– Mamo, tato, Walera i Natasza przyjadą w sobotę. Zostaną na miesiąc.
Kostia powiedział to tak, jakby informował, że skończyło się mleko. Stał przy lodówce, pił kefir prosto z woreczka i przewijał telefon, całkowicie spokojny.
Trzymałam talerz w rękach. Odstawiłam go. Zbyt ostrożnie.
– Miesiąc – powtórzyłam.
– Tak. Tacie zaczyna się urlop, mama od dawna chciała przyjechać. Walera też przyjeżdża z Nataszą. Będziemy razem, rodzina – powiedział, nawet nie podnosząc wzroku. – Normalne, prawda?
Normalne.
Byliśmy małżeństwem od siedmiu lat. W tym czasie jego rodzina już cztery razy „zamieszkiwała” w naszym mieszkaniu. Zawsze dłużej, niż obiecywali. Zawsze trochę niespodziewanie. Ale przecież „rodzina”.
Pracowałam zdalnie jako księgowa. Miałam mały gabinet: osiem metrów kwadratowych, obok sypialni. Biurko, komputer, segregatory. Dokładnie wymierzona przestrzeń, bo to dwupokojowe mieszkanie nie znosiło więcej.
– Kostia – powiedziałam powoli. – Jesteśmy tu tylko we dwoje. Gdzie zmieścimy cztery dorosłe osoby?
W końcu na mnie spojrzał.
– Rodzice będą w salonie. Walera i Natasza w twoim gabinecie. Kupię dmuchany materac.
– A ja gdzie będę pracować?
– W kuchni albo w sypialni. Masz laptopa.
Jakby to było coś najbardziej naturalnego na świecie.
Stałam tak i nagle stało się jasne: on nie pyta. On oznajmia. A ja mam się dostosować.
– Mogłeś chociaż zapytać – powiedziałam cicho.
– O co? To moi rodzice.
Nie obcy ludzie. Po prostu… nie moja rodzina.
Wzięłam oddech.
– Dobrze. Mam warunek.
Spojrzał.
– Ty gotujesz. Ty sprzątasz. To twoi goście.
Zaśmiał się krótko.
– Lena, mama wszystko zrobi. Ona lubi gotować.
Milczałam.
Od pół roku odkładałam pieniądze. Wieczorami, z dodatkowych zleceń. Powoli. Czterdzieści osiem tysięcy rubli na osobnym koncie. Pieniądze na „ucieczkę”: morze, cisza, miesiąc odpoczynku.
Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że naprawdę będę musiała uciec.
W sobotę przyjechali.
Nie zapukali — weszli.
Trzy walizki, dwie torby, siatki z „Piatioroczki” pełne kiszonek i kaszy gryczanej, jak zestaw przetrwania.
Zinaida Pawłowna weszła pierwsza.
– Małe mieszkanie – powiedziała zamiast „dzień dobry”. – I ta tapeta… nadal? Mówiłam przecież.
– Dzień dobry – odpowiedziałam.
Giennadij Pietrowicz tylko skinął głową i od razu skierował się do telewizora. Walera przecisnął się przez korytarz. Natasza szła za nim ze spuszczoną głową.
Kostia biegał, rozpakowywał, pompował materac, przestawiał meble. Mój gabinet zniknął.
Na jego miejscu pojawiło się łóżko. Tymczasowe. Na miesiąc.
„Będę pracować w kuchni” nagle stało się rzeczywistością.
I od tego momentu każdy dzień wyglądał tak samo.
Ja gotowałam.
On wydawał polecenia.
– Cebula za duża.
– Marchewka tak się nie kroi.
– Ten olej jest zły.
Trzy godziny przy kuchence. Codziennie.
Kostia siedział w salonie z ojcem i oglądał piłkę nożną.
Goście jedli. Walera jadł za dwóch. Natasza prawie nic. Zinaida Pawłowna komentowała każdy kęs.
– Za słone.
– Za mało.
– Tak się tego nie robi.
Wieczorem zmywałam naczynia po sześciu osobach. Codziennie.
Dziesiątego dnia już liczyłam.
Jedzenie, rachunki, czas. I ta niewidzialna praca, której nikt nie widzi, bo wydaje się oczywista.
A potem skończyła się granica.
Mój gabinet został całkowicie zajęty. Materac, ubrania, hałas.
Otwierałam laptop na kuchennym stole, między słoikami kiszonych ogórków a deską do krojenia.
Zadzwonił klient:
– Kiedy będzie raport?
– Jutro – powiedziałam.
Rozłączyłam się.
– Lena, zrób kotlety – odezwała się Zinaida Pawłowna.
– Pracuję.
– To szybkie.
A wieczorem, gdy wszyscy już jedli, powiedziała:
– Oszczędzamy na remont. Kostia też pomaga.
Podniosłam wzrok.
– Pomaga?
Co miesiąc wysyłali im piętnaście tysięcy z naszych wspólnych pieniędzy.
– To nic – machnęła ręką.
Odstawiłam widelec.
– To policzmy.
Cisza.
– W dziesięć dni wydaliśmy dwadzieścia dwa tysiące tylko na jedzenie. Jeśli tak dalej pójdzie, wyjdzie siedemdziesiąt w miesiącu. Dzielimy się?
– Ty żądasz pieniędzy od rodziny?! – wybuchła.
– Nie. Dzielimy koszty.
Walera zaśmiał się.
– My jesteśmy gośćmi!
– Gość to trzy dni – powiedziałam. – To już styl życia.
Kolacja po tym przestała być kolacją. Stała się ciszą.
Kostia tej nocy nie przyszedł spać.
Spał w samochodzie.
Czternastego dnia nad ranem wstałam. Spakowałam torbę.
Zostawiłam kartkę:
„Gospodyni wyjechała odpocząć na miesiąc. Jedzenie w lodówce, przepisy u Zinaidy. Powodzenia.”
I wyjechałam.
W samolocie pierwszy raz naprawdę spałam.
Na telefonie 114 wiadomości.
– Jesteś zdrajczynią
– Mama płacze
– Kto teraz gotuje?!
Wyłączyłam go.
Morze.
Sen.
Cisza.
Czwartego dnia włączyłam telefon:
„Oni wyszli.”
Nie pytałam o nic.
Dwudziestego dnia:
„Musimy porozmawiać.”
Odpisałam: „Tak.”
Miesiąc później wróciłam do domu.
Mieszkanie było czyste.
– Kiedy oni wyszli? – zapytałam.
– Po tygodniu – powiedział Kostia.
Tydzień. Tyle wystarczyło.
Od tamtej pory nie było pojednania. Nie było wielkiej sceny. Nie było też przytulenia.
Tylko cichy, dziwny nowy porządek.
Kostia śpi w salonie.
Ja w sypialni.
I po raz pierwszy od bardzo dawna… nikt nie mówi mi, jak kroić cebulę.
