Marina stała przed bankową witryną lustrzaną i przecierała mokrą szmatką plamę na swoim rękawie. Szmatka była ostatnim, kompletnie wyschniętym kawałkiem papierowego chusteczki, która zamiast usuwać szary uliczny kurz, tylko rozmazywała go po znoszonym materiale jej puchowego płaszcza.
W jej torbie grzechotały klucze i drobne – dokładnie czterdzieści dwa ruble. Wszystko, co pozostało z jej pieniędzy po opłaceniu notariusza.Spojrzała na swoje odbicie. Zapadnięta twarz, ciemne worki pod oczami, których żadnym korektorem nie dało się ukryć, kaptur w nieładzie, jak gniazdo ptaka.
Sześć miesięcy opieki nad umierającym ojcem uczyniło z niej zmęczoną, starszą wersję samej siebie. Pielęgniarki, specjalne jedzenie, kosztowne oddziały – wszystko wysysało z niej energię. Głęboko odetchnęła i pchnęła ciężkie drzwi. Od razu uderzył ją zapach perfum i świeżo parzonej kawy.
Klimatyzacja szumiała, ogrzewając zziębnięte kończyny, a mimo to skóra Mariny mrowiła, jakby była w stanie ciągłej gotowości drapieżnika.Przy recepcji rozległo się ostre „Hej!”.Do niej podszedł masywny ochroniarz. Na identyfikatorze widniało „Vadim”.
Stanął naprzeciwko niej, szeroki jak ściana, z rękami rozłożonymi, jakby chciał ją zablokować.– Dokąd pani zmierza? – jego głos był szorstki, mieszał nieufność z pewnością siebie człowieka, który uważa, że kontroluje wszystko.– Ja… mam umówione spotkanie – jąkała się Marina.
Vadim spojrzał na nią od stóp do głów. Zużyte, podklejane buty przykuły jego uwagę. – Dziewczyno, bez bajek. Chcesz się tylko ogrzać? Tam jest centrum handlowe.Kobieta w kaszmirowym płaszczu, około czterdziestki, skrzywiła nos i demonstracyjnie odsunęła swoją designerską torebkę.
– Vadim, co to za teatr? – przeciągnęła się powoli administratorka z perfekcyjnym bobem. – Wyprowadź ją, zaraz mamy odbiór pieniędzy.– Nie chcę się tylko ogrzać – powiedziała Marina, nerwowo sięgając do torby. Zamek się zacinał, dokumenty wypadły: akty spadku, wyciągi bankowe, notarialne kopie.
Vadim postawił ciężkie buty na jednym z papierów. – Podnieś i znikaj.W tym momencie otworzyły się drzwi z napisem „Kierownik oddziału”. Weszła Regina Vitaljewna – legenda banku, której uśmiech mroził, a odrzucenie onieśmielało każdego.
– Vadim? Co się tutaj dzieje? – jej głos był spokojny, ale natychmiast zapadła cisza.Vadim wskazał na Marinę. – Pani jest niepoczytalna. Próbuję wyjaśnić…Regina spojrzała na plecy Mariny, na znoszony płaszcz, i skrzywiła się. – Dziewczyno, natychmiast opuść budynek. W przeciwnym razie wezwiemy ochronę.
Marina podniosła papier – dokładnie ten, na który Vadim postawił nogę. Zimno ścisnęło jej pierś. – Dzwońcie. I policję. Za zniszczenie dokumentów.Vadim zrobił krok do przodu. Marina tylko powiedziała: – Zatrzymaj się. Słowo padło jak cios. On się zatrzymał.
Wręczyła dokument Reginie Vitaljewnej. Kierowniczka przeczytała:– Akt spadku – spadkobierca: Marina Sergiejewna Wietrowa – spadkodawca: Siergiej Konstantinowicz Wietrow…Oczy kierowniczki się rozszerzyły. Wietrow. Właściciel sieci salonów samochodowych, główny akcjonariusz tego oddziału.
Wszyscy czekali na kobietę, partnera, jakiegoś spadkobiercę. Ale nie na dziewczynę w zużytych butach.– Twój ojciec…? – zapytała Regina niezręcznie.– Tak – odpowiedziała Marina spokojnie. – Zamykam wszystkie konta. Wszystko. Przelew na Sberbank. Oto dane.
Vadim cofnął stopę. Administratorka zastygnęła. Kobieta w kaszmirze zniknęła. Regina przełknęła ślinę, jej twarz purpurowa, potem szarawa.– Pół roku bez leków przeciwbólowych dla mojego ojca, bo wasi prawnicy zablokowali karty. Godzinę po jego śmierci sprzedałam wszystko oprócz tego płaszcza.
Trzy miesiące temu prosiliśmy o odroczenie pięciu tysięcy rubli na karcie kredytowej. „Nie” – powiedziałaś osobiście.Regina zrozumiała, że już nie może się uśmiechać.– Przelejcie pieniądze – Marina powtórzyła spokojnie, stanowczo.
Czterdzieści minut później wszystko było załatwione. Marina znów schowała dokumenty do torby, walcząc z zamkiem sama. Nikt nie ośmielił się uśmiechnąć.Na zewnątrz wiatr ostro smagał asfalt. Jej buty były przemoczone, ale nie czuła tego. Wyciągnęła stary telefon. Migająca wiadomość:
„Przelew wykonany.” Zera były nieskończone.Wybrała numer. – Halo, ciociu Ljubo? Wszystko załatwione. Nie, nie płacz… Kup leki. Operacja dziś, opłacona.Schowała telefon. Czekało wiele zadań: spłacić długi, kupić porządne buty, postawić pomnik ojcu.
Za drzwiami banku Regina Vitaljewna drżała, pisząc swoją notatkę do centrali. Jak wytłumaczyć utratę największego klienta, tylko z powodu brudnego puchowego płaszcza?
