Pozew rozwodowy już leżał w schowku samochodu — ale ostatnia zagrywka teściowej zmieniła wszystko
Dokumenty rozwodowe już znajdowały się w schowku samochodu, kiedy na kuchennym stole nagle zaczął brzęczeć ciśnieniomierz.
Widok był niemal boleśnie znajomy: czerwona twarz teściowej, rozchylony kołnierz szlafroka i ten charakterystyczny, duszący zapach waleriany, który od lat wsiąkał w zasłony ich kijowskiego mieszkania. Kolejna sobotnia scena, której jedynym celem było wzbudzenie w Antonie poczucia winy, jakby to on był odpowiedzialny za wszystkie nieszczęścia świata.
— Ponad dwieście… dolne sto dziesięć… — powiedziała Elena Pietrowna z trudem, powoli zsuwając się z krzesła. — Ja tej jesieni już nie dożyję, dzieci. Czuję to. Udar na mnie czeka. Antoszka, zapisz adres notariusza… jest w szufladzie…
Anton milczał, patrząc na ekran urządzenia.
Przez dwa lata ten mały japoński ciśnieniomierz stał się w rodzinie ważniejszy niż wszystkie zasady. Ważniejszy niż prawo, plany finansowe, a nawet rodzinne wydarzenia.
Kiedy Anton wspominał, że chciałby kupić używanego SUV-a, Elena Pietrowna natychmiast zaczynała skarżyć się na drętwienie lewej ręki.
Kiedy Alla, jego żona, choć raz odmawiała wyjazdu do Czernihowa, by kopać ziemniaki w cudzym ogrodzie, jej matka potrafiła w ciągu jednej nocy trzy razy wezwać karetkę i zamienić mieszkanie w szpitalny oddział ratunkowy.
— Mamo, przestań! Nie uśmiercaj się przed czasem! — Alla nerwowo nalała wody do szklanki, ale ręka trzęsła jej się tak bardzo, że połowa wylała się na obrus. — Tosa, dlaczego stoisz jak posąg? Dzwoń do prywatnej kliniki! Niech ją zabiorą i podadzą kroplówkę!
Anton jednak pozostał spokojny.
— Kroplówka nie pomoże — powiedział cicho.
Jego ręka nadal znajdowała się w kieszeni spodni, gdzie ukryte były dwa vouchery na podróż na Malediwy.
— Elena Pietrowna potrzebuje spokoju. Całkowitego odpoczynku od stresu. Właśnie dlatego lecimy razem. Twoja matka zostanie tutaj pod opieką doświadczonej pielęgniarki. Wszystko już zorganizowałem.
Nagle atmosfera w kuchni się zmieniła.
Jakby w samolocie nagle zmieniło się ciśnienie.
Elena Pietrowna przestała ciężko oddychać.
Jej wcześniej szkliste spojrzenie nagle ostro skierowało się na Antona.
— Wy dwoje? — zapytała.
Jej głos zupełnie nie przypominał już głosu umierającej osoby.
— A ja? Zostawiacie mnie tutaj, żebym umarła między czterema ścianami, podczas gdy wy będziecie opalać się na plaży?
Potem zwróciła się do Alli:
— Słyszysz, co mówi twój mąż? On chce mnie wysłać do grobu!
Alla spojrzała na Antona zszokowana.
— Mamo, poczekaj… jakie Malediwy? Przecież mówiłaś, że mamy kryzys! Że firma może upaść, że ledwo starcza nam na rachunki i paliwo! Skąd pieniądze na luksusowy wyjazd?
Anton uśmiechnął się gorzko.
Zbyt długo grał cierpliwego i ustępliwego męża.
Nadszedł czas, aby wyłożyć wszystkie karty na stół.
— Firma rzeczywiście się kończy, Alla. Sprzedałem swoje udziały wspólnikowi, żeby spłacić długi. To ostatnie uczciwe pieniądze, które zostały mi po wszystkich rozliczeniach.
Zrobił krótką pauzę.
— I chciałem je wykorzystać, żeby uratować nasze małżeństwo. Albo zakończyć je na zawsze.
— Za trzy dni wylatujemy. Będziemy mieszkać w willi nad wodą, z pełnym wyżywieniem.
Potem dodał:
— Ale jest jeden warunek.
— Jaki? — zapytały obie kobiety jednocześnie.
W głosie Alli pojawił się strach.
Ale w oczach Eleny Pietrownej znów pojawiła się kalkulacja.
— Twoja matka zostaje tutaj. Pod opieką lekarza, którego już zatrudniłem i opłaciłem.
— Przez dwa tygodnie nie będzie telefonów co dwie godziny. Żadnych dramatów. Żadnych nagłych chorób.
