Starsza kobieta, oszukana przez ukochanego wnuka i zmuszona do zamieszkania w domu spokojnej starości, w końcu postanowiła dać mu nauczkę. Zostawiła mu kopertę z pieniędzmi i wiadomością, która będzie go prześladować na zawsze po jej śmierci.
74-letnia Glória siedziała w swoim pokoju w chłodny poranek, popijając parującą kawę przy naturalnym świetle, za zasłoną, gdy nagle wpadła jej opiekunka, Sofi:
— „Pani Watson, ma Pani gościa! Przyszedł Twój wnuczek!”
Glória nie widziała nikogo od ponad roku. Gdy usłyszała, że przybył Todd, nie poczuła radości — dokładnie wiedziała, po co przyszedł. Liczyły się tylko pieniądze, nic więcej…— „Pani Watson, czy mam pomóc Pani wyjść do hallu, czy wolałaby Pani iść sama?” — zapytała Sofi.
— „Dziękuję, kochana, sama sobie poradzę. Mój wnuczek może poczekać. Najpierw muszę się przygotować. Muszę dobrze wyglądać, w końcu spotkam go po tak długim czasie” — odpowiedziała Glória, kierując się do szafy, aby wybrać najpiękniejszą sukienkę. Jednak gdy przejrzała ubrania, pogrążyła się w zadumie, a łzy napłynęły jej do oczu.
Pragnienie i zdrada przyniosły tylko rozczarowanie.— „Powinnam była dwa razy przemyśleć, zanim mu zaufałam” — rozmyślała Glória. „To był największy błąd w moim życiu. Gdybym znała plany Todda i Natashy, nigdy nie znaleźlibyśmy się w tym miejscu.”
Wspomnienia powróciły, a łzy znowu popłynęły. Pięć lat wcześniej Glória mieszkała sama w domu odziedziczonym po zmarłym mężu. Todd był już żonaty, mieszkał osobno i odwiedzał babcię najwyżej raz w roku.
Nagle jednak zaczął pojawiać się częściej. Glória cieszyła się z nowej uwagi. Pewnego dnia powiedział:— „Babciu, Natasha potrzebuje pilnej i kosztownej operacji. Moje oszczędności się skończyły, a to, co mam, nie wystarczy. Byłabym bardzo wdzięczna, gdybyś mogła nam pomóc w opłaceniu kosztów.”
Dla Glórii Todd był wszystkim i nie myślała o niczym innym. Byłaby gotowa przenosić góry, by zobaczyć uśmiech na twarzy wnuka. Dom, w którym mieszkała, nic nie znaczył w porównaniu z jej miłością do niego.
Tak więc Glória sprzedała dom i zamieszkała u Todda i Natashy. Gdyby tylko wiedziała, że wszystko, co mówił, było kłamstwem! Natasha nie była chora i nie potrzebowała operacji. Pieniądze były w rzeczywistości potrzebne na luksusowe wakacje, ale nie chcieli płacić z własnej kieszeni.
Todd i Natasha myśleli, że wszystko poszło idealnie, i że Glória nigdy nie odkryje prawdy.Trzy tygodnie później wrócili, twierdząc, że przyjechali ze szpitala.— „Och, babciu! Umieram z głodu. Upiekłaś chleb? Co za kuszący zapach!
Możemy spróbować? Jestem taka głodna!” — zawołał Todd, pomagając Natashy usiąść. — „Uważaj, kochanie, lekarz powiedział, żebyś się nie przemęczała, prawda?”Glória cieszyła się, widząc wnuka i synową, i mimo swojego wieku pomagała w pracach domowych, aby Natasha mogła odpocząć.
Ale pewnego dnia, podczas sadzenia kwiatów w donicach, usłyszała, jak Natasha rozmawia z przyjaciółką w ogrodzie, mówiąc, że muszą się pozbyć Glórii.— „Wiesz! To takie irytujące! Ona nic w domu nie robi, tylko czyta książki i gazety, jakby chciała zmienić świat” — mruczała Natasha.
— „To denerwujące. Czy wie o naszych wakacjach?” — zapytała przyjaciółka.— „W żadnym wypadku! Myśli, że byliśmy w szpitalu. Skłamałyśmy o mojej operacji. Gdyby się dowiedziała, wszystko by się skończyło! Poza tym chcę się jej pozbyć.
Zaproszę siostrę na święta i musimy uwolnić pokój gościnny” — dodała Natasha.Glória była w szoku. Nigdy by nie pomyślała, że Todd ją okłamie. Ufała mu bezgranicznie i nigdy nie podejrzewała, że zostanie zdradzona w ten sposób.
— „Przepraszam, Thomas… Nie powinnam była sprzedawać naszego domu. Ufałam naszemu wnukowi. Oszukał mnie i zmarnował wszystkie moje pieniądze” — płakała Glória, wkładając zdjęcie męża do ramki.
