Przyszła teściowa zastawiła pułapkę na matkę panny młodej za pomocą zwykłego linku — godzinę później wszyscy patrzyli na nią z niedowierzaniem.
Kiedy na telefonie Zoji pojawiło się powiadomienie, trzy razy przeczytała tę samą kwotę. Z jej konta zniknęło 18 000 rubli. Dokładnie tyle, ile odłożyła na zaliczkę dla fotografa na ślub swojej córki.
Na stole stały talerze z przekąskami, koszyk świeżego chleba i jeszcze nieotwarta butelka wody mineralnej. Za pustymi krzesłami było widać wejście do restauracji. Za każdym razem, gdy drzwi się otwierały, Zoja podnosiła głowę.
Larissa i Siergiej Wedeniejewowie spóźniali się już pięćdziesiąt minut. Ich syn Roman również nie odbierał telefonu.
— Jego ojciec pewnie zatrzymał go jeszcze w magazynie — powiedziała jej córka Dasza. — Zamów sobie herbatę, póki czekasz.
— Poczekam jeszcze chwilę.
Zoja nie chciała martwić Daszy historią o znikniętych pieniądzach. Jej córka cały dzień zajmowała się ostatnimi przygotowaniami do ślubu.
W tym momencie podszedł do niej młody kelner.
— Ciepłe danie będzie wkrótce gotowe. Czy mamy je podać teraz, czy poczekać na pozostałych gości?
— Proszę już niczego nie podawać — odpowiedziała cicho Zoja. — Właśnie pobrano z mojej karty 18 000 rubli. Czy może mi pan wyjaśnić dlaczego?
Kelner sprawdził rezerwację i spojrzał na nią z zakłopotaniem.
— Rezerwacja obejmuje minimalną kwotę zamówienia. Karta wskazana jako drugi płatnik zostaje automatycznie obciążona, jeśli główny klient nie opłaci rachunku.
— Drugi płatnik? Powiedziano mi, że to tylko potwierdzenie obecności.
Dwa dni wcześniej Larissa wysłała jej link z krótką wiadomością:
„Proszę potwierdzić swoją obecność. Restauracja wymaga, aby każdy gość wypełnił formularz”.
Zoja wypełniła formularz bez żadnych podejrzeń. Podała swoje imię, numer telefonu i dane bankowe, a następnie zaakceptowała warunki. Myślała, że to tylko formalność.
Kierowniczka restauracji, Swietłana, usiadła obok niej i pokazała jej ekran.
— Rezerwacja jest wystawiona na nazwisko Larissy Wedeniejewy. Pani karta została później dodana jako drugi płatnik. System dokonał obciążenia zgodnie z warunkami rezerwacji.
Zoja poczuła, jak ściska jej się gardło.
Swietłana zadzwoniła do Larissy z telefonu restauracji.
— Larissa Pawłowna, Zoja Nikołajewna chciałaby wiedzieć, dlaczego jej karta została wpisana jako drugi płatnik.
Odpowiedź przyszła natychmiast.
— Wszystko jest w porządku. Czyli formularz zadziałał.
Zoja poprosiła, aby włączyć głośnik.
— Napisała pani do mnie, że zaprasza mnie pani na kolację — powiedziała drżącym głosem.
— I zaprosiłam panią. Zaraz przyjedziemy.
— Z mojej karty pobrano 18 000 rubli.
Przez kilka sekund po drugiej stronie słychać było tylko odgłosy naczyń.
— Zoja Nikołajewna, nie róbmy sceny przy personelu restauracji. Chciałyśmy tylko sprawdzić coś ważnego przed ślubem.
— Co takiego?
— Czy potrafi pani samodzielnie poradzić sobie z niespodziewanymi wydatkami. Roman się żeni i nie chcemy, żeby kiedyś musiał utrzymywać swoją żonę i jej rodzinę.
Zoja zamarła.
— Mogłyście po prostu mnie o to zapytać.
— A co by pani odpowiedziała? Że nigdy nie poprosi pani o pieniądze? Same słowa niczego nie udowadniają.
— Więc postanowiłyście zmusić mnie do zapłaty bez mojej zgody?
