— Przepraszam, kochana, ale do nas się pani nie nadaje.
Kobieta z działu HR niedbale rzuciła na krawędź stołu sfatygowaną szarą teczkę. Przez lekko uchylone drzwi dobiegał monotonny szum maszyn do szycia, a niewielkie pomieszczenie wypełniał ciężki zapach lakieru do włosów i kawy rozpuszczalnej.
Uljana powoli przyciągnęła do siebie swoją książeczkę pracowniczą.
— Nawet nie spojrzała pani na moje próbki — powiedziała spokojnie, patrząc prosto na kobietę w bordowej marynarce. — Pracowałam z najtrudniejszymi materiałami. Potrafię odnowić każdy mebel. Mam szóstą kategorię zawodową. Udowodniłam to w praktyce.
— Czy pani mnie w ogóle słucha, dziewczyno? — kobieta nerwowo poprawiła grube okulary. — To ekskluzywna pracownia. Włoskie okucia, drogie materiały.
A w pani dokumentach? Współudział w kradzieży. Odbyta kara trzy lata. I jeszcze jedno… pani wygląd… delikatnie mówiąc, jest… nietypowy.
Uljana odruchowo opuściła głowę, próbując ukryć prawą stronę twarzy kołnierzem starej kurtki. Widoczna blizna ciągnęła się od skroni aż po szyję.
— To ślad z dzieciństwa — powiedziała cicho. — Karę odbyłam w całości, bez żadnych naruszeń. Nigdy nic nie ukradłam.
— Nie obchodzi mnie, skąd ma pani tę „cechę” — podniosła głos pracownica HR, odwracając się do monitora. — Proszę natychmiast wyjść, albo wezwę ochronę. Nie możemy ryzykować zniknięcia materiałów z magazynu. Rozmowa zakończona.
Uljana schowała dokumenty do wewnętrznej kieszeni i wyszła na korytarz.Na zewnątrz w twarz uderzył ją zimny deszcz ze śniegiem. Wiatr przenikał przez ubranie, ale jeszcze bardziej odczuwalny był chłód wewnętrzny.
Wszędzie to samo: wystarczyło, że ludzie zobaczyli jej bliznę i przeszłość, a drzwi się zamykały.Zatrzymała się przy wąskim kanale. Betonowe brzegi pokrywała śliska warstwa lodu, a ciemna woda poniżej poruszała się ciężko.
Oparła się o metalową barierkę i wzięła głęboki oddech.Nagle rozdarł powietrze ostry, pełen paniki krzyk.
Uljana odwróciła się natychmiast. Około trzydzieści metrów dalej mały chłopiec walczył na kruchym lodzie w pobliżu przerębli. Najpewniej wpadł tam, próbując odzyskać plecak. Mokra kurtka ciągnęła go w dół.
Bez wahania przeszła przez barierkę. Na śliskim zboczu straciła równowagę i zjechała w dół, raniąc dłonie o chropowaty beton.— Nie puszczaj! Trzymaj się! — krzyknęła, zdejmując już kurtkę.
W samej cienkiej bluzie doczołgała się na lód. Mróz przeszywał jej kolana niczym igły. Chłopiec machał rękami w panice, próbując się uchwycić, ale wciąż się osuwał.
Uljana chwyciła go za kołnierz. Lód pod nią niebezpiecznie zatrzeszczał i zaczął się uginać. Lodowata woda natychmiast wlała się do jej butów, odrętwiając nogi. Z całych sił pociągnęła go do siebie i oboje upadli do tyłu, oddalając się od niebezpiecznej szczeliny.
— Wchodź wyżej! Nie zatrzymuj się! — poleciła mu.Na górze zebrał się już tłum. Dwóch mężczyzn przeszło przez barierkę i pomogło wyciągnąć chłopca, a potem podało ręce Uljanie.
Wkrótce rozległy się syreny. Ratownicy owinęli drżące dziecko ciepłym kocem.— Musi pani wsiąść do karetki, jest pani mocno wychłodzona! — powiedział lekarz. — Trzeba natychmiast się ogrzać!
— Nic mi nie jest — odpowiedziała cicho Uljana i cofnęła się o krok.
Zabrała swoją podartą kurtkę i szybko zniknęła wśród starych podwórek. Nie mogła zostać. Pytania, kontrola dokumentów — przy jej przeszłości mogłoby to tylko przysporzyć problemów.
Godzinę później znalazła schronienie w piwnicy, gdzie starsza sprzątaczka, Zinaida, pozwoliła jej na tymczasowy pobyt. Pomieszczenie było ciasne, ale ciepłe. W powietrzu unosił się zapach wilgotnych mopów i środków czystości.
Uljana przebrała się, rozwiesiła mokre ubrania na rurach i owinęła się szorstkim kocem.— Wypij to — mruknęła Zinaida, podając jej kubek gorącej herbaty. — Cała okolica o tobie mówi.
— Proszę, nic nikomu nie mów — szepnęła Uljana.— Nie mówić? Ojciec tego chłopca cię szuka. To znany chirurg. Zamożny człowiek. Idź do niego. Chce ci podziękować.
Następnego ranka Uljana stała przed bramą eleganckiego osiedla.W środku wszystko wydawało się obce: lśniące podłogi, stylowe meble, drogie zapachy. Usiadła ostrożnie na brzegu jasnego fotela, czując się zupełnie nie na miejscu w swoich znoszonych dżinsach.
Wtedy pojawił się chłopiec.— To ty! — zawołał i ruszył w jej stronę, lecz nagle zatrzymał się, gdy zobaczył bliznę na jej twarzy.Uljana podążyła za jego spojrzeniem i uniosła wzrok.
Na ścianie wisiał duży portret. Kobieta patrzyła na nią dokładnie tymi samymi oczami i o tych samych rysach twarzy. Jak odbicie w lustrze — ale bez żadnej skazy.
Czarna wstążka na ramie wskazywała, że kobieta już nie żyje.Powietrze jakby zamarło.W tym momencie do pokoju wszedł mężczyzna. Gdy zobaczył Uljanę, zbladł.
— Sofia…?— Nie — powiedziała, cofając się o krok. — Nazywam się Uljana.Mężczyzna powoli usiadł. Nazywał się Stanisław, był chirurgiem. Jego żona zginęła kilka lat temu w wypadku. Podobieństwo było uderzające.
Ale prawda sięgała głębiej.Z czasem okazało się, że Uljana i kobieta z portretu były spokrewnione. Siostry, rozdzielone w przeszłości przez pewną tajemniczą decyzję.
Świadomość tej prawdy była ciężka, ale jednocześnie wyzwalająca.Miesiące później jej życie zaczęło się zmieniać. Chłopiec się do niej przywiązał, Stanisław odnosił się do niej z szacunkiem, a dom stopniowo stawał się prawdziwym domem.
Pewnego ranka spojrzała w lustro. Blizna była niemal niewidoczna.— Mamo Ulya, idziemy? — zawołał chłopiec.Uljana uśmiechnęła się.Ruszyła w stronę drzwi.I tym razem na zewnątrz nie czekało odrzucenie — lecz nowy początek.