Ale było już za późno. Nawet gdyby chciała, nie mogła cofnąć czasu i podjąć innej decyzji, by uniknąć wyrządzonej sobie krzywdy.Glória uśmiechnęła się, nie mówiąc Toddowi nic. Wiedziała, że rozmowa byłaby bezcelowa. Poza tym nie mogła zapomnieć, jak Natasha rozmawiała z przyjaciółką o tym, by ją wyrzucić.
Kilka dni później rzeczywistość znów uderzyła w Glórię, gdy Todd i Natasha przynieśli broszurę o domu spokojnej starości.— „Cudownie jest widzieć, że tak dbają o starszych ludzi. Ale dlaczego mi to pokazujesz, kochanie?” — zapytała Glória.
Todd zaciągnął usta w wąską linię i spojrzał na Natashę, która mrugnęła, dając znak, żeby mówiła.— „Babciu, widzisz… Natasha i ja planujemy mieć dziecko. Lekarz powiedział, że teraz jest ten czas, a my mamy prawie trzydzieści lat” — zaczął Todd, a twarz Glórii pobladła. Częściowo już domyślała się, co chciał powiedzieć.
— „Więc… zmieniam pracę i trudno będzie nam mieszkać razem z dzieckiem. Dlatego pomyślałem, że mogłabyś mieszkać tam, gdzie o Ciebie dbają. Spotkasz tam ludzi podobnych do Ciebie i będziesz mogła spokojnie się starzeć.
Dom spokojnej starości jest pierwszej klasy, uwierz mi. I obiecuję, że będę Cię często odwiedzać” — kontynuował.Prawda spadła na Glórię jak worek cegieł. Chciałaby wrócić do domu męża, ale nie był już jej. Nie miała innego wyjścia, jak tylko przyjąć propozycję Todda i spakować swoje rzeczy.
W następnym tygodniu Todd zawiózł ją do domu spokojnej starości, obiecując częste wizyty. Ale zdarzało się to tylko raz w roku, w święta. Glória przez ostatnie pięć lat żyła rozczarowana tą przytłumioną rzeczywistością.
— „Pani Watson, wnuczek czeka w hallu!” — przerwała myśli Glórii Sofi.— „Tak, za dwie minuty tam będę, dziękuję, kochana” — odpowiedziała.Minął rok od ostatniej wizyty Todda. W te święta przyniósł jej ubrania i koc.
Święta były jeszcze daleko, a Glória zastanawiała się, dlaczego przyszedł teraz. Głęboko westchnęła, gdy zrozumiała powód.Kilka tygodni wcześniej Glória odziedziczyła część majątku swojego zmarłego kuzyna Donovana.
Chociaż było wielu spadkobierców, Glória otrzymała znaczną sumę, wystarczającą na zakup nowego domu.— „Mam nadzieję, że nie dlatego przyszedłeś” — uśmiechnęła się, wchodząc do hallu i widząc, jak Todd zbliża się z ciepłym uśmiechem i otwartymi ramionami.
— „Babciu! Ale dobrze Cię widzieć! Jak się masz? Tęskniłem za Tobą!” — zawołał Todd, mocno ją obejmując, opierając brodę Glórii na swojej głowie. — „Och, jak Ci ciepło, babciu! I tutaj wszystko w porządku? Spójrz… nowe okulary do czytania! Podobają Ci się?”
— „Wszystko w porządku, kochany, dziękuję. Okulary mi się podobają, jak miło, że o mnie pamiętaliście i przyszliście do tej staruszki z tyloma sprawami na głowie. A Natasha? Jest w ciąży?” — odpowiedziała Glória.
Zapał Todda został przerwany niezręczną ciszą, po czym zwrócił się do Glórii z kolejną dziwną prośbą.— „Próbowaliśmy, babciu, ale wystąpiły komplikacje i potrzebuje kolejnej operacji. Chcemy mieć dzieci, ale będzie to możliwe dopiero po zabiegu… I… — zrobił pauzę, patrząc na nią wielkimi, błagalnymi oczami.
— „I?”— „Babciu, wszystkie moje oszczędności poszły na operację. Zostało niewiele, ale nie wiem, czy wystarczy. Dlatego przyszedłem prosić o pomoc.”Glória stała zdumiona. Już podejrzewała, że Todd kłamie. Bolało ją, że znowu próbuje tego samego triku.
Jeszcze bardziej bolało ją to, że wiedziała, iż wkrótce umrze. Zdiagnozowano u niej raka, ale nie bała się śmierci. Cieszyła się, że znów może połączyć się ze zmarłym mężem, ale martwiła się o chciwość Todda. Rzeczywistość znów uderzyła z całym ciężarem i postanowiła, że da wnukowi nauczkę.
