Zamek w drzwiach zaskrzypiał zaskakująco cicho. Dasha mocno uchwyciła ciężką metalową klamkę, wszystkie mięśnie napięte, żeby nic nie było słychać. Na korytarzu mieszał się zapach jedzenia dochodzący z kuchni z przesadnie mocnym aromatem lawendy — wyraźny znak,
że Zinaida Fedorovna znów pojawiła się bez uprzedzenia.Dasha ostrożnie zdjęła swoje aksamitne kozaki. Wilgotna wycieraczka przenikała chłodem przez cienkie bawełniane skarpetki, a podeszwy stóp robiły się nieprzyjemnie zimne. Zawiesiła płaszcz na wieszaku,
gdy z kuchni dobiegły stłumione odgłosy.— Rozumiesz, synu, takiej okazji nie można przepuścić — szepnęła Zinaida Fedorovna podekscytowana, a łyżeczka zabrzęczała o porcelanową filiżankę. — Sprzeda swoje dwupokojowe mieszkanie i da ci pieniądze. Nowe mieszkanie od razu przepiszemy na mnie.
Możesz powiedzieć, że w ten sposób nie trzeba płacić podatku. A ona uwierzy, jest tak naiwna.— Mamo… a jeśli powie „nie”? — głos Maksima był niepewny, ale nie było w nim śladu skruchy. — Już od pięciu lat spłaca kredyt, jeszcze przed naszym poznaniem. Ledwo daje sobie radę.
— I co z tego? Teraz jesteście rodziną! — fuknęła teściowa, a skrzypienie krzesła w ciszy brzmiało jak złowieszczy akompaniament. — Mężczyzna powinien być panem domu. W przeciwnym razie kobieta poczuje się szefową na swoim terenie. Przepiszemy na mnie i jeśli jej się nie spodoba,
wypchniemy ją z walizką. Znajdziemy ci normalną, posłuszną żonę. Svetočka z sąsiedniego klatki już często się tobą interesuje.Dasha przestraszyła się. Coś lodowatego i lepkiego ścisnęło jej klatkę piersiową. Rękami kurczowo zaciskała wełniany materiał płaszcza.
Łzy nie spłynęły, tylko gorzka świadomość: te trzy ostatnie lata spędziła z tymi ludźmi.Cicho cofnęła się do klatki schodowej. Zamknęła drzwi i nacisnęła przycisk windy. Musiała wyjść, wziąć świeże powietrze, żeby ochłodzić bijące serce. W uszach wciąż dźwięczały spokojne,
wyrachowane słowa najbliższych, którzy chcieli ją wyrzucić na ulicę.Gdy zeszła na parter, wyszła na zimną, zaśnieżoną ulicę. Lodowaty wiatr rozwiewał jej włosy i uderzał w twarz. Po prostu szła, ignorując drogę, a w głowie kłębiły się wspomnienia: jak odmawiała sobie drobnych przyjemności,
oszczędzała każdy grosz na wkład własny mieszkania, nocami tapetowała ściany, masując bolące ramiona. Jak była szczęśliwa, gdy poznała Maksima — pierwsze miesiące naprawdę był uważny i troskliwy. Przynosił tanie, ale miłe bukiety chryzantem, w weekendy przygotowywał śniadania.
Potem przyszły niekończące się poszukiwania samej siebie.Przypomniała sobie wczorajszy wieczór: Dasha stała w kuchni, ubijając gęsty krem na tort weselny, zmęczone ręce jej drżały. Maksim wszedł i niezadowolony zatrzasnął językiem na widok pustej patelni:
— Dasha, gdzie kolacja? Cały dzień byłem na „rozmowach kwalifikacyjnych”, jak pies, i nie ma nic do jedzenia.„Rozmowy kwalifikacyjne” oznaczały spotkania z dawnymi kolegami z klasy przy piwie, gdzie omawiali „genialny” plan sieci myjni samochodowych.
Dasha pracowała jako cukierniczka, godzinami, do północy realizując prywatne zamówienia, piekąc wielopiętrowe arcydzieła. W kuchni zawsze unosił się zapach wanilii, cynamonu i karmelu. Jej dłonie często były czerwone od gorąca, plecy bolały od wysiłku, ale się nie skarżyła. Wierzyła, że to tylko przejściowe trudności.
Usiadła na ławce w parku, wyjęła telefon. Zimno zdrętwiało jej palce, ale w końcu znalazła właściwy numer.— Cześć, Olya — powiedziała, starając się wyglądać spokojnie. — Masz dziś czas? Bardzo potrzebuję twojej pomocy. Jako prawniczka i przyjaciółka.
— Dasha? Co za pośpiech? — głos Olyi był żywy, w tle szumiał ruch uliczny. — Przyjdź do mojego biura, mam czas do południa.Czterdzieści minut później siedziały już w małym biurze. Pachniało świeżo zaparzoną kawą zmieszaną z papierem. Dasha mocno ściskała gorący papierowy kubek i opowiedziała całą rozmowę, której była świadkiem.
Olya słuchała w milczeniu, stukając długopisem w blat.— Dobrze — zaczęła Olya. — Twoja mama chce zabezpieczyć syna na twój koszt. Klasyczny przypadek. A ty co robisz? Krzyczysz? Wyrzucasz rzeczy?— Nie wiem… — patrzyła na dno kubka, gdzie osad z ciemnej kawy się osadził.
— Powiedzieć jej prawdę? Wyrzucić ją dziś?— Zawsze będzie czas na wyrzucenie — uśmiechnęła się Olya. — Ale jeśli będziesz krzyczeć, oni wszystko zaprzeczą. Powie, że źle zrozumiałaś. Nie, kochanie, tutaj trzeba działać delikatnie. Niech uwierzą, że jesteś naiwną dziewczyną i utrzymaj to aż do końca.
— Co proponujesz? — podniosła głowę Dasha, w niej rozbłysła mała iskra nadziei.— Jutro rano wesoło powiedz mężowi, że zgadzasz się na rozbudowę. Powiedz, że znalazłaś nabywcę na swoje mieszkanie. A przy okazji… — Olya wyciągnęła czystą kartkę i szybko zaczęła rysować.
— Masz kuzyna w sąsiednim mieście, któremu całkowicie ufasz?— Tak, Kostya. Dorastaliśmy razem.— Świetnie. Przeprowadzimy prawdziwą transakcję, ale w rodzinie. Sprzedasz mieszkanie Kostyi, pieniądze trafią na tajne konto. Maksim nie będzie mógł się wtrącać.
Ale dla męża wydrukujemy wstępną umowę, która wygląda oficjalnie, z „fikcyjnym nabywcą”, położymy ją na stole, niech podziwia pieczęć i „piękne życie”.Plan wydawał się ryzykowny, ale Dasha poczuła: to jedyny sposób, by się ochronić i ukarać zdrajców.
Wieczorem, wracając do domu, kupiła w piekarni świeże eklery, a myśl już mieszała się ze słodkim aromatem wanilii i chęcią odwetu.
