Ruslan stał pośrodku sali szpitalnej, ręce schowane w kieszeniach swoich drogich włoskich butów, i z obrzydzeniem przyglądał się odpadającej farbie na ścianach. Wszystko tutaj wydawało się złe, niekompletne — tak jak on sam czuł się w tym miejscu.
— Wszystko przygotowane, — powiedział chłodno, profesjonalnie, bez powitania czy pytań. Tak mówił do kierowników budowy, którzy nie dotrzymywali terminów. — Oto dokumenty zrzekające się praw do dziecka i wniosek o rozwód. Podpiszesz teraz, dostaniesz odszkodowanie.
Wystarczy, żeby wynająć pokój. Jeśli nie, wyjdziesz z pustymi rękami, tak jak przyszedłeś.Dasza patrzyła na niego w osłupieniu. Przez trzy lata ledwie odważała się odetchnąć przy nim. Ruslan, potężny właściciel sieci salonów samochodowych, człowiek, który wyciągnął ją z prostego życia i wprowadził w błysk wielkiego miasta,
teraz wydawał się obcy. Wcześniej zakazywał jej noszenia tanich ubrań, odcinał kontakt z rodziną i formował z niej idealną, cichą lalkę na przyjęcia i wydarzenia towarzyskie.— Ruslan… ale to nasz syn… Timur, — wyszeptała. Jej usta drżały, gardło było suche. — Lekarze powiedzieli, że ma coś szczególnego,
ale nic poważnego. Dziś jest tyle metod. Mamy wystarczające środki, żeby go wzmocnić…— „My”? — Twarz Ruslana skrzywiła się, jakby ugryzł cytrynę. — Nie ma żadnego „my”, Dasza. Mam reputację. Zdrowy biznes, zdrowa rodzina. Potrzebuję dziedzica, nie… — machnął w kierunku korytarza
— nie będę krwawił przed partnerami biznesowymi z powodu chorego dziecka.Podeszł do łóżka, pochylił się nad nim. Jego drogi perfum pachniał tytoniem i zimną skórą. Kiedyś to ją onieśmielało; teraz poczuła mdłości.— Weź swoją wadę i znikaj! — warknął. — Dwa dni.
Mieszkanie opłacone do poniedziałku. Potem wymieniam zamki. Klucze od samochodu daj kierowcy. Chodzenie pieszo jest zdrowsze.Odszedł nagle, trzaskając drzwiami za sobą.Dasza została sama. Towarzyszył jej tylko kap, kap wody z kranu i brzęczenie muchy przy oknie.
— Co za drań… — zabrzmiał chropowaty głos.Dasza podskoczyła. Za zasłoną pojawiła się Larissa, krzepka kobieta w średnim wieku z targu.— Dziecko nie ponosi winy — powiedziała później Larissa. — Szczególne? I co z tego? Bóg daje nam tylko tyle, ile jesteśmy w stanie unieść.
Poszły do oddziału dziecięcego. Timur spał spokojnie, ciemny meszek przykrywał jego główkę. Nagle na jego twarzy pojawił się jasny uśmiech. Czysty, niewinny, nieskazitelny.„Wada?” pomyślała Dasza. Nie. On nie był błędem. Był darem.
Wróciwszy do pokoju, drżącymi rękami wybrała numer ojca.— Tato… to ja.— Wiem, — mruknął. — Co się stało?— Mam syna. Timura. A Ruslan nas wyrzucił.Krótka pauza.— Wytarz łzy, Dasza. Jesteś w domu. Twój pokój jest nadal twój. Kiedy wypis?— Za dwa dni, o dziesiątej.
— Przyjedziemy.W dniu wypisu Ruslan stał przed szpitalem swoim czarnym SUV-em.— No? — wyciągnął rękę. — Klucze. Deklaracja zrzeczenia się praw.— Nie będzie, — powiedziała stanowczo Dasza. — Alimenty będę dochodzić w sądzie. Rozwód też tam dostaniesz.
— Zginiesz! — krzyczał.— Trochę ciszej! — zabrzmiał nowy głos.Przed nimi zatrzymał się błyszczący SUV. Wysiadł jej brat Sasza, wielki jak góra. Za nim ojciec, Piotr Nikołajewicz, spokojny i stanowczy.Ojciec delikatnie wziął dziecko w ramiona.
— Witaj, Timur Pietrowicz. Krew od razu widać.Ruslan chciał kontratakować, odzyskać kontrolę.— To moja żona —— Była twoja, — powiedział spokojnie Sasza. — Teraz jest pod naszą ochroną.Dasza wrzuciła klucze do kałuży przed stopami Ruslana.
— To twoja wartość, — powiedział ojciec. — Metal. Mamy rodzinę.Minęło pięć lat.We wsi Lesogorsk żyli spokojnie. Dasza pracowała w centrum dla dzieci. Timur rozwijał się wolniej, ale jego uśmiech ogrzewał każdego, kto go zobaczył.
Pewnego jesiennego dnia spotkali Ruslana w parku. Zniszczony, postarzały, bez aury człowieka, którym kiedyś był.— Może… możemy porozmawiać? Jestem jego ojcem. Teraz sam…Timur podał mu karmelka.— Proszę, wujku. Nie bądź smutny.
Ręce Ruslana drżały.— Weź to, — powiedziała Dasza spokojnie. — I idź. Timur ma ojca. Mojego. Ty wtedy podjąłeś swoją decyzję, w tej kałuży z kluczami.Szli słoneczną aleją. Ruslan został z tyłu, trzymając tani cukierek w ręku, jakby był najcenniejszą rzeczą — i zrozumiał, że ten pociąg odjechał na zawsze.
