— Twoja stara matka odda swój pokój mojej rodzinie!
Max uderzył dłonią w kuchenny stół tak mocno, że cukiernica aż zadźwięczała.
— Oksana przyjeżdża z dwójką dzieci. Potrzebują miejsca. Nie będą przecież spać jeden na drugim.
Marina zamarła przy zlewie. Woda nadal spływała po talerzu, który trzymała w dłoniach. W mieszkaniu panowała cisza. Jej matka, Elena Pawłowna, wyszła tego ranka wcześnie do przychodni, żeby odebrać swoje leki.
Marina zakręciła wodę, wytarła ręce i powoli spojrzała na męża.
— Chwileczkę. Mówisz poważnie?
— O co tyle hałasu? — prychnął Max, odsuwając pustą filiżankę. — Twoja matka może na kilka dni ustąpić ze swojego pokoju. Nic jej się nie stanie. Jesteśmy rodziną. Musimy pomagać swoim.
Marina patrzyła na niego w osłupieniu.
— A moja siedemdziesięciodwuletnia matka nie jest rodziną?
Mieszkanie kupili dwa lata wcześniej. Kredyt hipoteczny pochłaniał niemal połowę ich domowego budżetu, dopóki Elena Pawłowna nie sprzedała swojego zadbanego domku za miastem.
Pieniądze dała córce.
Ta suma pokryła ogromną część ich kredytu hipotecznego.
W zamian Elena zamieszkała z nimi i zajęła jasną sypialnię z widokiem na podwórko.
Wtedy Max był zachwycony.
„Twoja matka to wspaniała kobieta” — mówił.
Sam nawet zamontował półki na jej rośliny i sadzonki.
A teraz chciał odebrać jej ten sam pokój.
— Oksana może spać w salonie — zaproponowała Marina. — Chłopcy mogą spać na podłodze. Jest tam gruby dywan. Wszyscy się zmieszczą.
— Nie rób problemu z niczego! — Max machnął ręką, wpatrując się w telefon. — Salon jest wspólną przestrzenią. Oglądamy tam telewizję, jemy. Oksana potrzebuje wygodnego miejsca do odpoczynku. Wychowuje dwóch chłopców i cały dzień pracuje. Jest wykończona.
— A moja matka nie?
Max wzruszył ramionami.
— Może spać na składanym łóżku.
Marina zmrużyła oczy.
— Gdzie?
— W kuchni. Postawimy je tam.
— W kuchni?
— Albo na balkonie. Jest teraz wystarczająco ciepło.
Marina na chwilę zamknęła oczy.
W rogu kuchni stała rolka grubych zielonych worków budowlanych, które zostały po remoncie.
— Czyli moja matka ma spać obok lodówki, żeby twoja siostra mogła wygodnie zająć jej łóżko?
— Przestań robić z niej jakąś ofiarę! — wrzasnął Max. — Moi krewni przyjeżdżają raz na pięć lat! Mam pełne prawo odpowiednio ich ugościć we własnym domu!
Marina powoli uniosła brew.
— We własnym domu?
— Tak! Jestem głową tej rodziny! Płacę rachunki! Wyremontowałem to mieszkanie!
Marina nie przypomniała mu, że pieniądze jej matki pokryły znaczną część kosztów mieszkania.
Nie było sensu.
W oczach Maxa bycie „żywicielem rodziny” było ważniejsze niż przyznanie, kto naprawdę pomógł im utrzymać dach nad głową.
— Czyli już obiecałeś Oksanie pokój mojej matki?
— Oczywiście! — odpowiedział dumnie. — Nawet wysłałem jej zdjęcia. Powiedziałem, że wujek Max wszystko zorganizuje. Już się pakują. Ich pociąg przyjeżdża jutro rano.
Marina nic nie powiedziała.
Po prostu wróciła do zlewu i spokojnie wytarła okruszki z blatu.
Max uznał jej milczenie za zgodę.
Uśmiechnął się.
— Świetnie. Po pracy zajdę do sklepu. Kupię też mięso. Oksana uwielbia grilla. Ty przygotuj pokój. Połóż świeżą pościel i spakuj rzeczy swojej matki do pudeł, żeby chłopcy niczego nie zniszczyli.
Marina zatrzymała się.
— Spakować rzeczy mojej matki?
— Tak. Włóż je do pudeł. To będzie dobra okazja, żeby pozbyć się trochę tego bałaganu.
