Polina powoli podniosła się, otrzepała ręce o fartuch i spojrzała na Sergeja, jakby z jej czoła wyrastała trzecia ręka. Sergej nie zauważył jej spojrzenia i starannie poukładał parówki na swoim „terytorium” w lodówce, które od rana oznaczył taśmą malarską.— Mówisz poważnie, Sergej? — zapytała cicho.
— Absolutnie — odpowiedział, wypinając pierś. — Pół roku słuchałem twojego narzekania, że mamy za mało pieniędzy na wakacje. Przeliczyłem: moja pensja jest półtora raza wyższa od twojej. Dlaczego miałbym finansować twoje zakupy kosmetyków i niekończące się jogurty? Od dziś:
pełna wolność. Czynsz dzielimy po połowie, reszta należy do każdego z nas.Polina tylko skinęła głową, nie protestując.Pierwszy tydzień był dla Sergeja jak sen. Kupił drogie piwo importowane, góry wędlin i ogromny tort, który pochłaniał podczas oglądania serialu,
podczas gdy Polina i Dimka jedli kaszę z klopsikami.— Nie oblizuj się, Dimka! — krzyknął Sergej do syna, który patrzył na tort z zachwytem. — Kiedy dorośniesz, kupisz sobie własny. Teraz żyjemy według uczciwej ekonomii.Ale dziesiątego dnia „uczciwa ekonomia” zaczęła się sypać.
Sergej wrócił do domu, spodziewając się gorącego obiadu na kuchence — a tu nic. Tylko pusta kuchenka i jego talerz po śniadaniu w zlewie.— Polya, gdzie jest kolacja?Polina przeglądała książkę, nie podnosząc wzroku.— Twaróg jest w planie. Dimka ma kakao. Twoje jedzenie? W zamrażalniku. Sam je kupiłeś.
Sergej gotował parówki w gniewie, zauważając, że nie ma czystych naczyń.— Dlaczego talerze są brudne? — krzyknął z kuchni.— Bo wkładam do zmywarki — wyjaśniła Polina sucho. — Tabletki kosztują pieniądze. Mój czas też. Chcesz czystych naczyń? Umyj sam. Kropelka płynu = jeden rubel.
Sergej tylko prychnął. „Jest wkurzona ze złości”, pomyślał, nie rozumiejąc niczego. Ale prawdziwy cios miał nadejść od Tamary Igorevny.W sobotę pojawiła się niespodziewanie w kuchni. Oczekiwano, że będzie chciała herbaty i słynnych naleśników Poliny, ale zamiast tego zobaczyła Polinę pijącą herbatę,
a Sergeja desperacko szorującego przypalony garnek.— Co za katastrofa tutaj? — zawołała Tamara Igorevna, zaglądając do lodówki, gdzie półki były oznaczone taśmą malarską. — Naprawdę dzielicie teraz mieszkanie?— Mamo, teraz płacimy osobno — powiedział dumnie Sergej.
— Ludzie nowocześni, wiesz? Nikt już nie będzie nam na karku siedział.Teściowa usiadła, najpierw patrząc na syna, potem na synową. Polina bawiła się paznokciami.— Rozumiem — mruknęła w końcu. — Polya, weź kartkę i długopis.— Po co? — zmarszczył czoło Sergej.
— Do księgowości, mój drogi — Tamara Igorevna błyskawicznie zaczęła spisywać wszystkie domowe obowiązki: porcje klopsików, gotowanie, użytkowanie kuchenki, zużycie garnków. Napięcie Sergeja rosło.— Mamo, naprawdę…— Płać, jeśli jesteś taki uczciwy! — krzyknęła, a Sergej poczuł się jak dziecko z długiem.
„Dom za darmo? Koszule same się nie zawieszą? Śnij dalej.”Polina dodała cicho:— I wszystko policzyłam. Trzy tysiące rubli za ostatni tydzień. Tylko za „usługi domowe”.Cisza. Sergej patrzył od matki do Poliny. Słowa o „wartościach rodzinnych” ugrzęzły mu w gardle, gdy pomyślał o taśmie malarskiej w lodówce.
Potem przyszło przeznaczenie: Sergej został zwolniony. W jeden dzień zniknęły jego dział i pensja. Po powrocie do domu usiadł w przedpokoju, wciąż w butach.Polina przyszła, uklękła obok niego i rozwiązała mu buty.— Przebierz się. Na kuchence: zupy. Wspólne.
— Nie mam pieniędzy, w przyszłym tygodniu…— Ty głuptasku, Sergej — powiedziała cicho, zmęczona i jednocześnie czuła. — Dimka potrzebuje kurtki, ja ją kupię. Ty znajdź prawdziwą pracę. Zjadł gorące zupy, każda łyżka paliła jego gardło i sumienie. Cztery miesiące później Sergej w końcu zrozumiał, ile naprawdę kosztuje życie.
Widział, jak Polina oszczędza, by kupić mu garnitur na rozmowę kwalifikacyjną.W końcu otrzymał ofertę pracy. W domu położył przed Poliną swoją nową kartę:— Hasło? Data urodzenia twojej mamy. Weź ją.— A „model europejski”? — uśmiechnęła się.
— Europa wystarczy. Chcę wspólnego portfela. Wspólnego życia. A mama… zadzwonimy do niej. Dziękuję za księgowość.Dwa lata później Tamara Igorevna leżała w szpitalu. Sergej był w podróży służbowej. Po powrocie do domu znalazł Polinę przy łóżku teściowej, cierpliwie ją karmiąc.
— Cicho, śpi — powiedziała Polina. — Lekarze mówią, że kryzys zażegnany. Potrzebuje opieki. Zrobiłam miejsce w salonie.Sergej spojrzał na nią. Pieniądze, żadne rachunki tego nie pokryją. To była rodzina. Prawdziwa, bezcenna.Kiedy Tamara Igorevna wróciła do domu tydzień później, mruknęła, trzymając dłoń Poliny:
— Znowu jestem uciążliwa? Ile jestem winna według twojej listy?— Jesteś bezcenna, mamo. Polina też. Rachunki? Spaliliśmy je.I tak Sergej otworzył drzwi do domu bez taśmy malarskiej, za to z zapachem świeżego, gorącego chleba — przytulnego i prawdziwego.
