Gruba teczka z bawolej skóry uderzyła o stół z hukiem, prawie przewracając małą miseczkę z sosem sojowym.— Podpisz, Igorze! — warknął Oleg. — Nie trać czasu! W Pekinie już jest rano, giełda się otworzyła, za czterdzieści minut musimy wysłać skan! Jeśli teraz tego nie wyślemy, transakcja przepadnie, a my stracimy fabrykę.
Oleg nerwowo stukał końcówką złotego pióra w stół. Był młody, perfekcyjnie ubrany, a jego perfumy były drogie. Ale jego oczy zdradzały pośpiech. Igor Boriszowicz potarł zmęczony skronie. Mając pięćdziesiąt pięć lat, czuł się wyczerpany, jakby wyciśnięto z niego ostatnią kroplę.
Pół roku bezsennych nocy, negocjacji, poszukiwania inwestorów, by uratować fabrykę przed upadkiem. A teraz był na ostatnim etapie.— Dlaczego dopiero teraz przesłano ostateczną wersję? — mruknął Igor. — Sprawdzilibyśmy ją rano z prawnikami.
— Force majeure, wujku! — Oleg przewrócił oczami, całe jego ciało zdradzało wyczerpanie. — Znasz Chińczyków. Ciągle coś zmieniają. Ale ja wszystko sprawdziłem. Zmienili tylko terminy dostaw. Sprawa czysta. Podpisz, zanim znów coś zmienią!
W restauracji „Czerwony Lotos” powietrze było ciężkie i duszne, mimo klimatyzacji. Zapach orientalnych przypraw mieszał się z silnym perfumem siedzącej przy sąsiednim stoliku pani. Igor gubił się w obcych znakach, chińskie ideogramy tworzyły przed nim skomplikowaną, czarną pajęczynę.
Tekst po rosyjsku obok nie dawał pełnego poczucia bezpieczeństwa: a jeśli tłumaczenie wprowadzało w błąd?— Jestem twoim synem — nachylił się Oleg, głos miał miękki, myląco łagodny. — Dorastałem pod twoją opieką. Naprawdę myślisz, że chciałbym cię oszukać?
Igor westchnął. Oleg był jedynym, któremu ufał. Nie miał dzieci, a jego żona zmarła trzy lata temu.— Dobrze. Gdzie mam podpisać?Do lady podeszła młoda kelnerka. Smukła, elegancka, ubrana w czarne kimono, z plakietką: Taja. Na tacy trzymała parujący czajnik z herbatą.
— Herbata oolong najwyższej jakości dla państwa — wyszeptała i postawiła filiżanki na stole.Oleg nawet na nią nie spojrzał, popychając dokumenty w stronę wujka. Było blisko wypadku: czajnik prawie rozlał się na papiery.
— Co robisz?! — krzyknął Oleg, cofając się. — Moje ubranie prawie zniszczone! Pięć tysięcy dolarów!— Przepraszam… — Taja poczerwieniała ze zdziwienia, ale szybko chwyciła serwetkę i próbowała wytrzeć wodę, nie niszcząc papierów.— Zabierz to stąd! — krzyknął Oleg, grożąc dziewczynie. — Natychmiast wezwij administratora!
Ale Taja zatrzymała się, skupiając się na fragmencie tekstu.— Igorze Boriszowiczu… — odezwała się nagle, głos miał drżący, ale już zdecydowany. — Nie podpisuj tego.W restauracji zapadła cisza. Nawet brzęk sztućców ucichł.
— Co? — Oleg patrzył na nią przestraszony. — O czym ty mówisz?Igor powoli uniósł głowę.— Co powiedziała dziewczyna?— Uczę się języków wschodnich, jestem na czwartym roku — zaczęła Taja szybko, spoglądając na wściekłego Olega. — Tutaj, punkt 4.2. Rosyjskie tłumaczenie mówi „partnerstwo na równych udziałach”. Ale chińskie znaki…
— Cisza! — krzyknął Oleg, wstając. — Naprawdę wierzysz w słowo dziewczyny z ulicy? To specjalny dialekt!Igor złapał go za rękę. Mocno. Lata pracy w fabryce zahartowały jego chwyt, zanim został dyrektorem.— Odłóż ją.
