— No więc, co się stało, zamarłaś? — popchnęła w moją stronę tacę Antonina Władimirowna, prawie przewracając ją na moją jedwabną suknię. — Napij się od razu, napracowałam się dla ciebie! Stałam całą noc przy kuchence, specjalnie przygotowałam dla ciebie herbatę ziołową.
Przesunęłam wzrokiem po jej twarzy. Jej twarda, zaróżowiona cera pokryła się nieregularnymi plamami, a ciężkie złote kolczyki pulsowały wraz z jej oddechem.Na otwartej werandzie restauracji w Kazaniu spacerowały dziesiątki osób, śmiejąc się, stukając kieliszkami.
Mój mąż, Ilja, kończył trzydzieści pięć lat. Całe przyjęcie — od wynajęcia klubu nad Wołgą po zaproszenie zespołu — zorganizowałam ja. Przez ostatnie trzy lata świetnie zarządzałam moimi studiami projektowania wnętrz, a Ilja nalegał, by „wszystko było perfekcyjne”, żeby dawne koleżanki ze szkoły i koledzy z salonu samochodowego byli pod wrażeniem.
Spojrzałam na męża. Stał dwa kroki ode mnie, obracając pusty kieliszek, jakby badał wzór na obrusie.Zaledwie dziesięć minut wcześniej jego siostra, Oksana, odciągnęła mnie na korytarz przy łazienkach. Jej wargi drżały, trzymała moją rękę tak mocno, że prawie bolało.
— Więc proszę, nic nie bierz od swojej matki — szepnęła, rozglądając się. — Właśnie prosiłam o lód w kuchni. Twoja matka była tam z Kristiną, wyjęła małą butelkę i zakropiła mój kieliszek. Kristina chichotała: „A co jeśli nie zadziała?” — A moja matka tylko: „Zadziała.
Za dziesięć minut ta nadęta dziewczyna zacznie mówić głupoty i zrobić kompromitującą scenę przed gośćmi. Zrobimy z tego show, a Ilja sam będzie chciał pozbyć się takiej nieśmiałej żony.”
Kristina… córka najlepszej przyjaciółki mojej matki. Przez ostatnie pół roku ciągle kręciła się w naszym domu na wsi: raz dostarczała sadzonki, raz Ilja nagle naprawiał jej kran. Starałam się odpędzić złe przeczucia, skupiając ich na pracy.
A teraz Antonina Władimirowna stała przede mną z tacą.— Sonya, naprawdę — Ilja w końcu spojrzał na mnie, a w jego oczach zabłysnęła irytacja. — Twoja matka zrobiła to w dobrej wierze. Napij się, nie rób sceny. Wszyscy patrzą.
Rzeczywiście, wszyscy patrzyli. Ludzie przy sąsiednim stoliku ucichli, czekając na rozwój wydarzeń.— Ależ troska… — skrzywiłam usta, jednak w środku przeszył mnie lodowaty chłód. — Dziękuję, Antonina Władimirowna.
Sięgnęłam po kieliszek, ale wtedy „przypadkowo” trąciłam ciężką solniczkę. Kieliszek głośno spadł na deskę, rozsypując czarne ziarenka pieprzu.— Och, przepraszam! — pochyliłam się, udając, że próbuję złapać pokrywkę.
Moja teściowa instynktownie spojrzała na podłogę. Ilja zirytowany cmoknął językiem, pochylił się obok mnie. W tym momencie cicho wymieniłam jego kieliszek na drugi, dokładnie taki sam.Podniosłam głowę, trzymając kieliszek między palcami.
— Ależ jestem niezdarna… Ale pić sama za zdrowie jubilatów to zły znak. Dołączysz, mamo? — uśmiechnęłam się. — To ja zapraszam.Na jej twarzy przebiegło napięcie. Odmówić przed tłumem oznaczałoby, że z kieliszkiem coś jest nie tak.— Dobrze, dobrze, Antonina Władimirowna, podnieśmy kieliszki! — krzyknął wesoły przyjaciel Ilji.
Niechętnie sięgnęła po kieliszek. Wznieśliśmy toast. Wypiłam duży łyk gorzkiego napoju, a moja teściowa ze ściśniętymi oczami przełknęła swój.Usiadłam z powrotem przy stole, wzięłam kawałek sera i czekałam. Wewnątrz mnie buzowała głośna złość.
Sześć lat małżeństwa, miliony wydane, dom, wakacje, prezenty dla rodziców — a w zamian ciągłe wyrzuty: „nie jesteś odpowiednią żoną”, bo wciąż nie mamy potomka.Minęło piętnaście minut. Antonina Władimirowna dyszała przy stole, rzucając dziwne spojrzenia w moją stronę, czekając na moją eksplozję. Ja jednak spokojnie piłam wodę mineralną.
Nagle zaczęła głośno się krztusić. Jeszcze raz. I jeszcze. Głośno, ochryple się roześmiała, odchylając się na krześle z wikliny. Muzycy robili przerwę.Podskoczyła, odrzuciła krzesło, chwyciła mikrofon z szaleńczym uśmiechem na twarzy.
Przebiegł krzyk po sali.— Teraz posłuchajcie mnie przez chwilę! — wrzasnęła. Jej język plątał się w słowach.Ilja ruszył.— Mamo, co się dzieje? Usiądźmy…— Ręce do tyłu! — odsunęła Ilję, który cofnął się. — Jestem gospodynią wieczoru! Mam prawo mówić!