Potem Max chwycił kurtkę i wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi.
Marina została sama w cichej kuchni.
Następnie wzięła telefon.
Znalazła numer Oksany.
— Cześć, Marina! — odezwała się radośnie szwagierka. — Już robisz listę zakupów? Nie przesadzaj! Moi chłopcy jedzą tylko kiełbaski. I kup mi wino.
— Oksana, dzwonię w sprawie sypialni.
— Och, Max już ci powiedział? Jesteś cudowna! Ten pokój jest przepiękny. Taki jasny i przestronny. Będzie dla nas idealny. Aha, i przenieś tam telewizor. Chłopcy potrzebują rano oglądać bajki.
Marina wzięła powolny oddech.
— Oksana, to pokój mojej matki. Ona tam mieszka.
— Oj, daj spokój! Może przez tydzień spać gdzie indziej. Nie jest przecież królową. Jesteśmy rodziną. Max powiedział, że może się gdzieś przenieść.
— Sprzedała swój domek za miastem.
— No i?
— Żeby pomóc nam spłacić kredyt hipoteczny.
Zapadła krótka cisza.
Po chwili Oksana lekko się roześmiała.
— Och, Marina, nie komplikuj wszystkiego. Mieszkanie należy teraz do was. Max jest głową domu, więc to on decyduje. Powiedział, że pokój jest nasz. Po prostu go przygotuj.
I się rozłączyła.
Marina patrzyła na ciemny ekran telefonu.
Potem spojrzała na zielone worki budowlane stojące w kącie.
I uśmiechnęła się.
Tego wieczoru Max wrócił do domu w doskonałym humorze.
W obu rękach niósł ogromne torby z zakupami.
— Marina! Kawaleria przybyła! — zawołał od drzwi. — Kupiłem mięso, warzywa, wszystko! Jutro będzie prawdziwa uczta!
Następnie wszedł do kuchni.
I nagle się zatrzymał.
Na podłodze stały trzy ogromne, szczelnie wypełnione zielone worki.
Obok nich leżał stos kartonowych pudeł związanych sznurkiem.
Max uśmiechnął się z aprobatą.
— Widzę, że szybko się uwinęłaś. Spakowałaś rzeczy swojej matki?
Marina siedziała przy stole.
Przed nią leżał pęk kluczy.
— Moja matka jest w swoim pokoju. Czyta.
Wyraz twarzy Maxa się zmienił.
— To… czyje są te rzeczy?
Marina spojrzała na niego spokojnie.
— Twoje.
Zaśmiał się nerwowo.
— Co?
— Twoje rzeczy.
Max podszedł do jednego z worków i szarpnął za węzeł.
Plastik się rozsunął.
Jego ulubione buty sportowe.
Dresy.
Koszulki.
Jesienna kurtka.
Jego twarz poczerwieniała.
— Oszalałaś?! Dlaczego włożyłaś moje ubrania do worków na śmieci?!
Marina wstała.
— Robię miejsce.
— Powiedziałem ci, żebyś spakowała rzeczy swojej matki!
— Wiem.
Podeszła do worka i spokojnie zawiązała go ponownie.
— Moja matka zostaje w swoim pokoju. Wniosła znaczną sumę pieniędzy w zakup tego mieszkania. A twoi krewni potrzebują więcej miejsca.
Max patrzył na nią z niedowierzaniem.
— Czyli teraz mnie wyrzucasz?
— Nie.
Marina wskazała na drzwi.
— Pomagam ci znaleźć inne rozwiązanie.
— Co?!
— Weź te piękne zielone worki i idź spotkać się z Oksaną.
Max patrzył na nią z niedowierzaniem.
— Mówisz poważnie?
— Całkowicie. Wynajmij im duże, wygodne mieszkanie. Z trzema sypialniami. I zapłać za nie sam.
Uśmiechnęła się lekko.
— W końcu jesteś przecież takim troskliwym głową rodziny.
Pewność siebie Maxa zniknęła.
Nie był przyzwyczajony do takiej Mariny.
Zawsze szła na kompromis. Zawsze łagodziła konflikty. Zawsze próbowała zachować spokój.
Ale kobieta stojąca teraz przed nim była inna.
Spokojna.
Chłodna.
Zdecydowana.
— Nie możesz mnie wyrzucić! To też moje mieszkanie!
