej kupiła inteligentną oranżerię do orchidei. Miała kamerę i mikrofon.Otworzyła aplikację.Przewinęła nagranie.Wszystko tam było.Każde słowo. Każdy plan.
Następnego dnia siedziała w biurze adwokata, Romana Borisowicza.— Pieniądze nie zostały wypłacone — powiedział spokojnie. — System blokuje przelewy na 72 godziny bez twojej autoryzacji biometrycznej.
Yana skinęła głową.— I jeszcze jedno — dodał prawnik. — Mieszkanie nie jest wynajmowane. Jest na kredyt hipoteczny, na nazwisko twojej teściowej. Twój mąż spłacał je twoimi pieniędzmi.
Coś w Yanie całkowicie zgasło.— Wszczynajmy procedurę — powiedziała.Po południu wróciła do mieszkania.Panowała atmosfera przyjęcia. Śmiechy, jedzenie, plany.
— O, nasza sponsorka! — zaśmiał się Denis.Yana położyła telefon na stole.— Wiecie, co mnie najbardziej dziwi? Wasza pewność siebie.Kliknęła ekran.Nagranie ruszyło.
Cisza spadła natychmiast.— Co to jest? — wyszeptał Igor.Yana spojrzała na oranżerię.— Wasz „bezużyteczny gadżet”.Tamara zerwała się.— To nielegalne!— Nie zdążycie mnie pozwać — powiedziała chłodno Yana. — Za dwie minuty pieniądze wrócą.
— CO?! — krzyknął Denis.— Były tylko zamrożone.Dzwonek do drzwi.Ostry. Oficjalny.Yana otworzyła.— Wydział ds. przestępstw gospodarczych. Igor Nikołajewicz?
— W kuchni.Wpuściła ich.Zaczęły się krzyki. Chaos.Yana spokojnie spakowała rzeczy.Gdy wróciła, Igora już wyprowadzano.— Yana… proszę… — błagał.
— Maja zasługuje na uczciwego ojca — odpowiedziała.Wyszła.Chmury się rozstąpiły. Słońce odbijało się od mokrego asfaltu.Telefon zawibrował.Środki przywrócone: 12 000 000 rubli.
Yana uśmiechnęła się lekko.— Mamo? Jedziemy. Na zawsze.Po raz pierwszy od sześciu lat poczuła wolność. I ciszę, która wreszcie została w niej na dobre.