Jej wzrok przesunął się po gościach, aż zatrzymał się na moim teściu, Michaiłu Siergiejewiczu. Człowiek inteligentny i powściągliwy, siedział nieruchomo przy głównym stole.— Ty, Misza! — wrzała w mikrofon. — Siedzisz tam, mądrzejesz się. A kim jesteś bez mnie?
Zero! Całe życie pakowałeś papiery za grosze. Gdyby nie moje zdolności i pieniądze mojej synowej, nadal mieszkalibyśmy w zwykłym bloku!Na werandzie zapanowała cisza. Nawet szum rzeki ucichł. Goście siedzieli z uniesionymi widelcami. Michaił Siergiejewicz zbledł, kurczowo trzymając brzeg obrusu.
Alkohol zadziałał. Antonina Władimirowna spojrzała na mnie.— A ty, Soneczko! — wskazała na mnie pulchnym palcem. — Siedzisz tam, udając królową. Kupiłaś dom! Remontujesz! Ale to ty jesteś winna! Sześć lat i nadal nie urodziłaś! Dlaczego Ilja potrzebuje takiej żony?
Bolało słyszeć, ale siedzieliśmy prosto. Spojrzałam na męża. Nie zaoferował żadnej ochrony.— Ale nie ma problemu! — triumfalnie krzyczała moja teściowa. — Mamy Kristinę! To prawdziwa kobieta. Mądra, piękna. Już spodziewa się dziecka po Ilji! Będziemy mieli prawdziwego wnuka, a twoje miejsce zostanie dziś zajęte!
Kristina, siedząca przy ostatnim stole, zaczerwieniła się, złapała torebkę i wybiegła z restauracji stukając obcasami.Spojrzałam na Ilję. Zamarł. Pozwolił, by jego matka tak mnie traktowała, zostawiając mnie w samym środku rodzinnej intrygi.
Michaił Siergiejewicz powoli wstał. Pewnym krokiem podszedł do sceny, zabrał mikrofon żonie i zwrócił się do gości.— Szanowni goście! Przepraszam w imieniu mojej żony i mojego nieudolnego syna. Przyjęcie dobiegło końca.
Spojrzał na Ilję. Jego głos był zimny, bez emocji.— Zabierz swoją matkę i nigdy więcej nie zbliżaj się do mojego domu. Jesteście obrzydliwi.Zszedł ze sceny, podszedł do mnie i cicho powiedział:— Przepraszam, Sofio. Byłem starym, ślepym głupcem. Zostaw ją.
Tego wieczoru spakowałam się, zarezerwowałam pokój w hotelu. Rano złożył pozew rozwodowy, a ja zablokowałam wszystkie karty, do których Ilja miał dostęp. Próbował dzwonić z innych numerów, czaił się przed moim biurem, wysyłał kilometrowe wiadomości. Nie odpowiedziałam.
Minął miesiąc. Przeprowadziłam się do apartamentu z panoramicznym widokiem w centrum, zanurzyłam się w nowych projektach i w końcu spałam normalnie.
Finał nastąpił pewnego deszczowego wtorku. Zadzwonił domofon. To był Ilja. Na ekranie nie pozostało nic z jego eleganckiego, szczupłego wyglądu: mokry, cienki płaszcz, zarost, zapadnięta twarz.
Przyjęłam go tylko po to, by postawić kropkę.— Sonya… — wydmuchał nos. — Proszę, posłuchaj mnie. Jestem na dnie.Po tym, jak mój teść wyrzucił ich z domu, Ilja próbował stać się „niezależny”. Nawiązał kontakty z „zaufanymi facetami”, wziął dużą pożyczkę pod zastaw swojego samochodu i mieszkania matki.
Zainwestował w piramidę finansową, która upadła w trzy tygodnie.— Przychodzą codziennie. Mówią, że mnie skrzywdzą — drżał, patrząc na mnie. — Od tego czasu moja matka całkowicie się załamała. Kristina zniknęła, gdy dowiedziała się o długu. Sonya, mamy wspólne konta… Pomóż! Podpiszę rezygnację z całego majątku, tylko uratuj dług!
Spojrzałam na mężczyznę, z którym chciałam się starzeć, i poczułam tylko obrzydzenie.— Czyli nie przepraszasz? — skrzyżowałam ramiona. — Chcesz pieniędzy, by ratować własną skórę?— Sonya, ci ludzie są niebezpieczni! Zabiją mnie! — ruszył, by chwycić moją rękę. Cofnęłam się.
Wyjęłam dokument przygotowany z prawnikiem: dom na wsi, choć formalnie kupiony w trakcie małżeństwa, był w całości za moje pieniądze, bez potrzeby sądowej.— Podpisz — położyłam na szklanym stole. — Rezygnujesz z domu i moich kont.— A ci ludzie? Zapłacisz im jutro? — chwycił pilnie długopis, podpisał niemal bez czytania.
Ostrożnie wzięłam dokument, włożyłam go do teczki i otworzyłam drzwi. Z korytarza wiał zimny podmuch.— Nie, Ilja. Biorę tylko swoje. Długi są twoim problemem. Rozwiąż je z matką i nową kobietą. Do widzenia.
Stał tam z szeroko otwartymi oczami. Powoli zrozumiał moje słowa. Twarz mu się skrzywiła.— Ty… nie masz odwagi! Jesteśmy rodziną!— Nie ma już rodziny. Weź witaminy, pomagają na stres — powiedziałam spokojnie, stanowczo i wyprowadziłam go za drzwi.
Poszłam do kuchni, włączyłam czajnik i spojrzałam przez mokre okno. Po raz pierwszy od lat nie musiałam się nikomu dostosowywać. Nie musiałam nikogo ratować. Byłam tylko ja.