— Jeśli telefon Alli choć raz zadzwoni ze słowami „mama źle się czuje”, wracamy. I składam pozew rozwodowy. Prosto na lotnisku.
Elena Pietrowna natychmiast się wyprostowała.
Zdrowy kolor wrócił na jej twarz.
Słabość zniknęła.
Jej ruchy nagle stały się szybkie i energiczne.
Anton tylko patrzył.
Dokładnie tego się spodziewał.
— Jak śmiesz tak do mnie mówić? — krzyknęła kobieta, uderzając w stół tak mocno, że filiżanki podskoczyły. — Chcesz sprowadzić obcą opiekunkę do mojego domu? To pułapka! Alla, nie waż się zgodzić! On chce nas rozdzielić!
Kolejne dwa dni były piekłem.
Alla dzwoniła do męża co godzinę.
Płakała.
Błagała.
Prosiła, żeby zabrali jej matkę ze sobą.
Elena Pietrowna zmieniła taktykę.
Zamiast gróźb zaczęła wysyłać stare dokumenty medyczne i artykuły o tym, że morskie powietrze pomaga przy wysokim ciśnieniu.
W poniedziałkowy wieczór Anton wrócił do domu po swoją walizkę.
Mieszkanie było pogrążone w chaosie.
Na środku pokoju stała ogromna różowa walizka pełna letnich ubrań.
Obok Elena Pietrowna radośnie spacerowała i przymierzała przed lustrem wielki słomkowy kapelusz.
Po chorej, umierającej kobiecie nie było już śladu.
Jej oczy błyszczały.
Poruszała się energicznie.
— O, mój drogi zięć przyszedł! — powiedziała triumfalnie. — No i? Przemyślałeś swoje groźby? Ja i Alla wszystko omówiłyśmy. Rodzina musi być razem. Nawet zapłacę za busa do Kiszyniowa. Na Malediwach jakoś się pomieścimy. Dla mnie wystarczy nawet składane łóżko.
Anton powoli spojrzał na żonę.
Alla siedziała na kanapie z twarzą ukrytą w dłoniach.
Wstydziła się.
Ale strach przed gniewem matki był silniejszy.
Potajemnie zmieniła już bilety i zapłaciła za miejsce matki z własnych oszczędności.
— Kupiłaś jej bilet? — zapytał Anton spokojnie.
Alla spuściła wzrok.
— Tosa… mamie naprawdę byłoby tam lepiej. Miejskie powietrze, upał… Obiecała, że nie będzie nam przeszkadzać.
Anton wyjął telefon.
Zadzwonił.
— Witalij, dobry wieczór. Przepraszam za późny telefon. Umowa sprzedaży moich udziałów pozostaje aktualna. Przelej pieniądze wspólnikowi.
Kilka sekund ciszy.
— Ale anuluj podróż. Poproś o pełny zwrot pieniędzy, jeśli to możliwe.
W pokoju zapadła śmiertelna cisza.
Słomkowy kapelusz powoli zsunął się z głowy Eleny Pietrownej.
— Co powiedziałeś? — wyszeptała Alla.
Anton odpowiedział spokojnie:
— Że nikt nigdzie nie jedzie.
— Pieniądze pójdą na zakończenie spraw biznesowych i koszty rozwodu.
— Wybrałaś swoją matkę za moimi plecami. Teraz obie musicie żyć z tą decyzją.
Elena Pietrowna znów złapała się za pierś.
— Ojej… znowu źle się czuję… powietrza…
Anton jednak uniósł rękę.
— Wystarczy, Elena Pietrowna.
— Pani ciśnienie wynoszące ponad dwieście zniknęło dokładnie wtedy, gdy pojawiła się możliwość darmowych wakacji nad oceanem.
— W ciągu dwóch dni spakowała pani ogromną walizkę, przeszła przez całe mieszkanie i ani razu nie musiała pani usiąść, żeby odpocząć.
Potem spojrzał na Allę.
— Zostawię papiery rozwodowe na stole w kuchni. Mieszkanie jest twoje. Nie potrzebuję go.
— Twoja matka dostała to, czego chciała: całkowitą kontrolę nad tobą.
— Od teraz to ty będziesz zajmować się jej „chorobami”.
Anton wziął plecak i wyszedł.
Na klatce schodowej po raz pierwszy od pięciu lat wziął głęboki oddech.
Nie miał już firmy.
Nie miał już marzenia o Malediwach.
Ale odzyskał coś, co dawno temu stracił:
wolność.
Co zrobiłbyś na miejscu Antona? Poświęciłbyś pieniądze i wymarzoną podróż, aby pozostać wiernym swoim zasadom? Czy dałbyś małżeństwu jeszcze jedną szansę mimo rodzinnej presji?
