W noc poślubną mój teść nagle zatrzasnął drzwi, a z dłoni wyciągnął osiemset tysięcy forintów, wciskając mi je w rękę, mówiąc tylko:– Weź pieniądze, przebierz się i wyjdź tylnym wyjściem. Teraz, natychmiast.
– László… co się dzieje? – zapytałam, głos mi drżał, a w głowie zapanował chaos– Nie ma czasu na tłumaczenia. Biegnij, dziewczynko, biegnij – odpowiedział, a w jego głosie była mieszanka strachu i pośpiechu, która odbierała dech w piersiach.
– Już tu są – powiedział, a jego słowa uderzyły we mnie zimną, brutalną prawdą. Kto? Nie wiedziałam, ale posłuchałam. Moja posłuszność uratowała mi życie.Ostatni goście wyszli dopiero około północy. W sypialni na drugim piętrze w końcu zostałam sama i usiadłam na skraju łóżka.
Moje nogi ważyły jak ołów po ośmiu godzinach w szpilkach; każdy mięsień był napięty, całe ciało wyczerpane. Na dole Tamás nadal odprowadzał krewnych; śmiechy i ciche rozmowy docierały do mnie stłumione, drzwi trzaskały, kieliszki brzęczały, jakbym była w innym świecie.
Ślubna suknia wyszywana perłami leżała na fotelu, jak biała chmura. Ja miałam już na sobie jedwabny szlafrok, a stare lustro toaletki odbijało rozmyty, blady obraz. Patrzyłam na swoją twarz, próbując zrozumieć, że to wszystko teraz jest moim życiem: dom pod Segedynem, wesele dla stu osób, złoty pierścionek na palcu.
Zaskrzypienie zamka sprawiło, że się odwróciłam, uśmiechając się – byłam pewna, że to Tamás. Ale w drzwiach nie stał on, a mój teść. László Király, sześćdziesiąt dwa lata, krępy, siwe skronie, twarde dłonie, człowiek, który całe życie znał tylko pracę.
Przekręcił klucz od środka. Instynktownie chwyciłam szlafrok i przytuliłam go do piersi.– László… co się stało?Nie odpowiedział od razu. Podszedł do biurka przy oknie i rzucił na nie gruby plik pieniędzy. Kolejny. Jeszcze kilka.
Osiem pakietów leżało jeden na drugim, nieuporządkowane, jakby same w sobie były zagrożeniem. Dopiero wtedy spojrzał na mnie, a jego wzrok przeszył mnie dreszczem po kręgosłupie.– Ubierz się – powiedział cicho, ale stanowczo, bez możliwości dyskusji. – Jeansy, kurtka, sportowe buty. Na dole w szafie. Szybko.
– Nie rozumiem…– Nie ma czasu – spojrzał przez chwilę na ciemny ogród. – Weź pieniądze. Twoje dokumenty są w płóciennej torbie na krześle. Wyjdziesz tylnym wyjściem, przez warzywnik, aż do odległej bramy. Tam ktoś na ciebie czeka.
Z zewnątrz dochodziły odgłosy: żwir pod kołami, głębokie dudnienie motocykli. To nie był jeden samochód, ale kilka. Jego szczęka się napięła i na chwilę zastygnął.– Kim oni są? Gdzie jest Tamás? – mój głos drżał.
– Biegnij, dziewczynko – powiedział, a jego słowa uderzyły we mnie z taką mocą, że pytanie ugrzęzło mi w gardle. – Już dotarli. Jeśli nie zrobisz, co mówię, tej nocy umrzesz w tym domu. Ufasz mi?
Spojrzałam mu w oczy. Ten sam jasnoszary kolor co Tamása, z czerwonymi żyłkami, ale był w nim strach, który przewyższał mój własny.– Nie dla siebie… dla ciebie ufam – wyszeptałam, po czym podeszłam do szafy.
Jeansy pasowały idealnie, kurtka była za duża, jakby należała do obcego mężczyzny, ale nie zwracałam na to uwagi. Założyłam buty, nie zawracając sobie głowy sznurówkami, torbę zarzuciłam na ramię i sprawdziłam paszport i kilka dokumentów.
– A ty? Zostaję tu?Teść spojrzał w korytarz.– Chodź za mną. Cicho.Zeszliśmy służbowymi schodami, w ciemnej spiżarni mieszał się zapach jabłek i starego drewna. László odsunął worki z ziemniakami i otworzył niskie drzwi. Po drugiej stronie zarysowały się w nocy tunele szklarni i grządki.
– Idź prosto. Nie schodź z drogi. Za płotem jest droga gruntowa, tam ktoś będzie czekał samochodem. Nazywa się Imre Kelemen. Zawiezie cię w bezpieczne miejsce.– László… co się dzieje? Kim są ci ludzie? Gdzie jest mój mąż?Teść mocno ścisnął moją dłoń.
