Gruba teczka wpadła na stół, wzniecając kurz z tłustego obrusu. Nawet karaluch, który pilnował pojemnika na chleb, odwrócił się ze wstrętem i schował w szczelinie na dźwięk uderzenia.Oksana stała w drzwiach, nie zrzucając płaszcza.
W nozdrza uderzył znajomy, kwaśny zapach: mieszanka kiepskiego dymu papierosowego, brudnych naczyń i nie do końca świeżych skarpetek. Denis nawet się nie odwrócił. W starej koszulce zapadł się w fotelu i wściekle uderzał w klawiaturę. Na monitorze jego postać miażdżyła potwory, a Denis powoli stawał się jednym z nich.
Zinaida Markovna, która dotychczas w skupieniu wąchała resztki wczorajszej zupy, nagle wstała. Jej oczy za okularami błyszczały jak u drapieżnika.— Co tu rzucasz, księżniczko? — syknęła teściowa. — Zmęczyłaś się w pracy? Nie zapomnij posprzątać, bałagan nadal jest.
Oksana tylko patrzyła. Widziała matkę i syna, którzy w ciągu dziewięciu lat potrafili zamienić jej życie w piekło, podczas gdy ona była jedyną, która zapewniała im pieniądze, jedzenie i czyste ubrania.
Zinaida Markovna brutalnie wyrwała pierwszą kartkę z teczki. Przeczytała tekst, a jej twarz poczerwieniała jak przejrzały pomidor.— Denis! — krzyknęła, strącając synowi słuchawki z uszu. — Przestań ze swoimi demonami! Wąż złożył wniosek rozwodowy!
Mężczyzna powoli się odwrócił. Miał trzydzieści sześć lat, a wyglądał jak rozkapryszony, leniwy nastolatek.— Ksyuha, przesadzasz — przetarł dłonie o koszulkę. — Jaki rozwód? Kto mnie nakarmi? Skończ z tym cyrkiem, jestem głodny.
— Żyłeś na naszym garnuszku przez dziewięć lat! — ryknęła Zinaida Markovna, jej głos niemal ultradźwiękowy. — Ty przytyłeś w moim mieszkaniu! Myślałeś, że możesz po prostu odejść? A moralne szkody dla mojego syna? Denis, weź telefon! Wejdź na swoje konto! Zabierz wszystkie pieniądze, które ci się należą!
Denis ożył. Telefon był zawsze pod ręką — częściej sprawdzał konto żony niż sama Oksana. Wiedział, że oszczędności są pokaźne. Już wyobrażał sobie w myślach karty graficzne i luksusowe jedzenie.
— Przelej wszystko na moją kartę! — rozkazała Zinaida Markovna, naciskając na syna. — Szybko, zanim zablokujesz dostęp!Denis wpisał hasło, ręce mu drżały z ekscytacji. Oksana stała w framudze drzwi, ręce skrzyżowane na piersiach. Widziała, jak światło ekranu oświetla jego twarz: najpierw zdziwienie, potem pierwotny strach.
Na ekranie rzędy zer. Zimne, bezlitosne, jak lód.Denis odświeżył stronę. Jeszcze raz. Sprawdził historię transakcji.— Gdzie są pieniądze?! — wrzasnął Denis, głos mu pękł w falset. — Ksyuha, gdzie?! Tutaj było… tyle!
— Wczoraj przelałam je mojej siostrze, Nadjei — powiedziała Oksana, akcentując każde słowo. — Na spłatę starego długu. Za mieszkanie, które kupiłam, gdy ty „szukałeś siebie”, grając w gry.Zinaida Markovna wydała dźwięk przypominający zduszony pomruk hieny. Rzuciła się na Oksanę, przygotowując cios.
— Złodziejka! Oddaj! To nasze!Oksana nie drgnęła. Spokojnie wyciągnęła telefon, włączając kamerę.— Tylko dotknijcie, Zinaido Markovno. Wideo trafi od razu na policję. Możecie wyjaśnić śledczemu, na jakiej podstawie domagacie się cudzych pieniędzy i atakujecie ludzi.
