Gdy jej mąż rzucił na stół grubą teczkę, Waleria drgnęła. Dźwięk przeciął ciszę pomieszczenia. Powoli uniosła wzrok — i zamarła.Roman stał przed nią nienaganny w idealnie skrojonym granatowym garniturze,
zapiętym pod samą szyję jak zbroja. Jego twarz była napięta, spojrzenie niecierpliwe i chłodne. Ostry zapach wody po goleniu z wyraźnymi nutami sosny mieszał się z wonią wypolerowanych butów.
— Przygotuj się — powiedział krótko. — Załóż tę białą, zabudowaną bluzkę i dłuższą czarną spódnicę. Zwiąż włosy. Zmyj makijaż.Rzucił przed nią tani zeszyt w spiralnej oprawie, jakby nie miał żadnej wartości.
— Wychodzimy za czterdzieści minut.Waleria mrugnęła zdezorientowana i powoli odłożyła tablet. Czekała na ten dzień — swój jedyny wolny dzień. Uczyła języków na uniwersytecie i wreszcie chciała odpocząć… oraz pracować nad swoją rozprawą.
— Roman… mówisz poważnie? — zapytała cicho. — Jaka spódnica? Nigdzie nie idę. To mój jedyny wolny dzień.Nachylił się nad stołem, opierając dłonie o blat. W jego oczach pojawiła się znajoma irytacja — ta sama, która zawsze pojawiała się, gdy ktoś stawał mu na drodze.
— Moja asystentka jest chora. Mam spotkanie z partnerami z Madrytu za dwie godziny. Ważny kontrakt. Nie mogę przyjść sam. Potrzebuję kogoś obok… dla wizerunku.
Twarz Walerii stwardniała.— Dla wizerunku? Chcesz, żebym była dekoracją?— Nie przesadzaj — machnął ręką. — Po prostu usiądziesz, będziesz potakiwała i udawała, że notujesz.
— Masz cały zespół! — oburzyła się. — Weź kogoś z biura!— Zadają za dużo pytań — przerwał jej. — Ty możesz milczeć. A oni są Hiszpanami. W razie czego pomożesz.
Waleria uśmiechnęła się gorzko.— Ciekawe… czyli jednak moje umiejętności mają wartość? Kiedy prosiłam cię o pomoc przy mojej książce, powiedziałeś, że to strata czasu.
— Waleria, nie zaczynaj! — uderzył dłonią w stół. — Moja praca utrzymuje nas oboje. Jedyne, o co proszę, to żebyś siedziała cicho. Rozumiesz?
Spojrzała na niego długo.Osiem lat temu byli zespołem. Tłumaczyła dla niego po nocach, pomagała mu budować wszystko od zera. Wtedy byli po tej samej stronie.
Teraz… czuła się niewidzialna.Bez słowa wstała i zaczęła się przygotowywać.Droga do centrum wydawała się długa. W samochodzie grała cicha muzyka, ale napięcie było ciężkie jak ołów.
Roman nerwowo stukał palcami w kierownicę i mamrotał po angielsku — nie zawsze poprawnie. Waleria to zauważała, jak zawsze.Restauracja znajdowała się na szczycie wieżowca.
Elegancka, cicha, pachnąca kawą i wykwintnym jedzeniem.Partnerzy z Madrytu już czekali. Señor Alvarez, siwy mężczyzna o spokojnym spojrzeniu, oraz jego asystent Carlos.
— Panie Alvarez! — powiedział Roman z szerokim uśmiechem. — To moja asystentka, Waleria. Będzie robiła notatki.Waleria usiadła, położyła przed sobą notes… i milczała.
Spotkanie się rozpoczęło.Roman mówił pewnie — przynajmniej tak mu się wydawało. Jego angielski był nierówny, zdania czasem niepewne. Hiszpanie słuchali uważnie.
Nagle Carlos nachylił się do Alvareza i szepnął po hiszpańsku:— Trochę zbyt pewny siebie, nie?Ręka Walerii zatrzymała się w pół ruchu.Alvarez uśmiechnął się lekko.
— Typowy dorobkiewicz. Ma podstawy, ale nie rozumie strategii. Myśli, że podpiszemy wszystko.Roman uśmiechał się zadowolony, przekonany, że rozmawiają o jedzeniu.
Ale Waleria rozumiała każde słowo.— Dodajmy punkt 4.12 — kontynuował Alvarez. — Kary za opóźnienia. Przy jego logistyce na pewno się nie wywiąże.
— A wtedy możemy przejąć część jego firmy — dodał Carlos.— Zwłaszcza jeśli nie przeczytają drobnego druku… — Alvarez spojrzał na Walerie. — Przy tak cichej dziewczynie nie będzie problemu.
Walerii zapłonęły policzki.Cicha dziewczyna.Niewidzialna.Spojrzała na męża. Wyglądał na zadowolonego. Dumnego.I kompletnie nieświadomego.
Gdy Alvarez przeszedł na angielski i poprosił o gwarancje, Roman zawahał się. Szukał słów, popełniał błędy.To był moment.Waleria powoli odłożyła długopis.
— Żadne dokumenty nie zostaną dziś podpisane, señor Alvarez, bez dokładnej analizy punktu 4.12.Zapadła ciężka cisza.Carlos upuścił długopis.
Roman pobladł.— Lera… co ty robisz?! — syknął.Nie spojrzała na niego.— A jeśli wasz plan polega na przejęciu firmy poprzez sztucznie stworzone długi — kontynuowała po perfekcyjnym hiszpańsku — to będziecie musieli znaleźć innych partnerów.
Alvarez powoli odstawił kieliszek.— Pani… mówi po hiszpańsku?— Uczę go na uniwersytecie — odpowiedziała spokojnie Waleria. — I rozumiałam wszystko.
Krótka pauza.A potem Alvarez się roześmiał.— Cóż… zaczynamy od nowa. Punkt 4.12 zostaje usunięty. Sprawiedliwa umowa.Waleria zamknęła notes.
— Szczegóły możecie omówić z moim mężem. Moja rola tutaj się kończy.Wstała i odeszła, wyprostowana, pewnym krokiem.Roman dogonił ją na zewnątrz.
— Oszalałaś?! — wybuchł. — Mogłaś wszystko zrujnować!Waleria spojrzała na niego spokojnie.— Uratowałam cię.— Nie prosiłem cię o to!— Właśnie w tym problem.
Zapadła cisza.— Wracam do domu — powiedziała w końcu. — Po swoje rzeczy.Jego twarz pobladła.— Co?!— Mam dość bycia niewidzialną w twoim życiu.
Chłodny wiatr musnął jej twarz, gdy wychodziła na ulicę.Waleria wyjęła telefon i zamówiła taksówkę.I czekając… po raz pierwszy od dawna poczuła, że jest wolna.
