— Podpisz szybciej, muszę jeszcze zdążyć do notariusza, — rzucił mężczyzna z wyraźną irytacją, z obrzydzeniem strzepując niewidzialny pył z rękawa marynarki.
Weronika stała przy zlewie. Stara bateria kapała równym, niemal dręczącym rytmem. Każda kropla odbijała się echem w małej kuchni, jakby odmierzała czas, który już dawno przestał być jej sprzymierzeńcem. W powietrzu unosił się lekki zapach rdzy i wilgoci.
Na jej dłoniach widać było podrażnienia od tanich detergentów, których używała przez ostatnie dwa lata, pracując po dodatkowych zmianach jako zmywaczka w lokalnej restauracji, żeby spłacać kredyty na „genialny” startup męża.
— Wczoraj jeszcze wybieraliśmy płytki do łazienki, — powiedziała spokojnie, wycierając dłonie szorstkim ręcznikiem. — Mówiłeś, że w tym miesiącu wyjdziemy na plus i zaczniemy remont.
— Plany się zmieniają, Weronika, — Gleb nerwowo przestąpił z nogi na nogę. Wąska kuchnia nagle wydawała się dla niego jeszcze ciaśniejsza. — Mój projekt logistyczny właśnie został zaakceptowany przez komitet inwestycyjny Alliance Group. To zupełnie inny poziom. Inwestorzy, partnerzy, duże pieniądze. Wchodzę wyżej.
— A ja zostaję na dole? — zapytała cicho, podchodząc do stołu, na którym leżały równo ułożone papiery rozwodowe.
„Podpisz szybciej. Potrzebuję kobiety na swoim poziomie” — powiedział wcześniej z chłodnym uśmiechem, przygotowując dokumenty. — Nie bierz tego do siebie, ale bądźmy realistami. Potrzebuję kobiety, z którą mogę pokazać się na kolacji biznesowej bez wstydu.
Kogoś, kto rozumie trendy, a nie promocje na makaron. Angelika do tego świata pasuje. Jej ojciec ma kontakty w ministerstwie transportu. Ona jest moim biletem w górę. Ty mnie tylko trzymasz w tym ciasnym życiu.
Z korytarza napłynął ciężki, słodki zapach perfum. W drzwiach stanęła Angelika. Nie zdjęła nawet zamszowych butów, z wyraźną niechęcią przekraczając stary dywan.
— Gleb, spóźniamy się, — powiedziała, stukając paznokciem w ekran telefonu. — Tu się oddychać nie da. Już pachnę jedzeniem. Bierz papiery i idziemy.
— Już kończę, kochanie, — jego głos natychmiast się zmienił, stał się miękki i służalczy. Pchnął w stronę Weroniki tani długopis. — Mieszkanie zostawiam tobie. Wynajmowane, ale opłaciłem kolejny miesiąc.
A o udziały w firmie nawet nie myśl — wszystko przepisałem wczoraj na matkę. Nie masz nic wspólnego z moim sukcesem. Podpisz.
Weronika wzięła długopis. Plastik ślizgał się w jej wilgotnych palcach. Przez chwilę zobaczyła w myślach tamten dzień sprzed ośmiu lat — gdy wychodziła z luksusowego domu tylko z małym plecakiem. Głos ojca, który mówił, że ten programista to błąd. I jej własne przekonanie, że miłość wystarczy.
Położyła papiery równo i podpisała każdą stronę jednym zdecydowanym ruchem.
— Gotowe, — powiedziała, odsuwając dokumenty.
Gleb szybko je zabrał i schował bez słowa. Angelika ruszyła za nim, a stukot jej obcasów zniknął w korytarzu.
Drzwi się zatrzasnęły.
W mieszkaniu zapadła cisza — gęsta, ciężka, niemal fizyczna.
Weronika zakręciła cieknący kran. Krople przestały spadać. Po raz pierwszy od dawna nic już nie przeciekało.