Teściowa zastygnęła. Ręce jej drżały, potem opadły. Denis usiadł przy oknie, ciężko oddychając. Wszystko było opłacone, lodówka pełna, a świat walił się przed jego oczami.— I jeszcze jedno — kontynuowała Oksana, wyciągając kolejny dokument.
— Mój dziadek zostawił mi spadek, ale z warunkiem: mogę przejąć mieszkanie dopiero po oficjalnym rozwodzie. Do tego czasu należało do ciotki. Tata widział, Denis, jakim jesteś człowiekiem.W kuchni zrobiło się tak duszno, jakby ściany się ściskały.
— Tydzień — poprawiła Oksana, poprawiając torbę na ramieniu. — Macie siedem dni na zebranie swoich rzeczy. Ósmego dnia zmiana zamka.I wyszła, nie oglądając się za siebie.Kolejne dni zamieniły się w piekło.
Denis dzwonił z nieznanych numerów, błagał, obiecywał, że będzie czymkolwiek — ogrodnikiem, astronautą. Oksana po prostu „odrzucała” jego prośby.Piątego dnia czekała przed sklepem. Twarz zmęczona, zarost w nierównych plamach.
— Oksana, tak nie można! Moja matka płacze, jej serce! Oddaj pieniądze rodzinie! Ukradłaś! — krzyczał, oczekując współczucia od przechodniów.Oksana zatrzymała się, jakby patrzyła na irytującego robaka.
— Ukradłam? Po prostu odzyskałam prawo, żeby nie utrzymywać dorosłego lenia. Idź, Denis, nie kompromituj się. Bezpieczeństwo nie wpuszcza cię już więcej.Gdy próbował wejść do sklepu, rzeczywiście został wyproszony. Wideo szybko rozprzestrzeniło się w lokalnych grupach. Wszyscy widzieli Denisa: zwykłego, darmozjada.
Po tygodniu się wyprowadzili. Denis musiał pracować przy materiałach budowlanych. W wieku trzydziestu sześciu lat poczuł po raz pierwszy ciężar dziesięciu godzin noszenia cementu. Wieczorem ramiona miał zmaltretowane, plecy paliły, jakby wbijano w nie gorące gwoździe.
Wynajął łóżko w akademiku. Ściany poplamione, sąsiedzi surowi, którzy nie tolerowali narzekania. Na kolację kupował fast food, wspominając z bólem dawne domowe obiady, które kiedyś uważał za oczywiste.
Zinaida Markovna ukryła się w mieszkaniu dalekiej krewnej, Raisy. Dostała składane łóżko na końcu korytarza, przy drzwiach.— Płacisz na czas — mówiła Raisa. — Nie — nie jesz. I żadnego bałaganu w kuchni po ósmej wieczorem.
Teściowa, która kiedyś wydawała polecenia Oksanie, teraz wchodziła do łazienki ostrożnie, by nie obudzić właścicielki. Syn dzwonił, płacząc, prosząc o lekarstwo.— Denis, synu, jestem w przeciągu! Moje plecy się nie otwierają! Weź przynajmniej tabletkę!
— Mamo, skąd?! — krzyczał Denis, ocierając pot i pył cementowy z twarzy. — Nie mam nawet chleba!Minęło pół roku. Denis wracał z pracy, zmęczony, mokry. Celowo przeszedł obok okien dawnego mieszkania.
W środku ciepłe światło, okna pełne kwiatów, w kuchni Oksana wesoło rozmawia z siostrą. Jej twarz rozluźniona, szczerze się śmieje.Denis stał w cieniu, łykając zimne powietrze. Dopiero teraz, żyjąc w brudnym, śmierdzącym pokoju i pracując ciężko, by zarobić chleb, zrozumiał: raj był tutaj.
Ale on, razem z matką, wyrzucili z raju jedyną osobę, która ich kochała.Ruszył w stronę przystanku autobusowego. Czekała go długa zmiana i puste, zimne łóżko.
