Dźwięk rozdzieranej jedwabnej tkaniny rozległ się ostro i przenikliwie w cichej sień. Materiał ustąpił – a prawy rękaw bluzki wisiał już tylko na cienkim włóknie, odsłaniając łopatkę.Alina zamarła. Nawet nie próbowała się osłonić. Tylko obserwowała, jak Zoya Pawłowna, ciężko oddychając,
zaciskając zęby, miażdży w dłoni oderwany perłowy guzik mankietu.— Na co tak patrzysz? — skrzeczała teściowa, blokując przejście swoim masywnym ciałem, twarz czerwona jak burak. — Mówiłam: Zdejmuj wszystko! Przyszłaś do tego domu z niczym poza torbą ze sklepu! Wszystko,
co Deniska ci kupił, należy do rodziny!Denis opierał się o framugę drzwi salonu, ramię przy drzwiach, z zainteresowaniem przyglądając się własnym paznokciom. Niezręcznie, ale nie wtrącając się. Obok niego siedziała Regina, młoda, promienna, z wyraźnym makijażem. Przeglądała demonstracyjnie magazyn,
ale Alina zauważyła, jak jej palce napinały się ze wściekłości. Regina czerpała przyjemność z każdej chwili.— Denis? — wyszeptała Alina ledwo słyszalnie. — Po prostu na to pozwalasz?Jego spojrzenie przesunęło się w górę, mieszając znudzenie z irytacją.
— Al, w gruncie rzeczy twoja matka ma rację. — Wzruszył ramionami. — Rozwodzimy się. Regina spodziewa się dziecka, potrzebuje komfortu. A ty… po prostu denerwujesz swoją zrzędliwą miną. Bluzka jest droga, kolekcjonerska. Zostaw ją. Płaszcz z kaszmiru też. Regina już go przymierzała.
— Przymierzała? — Serce Aliny zabiło szybciej. Płaszcz, zniknięty tydzień temu, podobno w pralni.— Zdejmuj, mówiłam! — Zoya Pawłowna teraz szarpała materiał na wysokości piersi. — Zdejmij! Albo zadzwonię na policję i powiem, że jesteś złodziejką!
Alina cofnęła się o krok, plecami opierając się o zimne metalowe drzwi. Zapach tytoniu mieszał się ze słodką wanilią – Zoyi Pawłownej i Reginy. Poczuła mdłości.Trzy lata. Trzy lata, każdego ranka o piątej, idealnie przygotowując pudełka na lunch Denisa. Trzy lata znosząc w milczeniu zakurzone inspekcje Zoyi Pawłownej.
Trzy lata ukrywając swoją prawdziwą tożsamość, z miłości – nie dla pieniędzy ojca.— Dobrze. — Alina powoli rozpięła pozostałe guziki.Zniszczona bluzka upadła u stóp teściowej. Potem designerskie buty. Alina została w prostych dżinsach i zwykłym topie.
Z wewnętrznej kieszeni starej, wysłużonej torby wyjęła brelok z kluczami.— Telefon też! — krzyknęła Zoya Pawłowna. — Kredyt też musisz spłacić!Alina położyła go bez słowa na komodzie.— I pierścionek!Złoty pierścionek sturlał się z klikiem po parkiecie.
— Wszystko? — Alina spojrzała Denisowi prosto w oczy.On spuścił wzrok.— Idź. Nie rozbieraj się.Alina wyciągnęła swoją starą dżinsową kurtkę z najniższej półki w szafie, wślizgnęła się w wydeptane sneakersy. Drzwi się otworzyły, czarny, październikowy wiatr uderzył wilgotnym chłodem w jej twarz.
— Żadnego wdechu tutaj więcej! — krzyknęła Zoya Pawłowna i trzaskiem zamknęła drzwi. Zamek zaskrzypiał.Na klatce schodowej Alina zatrzymała się, ręce drżały. Nie z zimna – z powodu świadomości, że trzy lata jej życia zostały zmarnowane. Z wewnętrznej kieszeni wyciągnęła swój mały telefon awaryjny. Wybrała numer z pamięci.
— Tak? — głęboki, pewny głos odebrał.— Tato, to ja.Trzy sekundy ciszy. Viktor Pietrowicz, przerażający przedsiębiorca, milczał.— Córko? Płaczesz?— Nie, tylko zimno mi. Tato, eksperyment „uczucia bez pieniędzy” dobiegł końca.— Skrzywdził cię?— Wyrzucili mnie. Za to, co miałam na sobie. Nazwali mnie żebraczką.
— Adres.— Przy wejściu do domu. Tato…— Co?— Firma Denisa, Logistic-Star. Jedyny duży kontrakt na północ.— Wiem. Utrzymywałem ją tylko dla ciebie.— Chłopak stoi na własnych nogach. Zdecydował, że może nade mną depczeć. Tato, sprawdź wszystko zgodnie z prawem.
