Anna mocno zacisnęła dłonie na śliskim plastikowym uchwycie mopa. Obcas Żanny, zastępczyni dyrektora generalnego, właśnie celowo przejechał po świeżo umytej podłodze z laminatu, zostawiając ciemny, brudny ślad.
— Skończyła już pani tutaj? — Żanna zmarszczyła nos z pogardą, poprawiając idealną fryzurę. — Za trzy minuty zaczyna się prezentacja dla inwestora. Proszę zostawić wiadro na korytarzu.
Anna skinęła tylko głową i cofnęła się w stronę drzwi. Przestronna sala konferencyjna na najwyższym piętrze firmy budowlanej była chłodna od klimatyzacji, ale prawdziwy chłód pochodził z traktowania jej przez innych. Stało się to codziennością.
W tym momencie do sali wszedł pewnym krokiem dyrektor generalny Timur Wadiomowicz, w towarzystwie starszego, korpulentnego mężczyzny — pana Zotowa, właściciela sieci magazynów.
Anna już miała wyjść, gdy Zotov ciężko usiadł przy wejściu i upuścił teczkę. Uderzyła ona w wiadro. Brudna woda rozlała się po jasnej listwie.
Anna natychmiast uklękła i zaczęła szybko wycierać podłogę.Na wielkim ekranie pojawił się pierwszy slajd.— Wadium Siergiejewicz, zaczęła Żanna gładkim głosem,
wskazując laserem na schemat, projekt kompleksu magazynowego na terenie północnych mokradeł jest gotowy. Proponujemy klasyczne fundamenty ławowe. To obniży koszty i przyspieszy realizację.
Zotov z zadowoleniem skinął głową, robiąc notatki. Timur patrzył uważnie na ekran.Anna zamarła. Znała ten teren bardzo dobrze. Jej praca dyplomowa dotyczyła właśnie takich gruntów.
Torf, wysoki poziom wód gruntowych. Budowa na takich fundamentach była katastrofą.— Przepraszam… — wyrwało jej się, zanim zdążyła się powstrzymać.
W sali zapadła cisza.— Anna, wyjdź! — syknęła Żanna.Ale Anna już stała.— Ten grunt tego nie wytrzyma — powiedziała spokojnie, ale stanowczo.
— Dojdzie do nierównomiernego osiadania. Budynek popęka. Potrzebne są pale wiercone. To droższe, ale inaczej wszystko się zawali.
— Wezwać ochronę! — krzyknęła Żanna. — Pani miejsce jest przy sprzątaniu, nie przy inżynierii!
Anna zdjęła rękawice, wrzuciła je do wiadra, wzięła kartkę ze stołu i szybko zapisała kilka obliczeń. Położyła ją przed nimi.
— Tylko ostrzegam — powiedziała cicho i wyszła.
Tego wieczoru wracała przepełnionym tramwajem, opierając czoło o zimną szybę. Deszcz rozmywał światła miasta. Wiedziała, że jutro prawdopodobnie zostanie zwolniona.
W domu powitał ją zapach gotowanych ziemniaków i leków. Jej ojciec siedział na wózku.— Aniu… serce znowu… — powiedział słabo. — Trzeba wymienić urządzenie.
Anna zamarła.— Ile to kosztuje?Kwota była poza jej zasięgiem.Następnego dnia wezwano ją do gabinetu dyrektora.— Miała pani rację — powiedział Timur bez wstępu. — Analizy to potwierdziły.
Anna milczała.— Proponuję pani pracę — kontynuował. — Może pani wrócić do zawodu. Ale trzy miesiące okresu próbnego bez wynagrodzenia.Anna zamknęła oczy.
— Nie mogę.— Dlaczego?— Bo ktoś ode mnie zależy.Timur zmarszczył brwi.— Rezygnuje pani z przyszłości przez chwilowe trudności.Anna spojrzała na niego spokojnie.
— Gdy jest się samemu, nazywa się to poświęceniem. Gdy od tego zależy życie drugiej osoby — to nie poświęcenie. To zdrada.I wyszła.Żanna zesłała ją do archiwum w piwnicy.Kurz, kartony, stare dokumenty.
Aż pewnego dnia Anna znalazła podartą teczkę. Otworzyła ją i zamarła.Faktury. Fałszywe raporty. Tanie materiały wpisane jako premium.To nie był błąd. To było oszustwo.
Zaniosła dokumenty głównemu inżynierowi.— To poważne — powiedział ponuro.Następnego dnia zwołano nadzwyczajne zebranie.Żanna mówiła pewnie… aż do momentu, gdy dokumenty trafiły na stół.
Uśmiech zniknął z jej twarzy.Timur zbladł, przeglądając papiery.— Ochrona — powiedział chłodno. — Wyprowadzić ją.Anna nie została, by zobaczyć koniec.
W korytarzu odebrała telefon. Jej ojciec trafił do szpitala.Wszystko się zawaliło.W szpitalu siedziała godzinami.Wtedy pojawił się Timur.— Myliłem się — powiedział cicho. — Przepraszam.Podał jej dokument.
— Zostaje pani kierownikiem kontroli kosztów. A leczenie ojca pokrywa firma.Anna drżała.— Dlaczego?— Bo pani nie milczała, gdy trzeba było mówić.Minęły dwa lata.Anna kierowała teraz całym działem. Żadne nadużycia nie przechodziły.
Żanna zniknęła z firmy — została skazana.Wieczorem Timur wszedł do biura.— Główny inżynier odchodzi na emeryturę — powiedział. — Proponujemy pani jego stanowisko.
Anna uśmiechnęła się lekko.— Ludzie zapamiętają, od czego zaczęłam.— Niech pamiętają — odpowiedział.Na zewnątrz miasto lśniło światłami.Anna stała chwilę w ciszy.
Kiedyś myła te podłogi.Teraz podejmowała decyzje.I zrozumiała, że to nie szczęście zmieniło jej życie.Tylko moment, w którym odważyła się odezwać.