– Nie patrz w tył. Nie zatrzymuj się. Biegnij! – i popchnął mnie w noc.Przebiegłam przez grządki pomidorów, potykając się o paliki i liny, rosa uderzała mnie w łydki. Zapach czarnej ziemi i kopru wypełniał płuca. Gdzieś szczekał pies, drzwi trzaskały, obce męskie głosy rozlegały się z domu. Nie oglądałam się.
Dotarłam do bramy, wyczułam rygiel, szarpnęłam i wybiegłam na gruntową drogę, otoczoną po obu stronach ciemnymi polami słoneczników. Wydawało się, że sama noc mnie obserwuje.Kilkadziesiąt metrów dalej stał Niva, światła wyłączone.
Obok niski, krępy mężczyzna palił papierosa, twarz niepozorna, łatwa do zapomnienia.– Nóra Erdélyi? – zapytał. – Tak? Wsiadaj szybko.Usiadłam na fotelu pasażera; drzwi zatrzasnęły się i samochód ruszył.
Imre Kelemen prowadził pewnie, bez świateł, jakby każda krzywa była zapisana w jego pamięci. Patrząc w tył, zobaczyłam światła w domu zapalające się w kolejnych pokojach, piętro po piętrze, kolejne samochody podjeżdżające do bramy z oślepiającymi reflektorami.
– Nie patrz – powiedział Imre, nie spoglądając na mnie. – To nie pomoże, tylko się zdenerwujesz.– Kim oni są?– Źli ludzie.– Już się zorientowałam! – wybuchłam. – Mam prawo wiedzieć, przed czym uciekam w noc mojego własnego ślubu!Imre milczał, potem włączył reflektory, gdy dojechaliśmy do asfaltu.
– Kto wie za dużo, jest w niebezpieczeństwie. Tak powiedział László Király. Moją rolą jest zapewnić, że dotrzesz bezpiecznie. Reszta mnie nie obchodzi.Ścisnęłam torbę na kolanach, patrząc na migające słupy, próbując pojąć, że kilka godzin temu wszyscy krzyczeli „całuj!”, a teraz siedzę obok obcego mężczyzny i nie wiem, czy mój mąż w ogóle żyje.
Zatrzymaliśmy się w opuszczonej wiosce. Około dziesięciu domów, dachy zawalone, okna zabite deskami. Tylko w jednym domu świeciło bladym, żółtym światłem.– Margit Mészáros na ciebie czeka – powiedział Imre. – Ja tu zostaję.
Kobieta, która otworzyła drzwi, była krępa, z pracowitymi rękami, twarz pomarszczona, ale oczy żywe.– Wejdź, kochanie – powiedziała. – Napij się gorącej herbaty, jesteś bardzo blada.W środku pachniało dymem z pieca i suszonymi ziołami.
Piec zajmował połowę pokoju; na stole parała się herbata i świeże ciasta.– Nie jestem głodna – powiedziałam.– Jedz, będziesz potrzebować siły – powiedziała, a ja posłusznie ugryzłam, ledwo czując smak. Nagle wpadłam w cichy, niekontrolowany płacz, rozmazując makijaż.
– Nie rozumiem… dlaczego tu jestem? Dlaczego mój teść mnie wysłał? Gdzie jest Tamás?– Zrobił to, by cię ocalić – odpowiedziała cicho Margit. – Nie wiem nic więcej i ty też nie musisz wiedzieć. Dziś tu śpisz, jutro ruszamy dalej.– Dokąd?
– Tam, gdzie będzie bezpieczniej.Przewracałam się bezsenna na wąskim łóżku, słuchając tykania zegara, skrzypienia podłogi, szelestu myszy. Pomyślałam o Tamásie: jego ręce, śmiech, jak szeptał „moja żona”. Czy wie, że zniknęłam? Szuka mnie? A może to była cała pułapka?
Wczesnym rankiem usnęłam, obudzona dotykiem Margit.– Wstawaj, musimy iść.Dwadzieścia kilometrów dalej zawieziono mnie do domku myśliwskiego: drewniany domek pośrodku polany, z studnią i stosem drewna.
– Jeśli ktoś zapyta, przyjechałaś z Debreczyna, jesteś moją siostrzenicą – powiedziała Margit. – Zrozumiałaś?– Tak.Wtedy odezwał się Imre:– Wszyscy, którzy pomagają, to ludzie László Király. Kiedyś im pomógł, teraz oddają przysługę.
– Dlaczego? Prawie mnie nie znał – zapytałam.– Powiedział, że byłaś pierwszą dobrą rzeczą w życiu jego syna od wielu lat. I bardzo cię polubił – odpowiedział zmęczonym głosem.Spojrzałam w dół. Dorastałam w sierocińcach, w rodzinach zastępczych, nigdy naprawdę nie należałam do nikogo. A teraz ktoś zaryzykował wszystko dla mnie.
A druga…Myśl urwała się, gdy poranne światło powoli wpadało przez okno. Jeszcze nie podejrzewałam, że to dopiero początek.
