— „Domek letniskowy kupiliśmy za własne pieniądze i poradzimy sobie bez was!” — odparła synowa, poprawiając ciemne okulary, jakby tym gestem stawiała wyraźną granicę.
Wiktor stał przy oknie, przeglądając w telefonie ogłoszenia o działkach z ogrodem. Przez miesiące dokładnie sprawdzali każdą ofertę, liczyli każdą złotówkę. Oszczędności rosły powoli, niczym krople deszczu spadające do pustego wiadra po długiej suszy.
— Spójrz, Tamaro, ta działka wcale nie wydaje się droga — powiedział, patrząc na żonę. — Faktycznie, daleko od miasta, ale jest tam też dom.
Tamara odłożyła szycie i podeszła bliżej. Wieczorami szyła zasłony i koce na zamówienie; jej dłonie były zmęczone ciągłą pracą, ale marzenie o własnym domku letniskowym sprawiało, że wszelkie trudy były do zniesienia.
— Może zobaczymy ją w sobotę? — zaproponowała, mrużąc oczy na ekran. — Tylko jeśli droga będzie dobra. Pamiętasz, jak ostatnio zapadliśmy się po kolana w błocie?
Wiktor kiwnął głową i zapisał ogłoszenie. Przez dwa lata para odwiedziła połowę miasta w poszukiwaniu idealnej działki, ale zawsze pojawiał się jakiś problem: cena za wysoka, lokalizacja nieodpowiednia albo właściciel nagle zmieniał zdanie.
Ani w domu, ani w pracy nikt nie rozumiał ich planów. Koledzy dziwili się, po co im ogród; teściowa, Walentyna Stepanowna, marszczyła brwi na wieść o warzywniku; a bratowa Ludmiła ziewała przez telefon, gdy Wiktor opowiadał o nowościach.
Ale małżeństwo trzymało się oszczędności. Tamara zrezygnowała z nowych spodni, Wiktor nie wymienił swoich starych butów. Domek letniskowy był priorytetem, oszczędzali na wyjazd nad morze.
Kiedy i tak brakowało pieniędzy, Wiktor poprosił o pomoc matkę. Ale Walentyna Stepanowna odmówiła: „Wydaję na swoje leki. Zajmijcie się swoim domkiem sami.”
Para nie poddała się. Tamara sprzątała wieczorami, Wiktor w weekendy przenosił ciężkie rzeczy. Ich posiłki były skromne, prawie bez mięsa. Rozrywka ograniczała się do rzadkich spacerów.
Na wiosnę wreszcie mieli szczęście: znaleźli działkę graniczącą z innymi, z małym domkiem, studnią i młodymi jabłoniami. Właściciele chcieli sprzedać pilnie. Tamara i Wiktor podjęli decyzję od razu. Tydzień później dokumenty były już w ich rękach.
W pierwszy weekend w domku planowali, gdzie powstaną grządki, kwiaty i huśtawka. Wieczorem, w domu, zmęczeni, ale szczęśliwi, poczuli, że marzenie stało się rzeczywistością.
Tamara zadzwoniła do Ludmiły, dzieląc się radością. Godzinę później zadzwoniła Walentyna Stepanowna, z niespodziewanym entuzjazmem: „Muszę to zobaczyć!”
W środę przyjechała z paczkami jedzenia: „Świętujmy zakup!” — i wypytywała o każdy szczegół.
1. Pierwsze kroki na nowej działce: Wiosna nadeszła wcześnie. W marcu stopniał śnieg, w kwietniu ziemia już się nagrzała. W każdy weekend Wiktor i Tamara przyjeżdżali do domku z narzędziami, sadzonkami i nasionami.
Rano powietrze było czyste, z zapachem topniejącej wody; wieczorem zachód słońca malował wszystko purpurą.Tamara chodziła w kaloszach, myśląc: „To naprawdę nasze? Naprawdę nasze…” Jej dłonie szybko przywykły do łopaty, a ból pleców przy pracy w ziemi był przyjemny.
Wiktor pokrył nowymi deskami szopę i naprawił bramę. W domu wymienili stare zasłony na nowe, uszyte przez Tamarę. Stopniowo mały domek stawał się prawdziwym domem.
Dzieci sąsiadów przybiegały, by zobaczyć nowych mieszkańców. Pani Nina, sąsiadka, dawała rady: gdzie kopać grządki, jak sadzić ziemniaki, która woda ze studni jest czystsza.
— Jesteście wspaniali — mówiła z podziwem. — Własnymi rękami tworzycie coś bezcennego.
Tamara skrupulatnie notowała, czując, że dzień po dniu działka coraz bardziej staje się ich.
2. „Nowi goście”: Walentyna Stepanowna odwiedziła domek po raz pierwszy pod koniec kwietnia. Wiktor wyszedł jej naprzeciw i pomógł wnieść zakupy.— No, pokażcie mi swoje królestwo — powiedziała, wchodząc na działkę.
Na początku była milcząca, ale gdy zobaczyła uporządkowane grządki, jabłonie i domek, nagle ożyła.
— Jak tu świeżo i pięknie! — pochwaliła, spacerując wzdłuż wąskiej ścieżki. — A pokoje też urocze!
Tamara była zdziwiona: teściowa jakby się zmieniła. Jeszcze niedawno była mrukliwa, teraz tylko pochwały płynęły jedna za drugą.
— Może latem przyjadę z wnukami — powiedziała Walentyna Stepanowna. — Świeże powietrze jest zdrowe.
Tamara uśmiechnęła się, ale poczuła lekkie zaniepokojenie. Marzyła o własnej oazie spokoju, a teraz teściowa też wydawała się mieć plany dotyczące domku.
3. Ciepłe wieczory i trudne dni: Gdy Wiktor i Tamara pracowali w ziemi, w mieście narastały obowiązki. Tamara wracała późno z pracy, Wiktor był zmęczony po przenoszeniu rzeczy w weekendy.
— Tamaro, może trochę zwolnimy? — powiedział pewnego dnia. — Martwię się o ciebie; praca nie jest nieskończona.
— Wszystko w porządku — odpowiedziała, obejmując męża. — Ważne, że jesteśmy blisko naszego marzenia. Cieszę się, gdy tam jesteśmy.
Para wspierała się nawzajem. Czasem kłócili się o drobnostki: gdzie posadzić porzeczki, jaki kolor pomalować dom. Ale wieczorem godzili się przy filiżance herbaty.
Walentyna Stepanowna dzwoniła coraz częściej. Pytała: „Już jest piec? Planujecie łazienkę? Poznaliście sąsiadów?” — i dawała do zrozumienia, że sama chciałaby mieć klucz do domku.
4. „Własne miejsce”: Latem działka zazieleniła się. Na grządkach pojawiły się rzodkiewki, koper, pomidory. Tamara celebrowała każdy kiełek jak dziecko. Wiktor zawiesił huśtawkę na jabłoni.
Walentyna Stepanowna odwiedzała regularnie: najpierw w ciągu dnia, potem także nocą. Pomagała w pielenie, ale też kierowała: „Ten grządek tu, a tamten tam.”
— Mamo, to nasz domek — przypominał delikatnie Wiktor. — To my decydujemy.
— Chcę tylko dobrze — tłumaczyła się teściowa. — Mam więcej doświadczenia.
Tamara starała się unikać konfliktów, ale czasem wieczorem żaliła się Wiktorowi:— Wiktor, chciałam mieć swój kącik, a teraz czuję się jak gość. Twoja mama we wszystko się wtrąca.— Wytrzymaj, Tamaro. Wkrótce się uspokoi — odpowiadał.
