Ilya wszedł do kuchni tak, jakby było najbardziej naturalną rzeczą na świecie, że wszystko dzieje się w jego rytmie. Po drodze otarł kark ręcznikiem i bez zastanowienia przerzucił go przez oparcie krzesła.
Vera stała przy stole nakrytym starą ceratą i właśnie przesadzała fikusa. Miała ręce ubrudzone ziemią, a w powietrzu unosił się świeży zapach podłoża.
Chciała właśnie poprosić męża, żeby otworzył okno, kiedy Ilya odezwał się pierwszy.
— Słuchaj, mam sprawę — powiedział, nalewając sobie wody prosto z dzbanka. — Rita miała szczęście. Kostia dostał nagle w pracy rejs po Morzu Śródziemnym. Wyjeżdżają jutro w nocy, wszystko opłacone.
— Cieszę się za nich — odpowiedziała spokojnie Vera. — Zasłużyli.
Ilya usiadł i zaczął obracać solniczkę w palcach.
— Tylko… dzieci. Nie mają gdzie ich zostawić. Moja matka źle się czuje, druga babcia też zajęta. Więc… załatwiłem to.
Ręka Very na moment zamarła w powietrzu.
— Co załatwiłeś?
— No… Romę, Vadika i Stiaska. Rita powiedziała, że się nimi zajmiesz.
Ziemia z fikusa ciężko spadła na ceratę.
— Co? — głos Very był cichy, ale napięty.
Ilya jakby nie zauważył zmiany.
— Przecież i tak będziesz na urlopie. Dom w Zaricznem jest pusty. Świeże powietrze, las, spokój. Jutro przywożą rzeczy, w niedzielę ich zawozimy.
Vera powoli wytarła ręce.
— Mówisz o trójce dzieci… i dowiaduję się o tym dopiero teraz?
— Po co to komplikować? Jesteśmy rodziną.
Słowa zabrzmiały lekko, jakby chodziło o drobiazg.
Ale Vera poczuła, jak coś w niej się napina.
Trzech chłopców… Roma, Vadik i Stias. Trzy małe tornado. Ostatnim razem, gdy byli tu tylko kilka godzin, roznieśli korytarz, porysowali pralkę i wybili lampę. Rita wtedy tylko machnęła ręką: „dzieci, taka jest wolna edukacja”.
— I uważasz, że to normalne? — zapytała cicho Vera.
— Nie dramatyzuj. Będziesz w domu, i tak masz czas. Przynajmniej się nie będziesz nudzić.
To było już za dużo.
Vera cały rok prowadziła duży projekt architektoniczny, z nadgodzinami, presją i terminami. Urlop w domu babci był jedynym momentem oddechu, na który czekała. Chciała ciszy. Pustki. Niczego.
Ilya mówił dalej:
— Rita wysłała też instrukcje. Stias pije mleko roślinne, Vadik nie je rzeczy z kawałkami, Roma ma rano robić matematykę. Ty masz dyplom, poradzisz sobie.
Vera zaśmiała się krótko — bardziej z niedowierzania niż rozbawienia.
— Czyli nie tylko mój dom zamienia się w przechowalnię dzieci, ale ja mam być kucharką, opiekunką i nauczycielką?
— Nie rób z wszystkiego problemu — machnął ręką Ilya. — Jesteś kobietą, to się musi w tym mieścić.
Powietrze zgęstniało.
Vera na chwilę zamknęła oczy. Nagle wszystko stało się jasne: to nie była pomyłka. Nikt jej o nic nie pytał.
— A Rita daje pieniądze na jedzenie, utrzymanie?
— Daj spokój… to dzieci. Masz dom, masz jedzenie.
— Kosztem mojego urlopu.
Twarz Ilyi stwardniała.
— Vera, nie bądź drobna.
Dyskusja pogłębiała się. Z każdym zdaniem było coraz wyraźniej: nie chodziło o dzieci, tylko o to, że Vera miała wszystko „ogarnąć”.
W końcu nic już nie powiedziała. Poszła do łazienki, umyła ręce, potem weszła na górę.
Ilya oparł się zadowolony. Myślał, że sprawa zamknięta.
Ale po dziesięciu minutach na korytarzu zabrzmiał dźwięk walizki.
Vera stała w drzwiach, ubrana.
— Gdzie idziesz? — zapytał Ilya z niedowierzaniem.
— Do Zaricznego. Na urlop.
— A dzieci?!
Vera spokojnie zdjęła klucz z kółka i położyła go na stole.
— To była twoja obietnica. Nie moja.
— Nie możesz tego zrobić!
— Mogę.
Jej głos był spokojny. Zbyt spokojny.
— Jeśli pójdziesz za mną, wezwę policję.
Ilya stał przez chwilę w bezruchu. Potem krzyczał. Potem groził. Ale Vera była już za drzwiami.
Trzy dni ciszy.
W Zaricznem Vera siedziała na werandzie. Drzewa stały nieruchomo, powietrze było czyste, kawa gorąca.
Telefon wibrował bez przerwy.
W końcu odebrała.
— Vera… proszę… — głos Ilyi był ochrypły. — Nie daję rady. Zamknąłem się w garażu…
— A dzieci?
— Są w domu… same…
W słuchawce słychać było chaos.
Vera spojrzała na las.
— Tego chciałeś, Ilya.
Cisza.
— Teraz naucz się z tym żyć.
Rozłączyła się.
Dom znów pogrążył się w ciszy.
Vera usiadła, otworzyła książkę i po raz pierwszy od dawna naprawdę zaczęła czytać.
Urlop się nie zaczął.
On po prostu wrócił.