Oddech miała spokojny. Bez łez, bez załamania. Tylko chłodna świadomość: to się skończyło.
Wyjęła telefon. Ekran był popękany jak pajęcza sieć. Wybrała numer, którego nie używała od lat.
— Tak, Weronika Aleksandrowna? — odezwał się spokojny męski głos, jakby czekał na ten telefon.
— Mój „staż w prawdziwym życiu” dobiegł końca, — powiedziała, patrząc przez brudne okno. — Proszę wysłać samochód.
Krótka pauza.
— Natychmiast. Gdzie ma podjechać?
— Pod mój aktualny adres. I jeszcze jedno: co z przetargiem Alliance Group? Projekt Gleba został zatwierdzony, prawda?
Szelest papierów po drugiej stronie.
— Tak. Został zatwierdzony tylko dlatego, że nasz fundusz inwestycyjny potajemnie pełnił rolę gwaranta. Bez pani wsparcia nie przeszedłby nawet pierwszej weryfikacji technicznej. Kod jest pełen błędów.
— Wycofać gwarancje, — powiedziała spokojnie. — Oficjalnie. Poinformować zarząd.
— Z przyjemnością.
Godzinę później czarny SUV zatrzymał się przed zniszczonym blokiem. Weronika wyszła z małą torbą. Kierowca otworzył jej drzwi w milczeniu.
W środku pachniało nową skórą i chłodnym spokojem.
— Witaj z powrotem, — powiedział siedzący obok mężczyzna.
— Chyba wracam bardziej do siebie niż gdziekolwiek indziej, — odpowiedziała.
Następnego wieczoru sala luksusowego hotelu błyszczała światłem i rozmowami. Elita miasta — biznesmeni, politycy, inwestorzy — wypełniała przestrzeń.
Gleb poruszał się pewnie w tłumie z Angeliką u boku. Po raz pierwszy czuł się naprawdę „na górze”.
A potem atmosfera się zmieniła.
Cichy szmer przeszedł przez salę w stronę wejścia.
Weronika weszła.
Bez spektaklu. Sama obecność wystarczyła.
Ciemny, perfekcyjnie skrojony garnitur. Spokój, który uciszał przestrzeń.
Gleb zastygł.
— Weronika? — wyszeptał.
Angelika zmarszczyła nos.
— Twoja była? Ta sprzątaczka?
Weronika nie spojrzała na nich. Ruszyła prosto do baru, gdzie stał Vадim Smirnow.
Gleb zastąpił jej drogę.
— Co ty tu robisz? — syknął, chwytając ją za rękaw.
Odsunęła jego dłoń powoli.
— Nie dotykaj mnie, Gleb.
Angelika krzyknęła na ochronę.
— Wyprowadzić ją!
Ale szef ochrony podszedł… i lekko się skłonił.
— Pani Weroniko Aleksandrowno?
Gleb zamarł.
— Co…?
Głęboki głos przeciął ciszę:
— Nie ma pomyłki, — powiedział Vадim Smirnow. — To główna beneficjentka naszego funduszu inwestycyjnego.
Uścisnął jej dłoń.
— Witaj z powrotem.
Twarz Gleba pobladła.
— Beneficjentka… to niemożliwe…
— Twój projekt przetrwał tylko dzięki jej ukrytemu finansowaniu, — powiedział Smirnow chłodno. — Wycofujemy wsparcie. Bez tego jesteś niewypłacalny.
Cisza.
Angelika cofnęła się.
— Okłamałeś mnie, — rzuciła i odeszła.
Gleb został sam na środku sali, podczas gdy wokół narastał szept.
— Weronika… proszę… — jego głos się załamał. — Możemy to naprawić…
Spojrzała na niego bez gniewu i bez triumfu. Tylko z dystansem.
— Powiedziałeś już wszystko tamtego ranka, — odpowiedziała spokojnie. — Chciałeś kogoś na swoim poziomie.
Odwróciła się.
I odeszła.