— W takim razie je podzielmy.
Max zamilkł.
— Sprzedamy je. Udokumentowany wkład mojej matki zostanie jej zwrócony, a resztę podzielimy. Dostaniesz wystarczająco dużo na małą kawalerkę na obrzeżach miasta.
Marina zrobiła krótką przerwę.
— Możesz zabrać tam Oksanę. Jestem pewna, że nie będzie narzekać na brak miejsca.
— Marina…
W jego głosie nie było już pewności siebie.
— Rano przesadziłem. To wszystko. Zadzwonię do Oksany i powiem jej, że…
— Już do niej zadzwoniłam.
Max zamarł.
— I?
— Bardzo jasno dała mi do zrozumienia, że to ty jesteś tutaj szefem. Obiecałeś jej pokój mojej matki. Chciała nawet, żeby telewizor został tam przeniesiony.
Max zamknął oczy.
Marina podniosła jeden z worków.
— Hej! Co robisz?
Przeciągnęła go przez korytarz.
— Pomagam ci.
— Marina, wystarczy!
— Nie. Jeszcze nie skończyliśmy.
Postawiła worek obok drzwi wejściowych.
— Jeśli komfort jest dla Oksany tak ważny, zrozumie. We własnym mieszkaniu.
Max patrzył na nią.
— Nigdzie nie idę.
Marina wzięła klucze.
— Owszem, idziesz.
— To też mój dom!
— Więc zacznij zachowywać się jak ktoś, kto tutaj mieszka, a nie jak ktoś, kto uważa, że płacenie rachunków daje mu prawo wyrzucić siedemdziesięciodwuletnią kobietę z jej własnej sypialni.
Max zacisnął pięści.
Marina się nie poruszyła.
— Jeśli podejdziesz do mnie, zadzwonię na policję.
Zatrzymał się.
Korytarz wypełniła cisza.
Słychać było tylko przytłumiony dźwięk telewizora z sąsiedniego mieszkania.
Max spojrzał na żonę, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Naprawdę mnie wyrzucasz?
— Nie.
Marina otworzyła drzwi.
— Wyrzuciłeś się sam w chwili, gdy uznałeś, że pokój mojej matki jest dla ciebie ważniejszy niż kobieta, której pieniądze pomogły nam utrzymać to mieszkanie.
Max powoli podniósł worki.
— Nigdy ci tego nie wybaczę.
Marina odsunęła się.
— Przeżyję.
Wyszedł.
Marina zamknęła za nim drzwi.
Zamek kliknął.
Dopiero wtedy wypuściła powietrze, które wstrzymywała.
Kolana jej drżały, ale dziwnie czuła się lżejsza niż przez wiele lat.
Drzwi do pokoju jej matki otworzyły się.
Elena Pawłowna wyjrzała.
— Marino, kochanie… Max wyszedł?
Marina uśmiechnęła się.
— Tak, mamo.
— Dokąd poszedł?
— Do Oksany. Postanowił wynająć im mieszkanie, żeby wszyscy mieli wystarczająco dużo miejsca.
Jej matka spojrzała na córkę podejrzliwie, ale nie zadawała więcej pytań.
Marina wróciła do kuchni i zaczęła rozpakowywać zakupy, które przyniósł Max.
Sześć miesięcy później byli oficjalnie rozwiedzeni.
Max próbował domagać się połowy mieszkania, ale kiedy prawnicy przedstawili dokumenty i obliczyli udokumentowany wkład Eleny Pawłowny, jego pewność siebie szybko zniknęła.
Ostatecznie otrzymał mniejszą kwotę w ramach rozliczenia.
Potem przeprowadził się do sąsiedniego regionu.
Bliżej Oksany.
W końcu ona zawsze potrzebowała dużo miejsca.
Mieszkanie pozostało dokładnie takie samo.
Salon pozostał salonem.
Kuchnia pozostała kuchnią.
A pokój Eleny Pawłowny pozostał pokojem Eleny Pawłowny.
Za każdym razem, gdy Marina widziała ostatni zielony worek budowlany stojący w kącie kuchni, nie mogła powstrzymać uśmiechu.
Bo czasami nie trzeba krzyczeć ani urządzać wielkiej awantury, żeby w końcu stanąć w obronie samej siebie.
Czasami wystarczy kilka mocnych worków…
i kobieta, która w końcu mówi:
„Tego już za wiele.”