— Sama zaakceptowała pani warunki. Wszystko było napisane.
Rozmowa się zakończyła.
Zoja podpisała wniosek o zwrot pieniędzy. Restauracja zgodziła się oddać jej 7200 rubli, ale nadal musiała zapłacić ponad dziesięć tysięcy rubli. Na zaliczkę dla fotografa prawie nic już nie zostało.
Wyszła do holu i usiadła na małej kanapie. Z sąsiedniej sali dobiegała melodia fortepianu.
Mężczyzna w szarej marynarce rozmawiał nerwowo przez telefon.
— Czterdziestu gości czeka na piosenkarkę, a jej wciąż nie ma! Znajdźcie kogoś, bo cała impreza urodzinowa będzie zrujnowana.
Zoja mimowolnie słuchała. Przez piętnaście lat prowadziła studio wokalne w miejscowym domu kultury. Dobrze znała takie sytuacje, gdy artysta znikał w ostatniej chwili.
W końcu mężczyzna zwrócił się do Swietłany.
— Piosenkarka na pewno nie przyjdzie. Goście zaczynają się niecierpliwić.
Zoja wstała. Po chwili jednak znów usiadła.
To był absurdalny pomysł. Miała na sobie niebieską sukienkę wybraną na rodzinny obiad, a nie na występ na scenie.
Ale pianista właśnie zaczął grać piosenkę, którą niedawno ćwiczyła ze swoimi uczniami.
Zoja podeszła do niego.
— Kto organizuje tę imprezę?
Mężczyzna miał na imię Arkadi. Spojrzał na nią podejrzliwie.
— Śpiewała pani kiedyś przed publicznością?
— Dawniej tak. Dziś uczę śpiewu.
— Potrzebujemy co najmniej czterdziestu minut.
— Mogę śpiewać czterdzieści pięć minut, jeśli pański pianista zna popularne piosenki.
Zrobili szybki próbny występ. Pierwsza zwrotka była trochę niepewna, ale pod koniec drugiej piosenki Arkadi już kiwał głową.
— Dobrze. Mogę zapłacić pani 9000 rubli.
Swietłana natychmiast dodała:
— Możemy odliczyć pani wynagrodzenie od rachunku w restauracji.
Zoja otworzyła portfel. Zostało jej dokładnie 2000 rubli.
Położyła pieniądze na stole.
— W takim razie zaczynamy.
Kilka minut później stała już na małej scenie sali.
Czterdziestu gości nadal rozmawiało, śmiało się i patrzyło w telefony. Na środku sali siwowłosy mężczyzna świętował swoje sześćdziesiąte urodziny z żoną.
Arkadi przedstawił ją:
„Oto nasza zaproszona wokalistka dzisiejszego wieczoru: Zoja Nikołajewna”.
Zoja podniosła wzrok.
I wtedy ich zobaczyła.
Za szklaną ścianą prywatnej sali siedzieli Larissa, Siergiej i Roman. Przed nimi stały desery, owoce i kawa.
Byli tam od samego początku.
Patrzyli, jak samotnie czekała.
Patrzyli, jak rozmawiała z kelnerem.
Patrzyli, jak dowiedziała się, że pieniądze odłożone na ślub zniknęły.
Roman napotkał jej spojrzenie, a potem natychmiast odwrócił wzrok.
Fortepian rozpoczął wstęp.
Zoja pomyliła pierwszą nutę.
Wzięła głęboki oddech.
Przy drugiej próbie jej głos zabrzmiał — najpierw cicho, potem coraz mocniej.
Rozmowy stopniowo ucichły.
Goście odłożyli telefony.
Wszyscy zaczęli słuchać.
A za szklaną ścianą Larissa patrzyła z niedowierzaniem na kobietę, którą godzinę wcześniej próbowała upokorzyć swoim „testem finansowym”.
Pod koniec wieczoru Zoja nie tylko zapłaciła rachunek w restauracji — otrzymała również owację na stojąco od publiczności.
A kiedy Larissa nadal próbowała usprawiedliwiać swój „test”, Dasza spokojnie wypowiedziała zdanie, które miało wszystko zmienić:
„Jutro odwołam ślub.”