Każdą fakturę. Kary za każde opóźnienie. A… budynek biurowy? Należy do twojego Business-Center?— W Olimpie. Z ulgą.— Anuluj. Cena rynkowa od dzisiaj.— Zrozumiałem. Auto za dziesięć minut. Arthur cię odbierze.Alina odłożyła słuchawkę. Jej kolana ugięły się, usiadła. Dopiero teraz ciało zaczęło jej drżeć –
z gniewu, rozczarowania i uświadomienia sobie straconych trzech lat.Poniedziałkowy poranek w biurze Logistic-Star. Bez kawy, tylko Denis. Dobry humor: Regina szczęśliwa, matka uspokojona, Alina… sama.W recepcji panowała dziwna cisza. Lenotschka, nerwowa, nerwowo telefonowała.
— Denis Andrejewicz! — wstała. — Tam… w sali konferencyjnej…— Kto? Urząd skarbowy? — uśmiechnął się. — Wszystko czyste.Otworzył drzwi. Trzech mężczyzn w drogich, szarych garniturach. Stosy akt przed nimi.— Dzień dobry, Denis Andrejewicz. Grupa Armada,
kontrola bezpieczeństwa kontrahenta. Niezapowiedziana.Denis poczuł gulę w gardle.— Jaka kontrola? Kontrakt ekskluzywny! Prawnie…— Paragraf 4.2: kontrola w każdym momencie dozwolona. Pierwsze dwie godziny: nieprawidłowe kilometry, sfałszowane paragony paliwowe, ukryte dostawy do Norylska.
— Błąd… — wyszeptał Denis. — Zadzwonię do Viktora Pietrowicza…— Viktor Pietrowicz nie rozmawia z oszustami. Kontrakt anulowany. Kary: 120 milionów rubli. Termin: trzy dni robocze.— Co?! — Denis osunął się na krzesło.— Ponadto — drugi kontroler — ulga w Business-Center anulowana. Korekta za ostatnie trzy lata.
Telefon Denisa wibrował nieustannie. Dzwoniła Zoya Pawłowna.— Mamo… — wyszeptał. — Nic nie mogę zrobić.— Nic?! Jesteś dyrektorem! Zadzwoń do wspólników!— Wspólnicy… — kontrolerzy spojrzeli pogardliwie. — Zniszczyli nas.
Tydzień później: podpis u notariusza. Denis przyjechał taksówką ekonomiczną. Sprzedał samochód, żeby pokryć pensje. Pomarszczony, nieogolony, wyczerpany.Alina weszła. Już nie była kobietą, którą znał. Garnitur w kolorze kości słoniowej, luksusowe fale we włosach,
obecność sugerująca panowanie nad światem. Za nią Viktor Pietrowicz.— Tato?! — wyszeptał Denis. — Wy się znacie?— Usiądź, Alina Wiktorowna.— Alina… Wiktorowna? — puzzle ułożyły się w całość. Romanowa. Armada.— Ty… — wyszeptał. — Jesteś córką Armady?
— Pakiet kontrolny moich akcji. Na 18. urodziny. Chciałam normalnego życia. Rodziny.— Dlaczego milczałaś?! — krzyknął Denis. — Moglibyśmy…— Moglibyśmy co? Kochać bardziej? Szanować? Czy używać mnie dla zasobów, jak teraz?
— Al, przepraszam… — usiadł. — Jesteśmy spłukani. Mieszkanie zajęte przez komornika, domek letni stracony.— Oddaj bluzkę. I buty.— One… pewnie w koszu…— Wasz świat rozpadł się, gdy ocenialiście ludzi po ubraniu. Podpisz.Podsunęła papiery. Spłaciła zobowiązania osobiście.
Nadzieja Denisa migotała.— Wybaczasz?— Nie wybaczam. Kupuję swoją wolność. Nigdy więcej was dwoje. Zero. Od nowa. Jak dawniej.Denis, drżąc: długopis. Podpisał.Alina wstała.— Chodźmy, tato.Przy wyjściu Denis sięgnął po jej rękę. Alina cofnęła ją z obrzydzeniem.
— Uczucia? Trzy lata… kłamstwo?— Po mojej stronie tak. Po twojej tylko wygoda. Żegnaj.Sześć miesięcy później:Zoya Pawłowna w recepcji, akademik dla studentów. Niska pensja, mały pokój. W telewizji: Alina Romanowa, dyrektorka „Druga Szansa”, otwiera centrum dla kobiet.
Denis dostarcza jedzenie. Ogromne żółte pudło na plecach.— Widziałeś? — matka skinęła głową.— Widziałem.— A płaszcz… kaszmir. Piękna tkanina, szkoda że wyrzucony.Denis odłożył kurtkę.— Nie chodzi o płaszcz, mamo. Chodzi o to, co w środku.Zoya Pawłowna już nie słucha, energicznie rozmawia przez telefon.