— Wujku, nie ma czasu! — pobladły Oleg. — Chce tylko pieniędzy! Zadzwonię na policję!— Taja — powiedział Igor, nie patrząc na dziewczynę. — Przeczytaj małe literki pod czerwonym pieczęcią.Taja zrobiła krok naprzód, ignorując gniew Olega.
— „Po podpisaniu, Igor B. otrzymuje honorową pozycję doradcy, bez prawa głosu i dostępu do finansów przez trzy miesiące, potem umowa zostaje jednostronnie rozwiązana.”Igor spoważniał. Pióro wypadło mu z palców.
— O jakim długu mowa? — zapytał cicho.— To osobisty dług Olega wobec firmy „Shan-Group”: dwanaście milionów juanów.Oleg chwycił teczkę, próbując ukryć tekst.— Kłamstwo! — krzyknął. — Naprawdę wierzysz w słowo ulicznej dziewczyny? To specjalny dialekt!Ale Igor nie puścił jego ręki.
— Odłóż ją.Oleg zbledł, zamknął telefon i wyszedł z restauracji chwiejnie, zostawiając marynarkę.Igor usiadł, serce ściskane przez napięcie i stratę. Pozostała tylko wiara i los fabryki.Taja stała, z pogniecioną serwetką w dłoni. Zbliżał się administrator, ale Igor tylko skinął:
— Usiądź, Taja.Dziewczyna zrobiła krok, nadal przestraszona, ale już nie bezradna.— Dlaczego to zrobiłaś? — zapytał Igor.Taja spuściła głowę.— Mój ojciec miał mały warsztat samochodowy. Znajomy przyniósł dokumenty pod pretekstem „formalności”.
Podpisał… i wylądował na ulicy. Mój ojciec nie wytrzymał, zmarł. Wtedy obiecałam sobie, że nauczę się języków. By nikogo nie dać się oszukać.Igor milczał, podziwiając determinację dziewczyny.
— Uratowałaś mnie, Taja. Nie tylko biznes. Moje życie.Wyjął wizytówkę i zapisał swój numer telefonu.— Jutro o 9 w biurze „Techno-Steel”. Powiedz portierowi, że przyszłaś do prezesa.— Ale… nie mam doświadczenia biurowego. Tylko się uczę.
— Doświadczenie przychodzi z czasem. Sumienie albo masz, albo nie. Potrzebuję asystentki do zakupów. Czujnej, która czyta między wierszami. I, Taja… — po raz pierwszy tego wieczoru uśmiechnął się. — Zamów coś do jedzenia. Jestem głodny.
Sześć miesięcy później.W sali konferencyjnej panowała napięta atmosfera. Przybyła delegacja z Szanghaju. Igor Boriszowicz siedział na czele stołu, spokojny i pewny siebie. Po jego prawej stronie Taja, teraz w garniturze, z nienaganną fryzurą, dawna przestraszona dziewczyna stała się zdecydowaną profesjonalistką.
Chiński partner szybko przemówił do tłumacza.— Bardzo hojna oferta — przetłumaczył tłumacz. — Cieszymy się ze współpracy.Igor spojrzał na Tają, która lekko skinęła głową i coś zapisała.„Powiedziała do asystentki: ‘Ten stary jest przebiegły, ale odgryzamy się w logistyce. Punkt 8.4 może opóźnić płatność o sześć miesięcy.’”
Igor przeczytał i uśmiechnął się do partnera.— Proszę poinformować partnera — powiedział głośno. — Punkt 8.4 wykluczamy. Płatność dopiero po dostawie. W przeciwnym razie zwrócimy się do konkurencji w Guangzhou.
Uśmiech powoli znikł z twarzy Chińczyka. Ukłonił się z szacunkiem.W biurze, gdy wszyscy wyszli, Igor podszedł do okna. Miasto huczało poniżej. Oleg gdzieś w tłumie — teraz żyjący z dorywczych prac na rynku. Każdy miał swój los.
Igor spojrzał na Taję, która układała dokumenty.— Dziękuję — powiedział po prostu.— To moja praca, Igorze Boriszowiczu — uśmiechnęła się.Czasami los nie przychodzi w lśniącej zbroi, lecz na tacy, z plamą sosu sojowego na ubraniu. Ważne, by go rozpoznać na czas i nie pozwolić, by został wyrzucony za drzwi.
