Kolacja już dawno wystygła, a mimo to ciężki zapach tłustego rosołu i gotowanej wieprzowiny wciąż unosił się w kuchni, jakby sam nie chciał odejść. Denis przełknął ślinę z trudem. Gardło ścisnęło mu się bolesnym skurczem, żołądek podszedł do góry, a lewe powieko zaczęło drżeć drobnymi, niekontrolowanymi ruchami.
Na jego talerzu leżał ogromny kawałek gotowanej wieprzowiny. Na powierzchni osiadła szarawa błona, a wokół połyskiwał czerwonawy, tłusty wywar. Sam widok jedzenia przyprawiał go o mdłości.
— Nie waż się patrzeć na mnie tymi wilczymi oczami! — krzyknęła Galina Iwanowna i tak mocno uderzyła dłonią w stół, że szklanka z kompotem zadźwięczała. — Nie wstaniesz stąd, dopóki nie zostanie ani jeden okruszek na talerzu! Twój ojciec w twoim wieku byłby wdzięczny za taki obiad. A ty co? Wybrzydzasz! Sama skóra i kości. Jedz!
Chłopiec zacisnął pięści.
Miał siedem lat.
Był wystarczająco duży, by rozumieć, że dzieje się z nim coś złego, ale zbyt mały, by móc się obronić.
Jego mama, Alina, wyjechała na dwa tygodnie do Charkowa, aby zdawać egzaminy na uniwersytecie. Ponieważ jej mąż pracował na nocną zmianę, zostawili Denisa pod opieką babci.
Galina Iwanowna była kiedyś kierowniczką stołówki zakładowej w fabryce dzianin w Krzemieńczuku. Przez całe życie wierzyła niezachwianie w trzy rzeczy: żelazną dyscyplinę, posiłki podawane punktualnie według zasady — zupa, drugie danie i kompot — oraz przekonanie, że każde chude dziecko z pewnością jest chore.
Nie znała litości.
Denis ostrożnie włożył do ust kawałek rozgotowanej cebuli. Spróbował przełknąć, ale gardło odmówiło posłuszeństwa. Ogarnęły go silne torsje, a po chwili zaczął się krztusić. Drobne krople czerwonej zupy spadły na woskowany obrus.
— Robisz to specjalnie, prawda? — wrzasnęła kobieta, zrywając się z krzesła. — Niewdzięczny dzieciaku! Wszystko powiem twojej matce. Powiem jej, że przez twoje nieposłuszeństwo wpędzasz mnie do grobu.
Starsza kobieta podeszła do drzwi kuchni.
— Zostajesz tutaj. Choćby do rana. Dopóki nie wyczyścisz tego talerza do ostatniego kawałka, nie ma toalety ani zabawy.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem.
Po chwili Denis usłyszał, jak stary zamek zostaje przekręcony od zewnątrz.
W mieszkaniu zapadła przerażająca cisza.
Chłopiec siedział nieruchomo.
Lewe powieko drżało coraz mocniej.
Spojrzał na zegar.
Dziewiąta wieczorem.
Minuty ciągnęły się w nieskończoność.
Mięso stawało się coraz zimniejsze.
Tłuszcz zastygał na jego powierzchni.
Mały chłopiec nawet nie odważył się płakać.
Wiedział, że płacz tylko pogorszyłby sytuację.
Chwilę po północy drzwi wejściowe otworzyły się z głośnym trzaskiem.
— Denis! — zawołała Alina już od progu.
Jej egzaminy zostały niespodziewanie przesunięte, dzięki czemu mogła wrócić do domu trzy dni wcześniej. Nie zdążyła nawet zdjąć butów, gdy jej teściowa stanęła przed nią.
— Dlaczego krzyczysz w środku nocy? — syknęła Galina Iwanowna. — Twój syn urządza sceny. Ktoś w końcu musiał go wychować. Zamknęłam go na chwilę, żeby przemyślał swoje zachowanie. Od dwóch tygodni prawie nic nie je.
Alina pobladła.
— Co pani powiedziała?
— Dobrze słyszałaś.
Młoda kobieta pobiegła do kuchni.
Drzwi były zamknięte.
— Mamo… pani go zamknęła?
Nie było odpowiedzi.
— Denis! Kochanie!
Cisza.
Alina chwyciła klamkę obiema rękami i pociągnęła z całej siły. Stary zamek zaskrzypiał, wytrzymał jeszcze chwilę, a potem wyrwał się z futryny z głośnym trzaskiem.
Widok, który zobaczyła, na zawsze pozostał w jej pamięci.
Denis siedział nieruchomo na krześle.
Nie płakał.
Nie mówił.
Patrzył pustym wzrokiem w ścianę.
Talerz był całkowicie pusty.
Na jego twarzy lśniła gruba warstwa tłuszczu, jakby próbował zetrzeć łzy brudnymi rękami.
Lewe oko wciąż nie przestawało drżeć.
Przy nodze krzesła znajdowała się mała kałuża wymiocin.
Chłopiec rozpaczliwie próbował zasłonić ją czubkiem kapcia.
— Mój skarbie… — wyszeptała Alina.
Gdy tylko wyciągnęła do niego rękę, Denis gwałtownie się cofnął.
Zakrył głowę obiema rękami.
— Zjadłem wszystko… przysięgam… nie dawaj mi już więcej… proszę… będę grzeczny…
Jego głos był zachrypnięty.
Prawie niesłyszalny.
Alina poczuła, jak pęka jej serce.
Za jej plecami ponownie odezwała się Galina Iwanowna.
— No proszę! Znowu przesadzasz. Ja tylko chciałam pomóc. Popsuł sobie żołądek od tej suchej żywności, którą dostaje u was. U mnie przynajmniej jadł normalne jedzenie. Jeszcze kiedyś mi za to podziękuje.
Alina powoli wstała.
Odwróciła się.
Z jej twarzy zniknęła wszelka uprzejmość.
Jej spojrzenie stało się lodowate.
— Proszę wyjść z mojego mieszkania.
Starsza kobieta roześmiała się oburzona.
— Słucham?
— Ma pani pięć minut. Tylko tyle, żeby spakować swoje rzeczy.
— Jak śmiesz tak do mnie mówić? To ja wychowałam Olega! Kiedy mój syn pracuje dniami i nocami, ty…
Alina już jej nie słuchała.
Wzięła Denisa na ręce.
Chłopiec nadal drżał.
Szybko założyła mu kurtkę na piżamę, przytuliła go mocno i wyszła z nim na klatkę schodową.
W tym momencie zadzwonił telefon.
To był Oleg.
— Alina! Moja matka mówi, że oszalałaś. Co się tam dzieje?
Kobieta wzięła głęboki oddech.
— Twoja matka tak bardzo terroryzowała naszego syna, że dostał nerwowego tiku. Zabieram go teraz do szpitala dziecięcego. I posłuchaj mnie bardzo uważnie, Oleg… Jeśli teraz staniesz po stronie swojej matki, kiedy nasz syn najbardziej potrzebuje nas obojga, to kiedy wrócimy do domu… ciebie już tam nie będzie.
