Galina stała przy oknie i patrzyła na listopadowe podwórko. Deszcz nie padał — raczej nieustannie lał się z nieba, jakby ono samo nie mogło już dłużej się powstrzymać. Krople spływały po szybie, łączyły się ze sobą i znikały w nicości.
Ona nie płakała.Po prostu stała.I próbowała zrozumieć jedno zdanie, które godzinę wcześniej przecięło jej życie na pół.— Jestem zmęczony, Galia. Rozumiesz? Zmęczony wszystkim — powiedział Wiktor, jakby to wszystko wyjaśniało. Jakby trzydzieści siedem lat wspólnego życia można było jednym ruchem zetrzeć ze stołu.
A potem padło zdanie:— Chcę żyć osobno. Dla siebie.„Dla siebie.”To słowo utkwiło Galii w gardle jak drzazga, której nie da się przełknąć.W kuchni trzymała jeszcze chochlę w ręku. Zupa się gotowała, ale ona już nie czuła jej zapachu.
Wiktor siedział przy stole. Odchylony, unikał jej wzroku. Siwe włosy, zarost, znoszona koszulka. Sześćdziesiąt dwa lata, z których ostatnie były bardziej wymówkami niż planami.— Osobno? — zapytała Galia cicho. — Chcesz rozwodu?
— Nie — machnął ręką Wiktor. — Po prostu potrzebuję trochę przestrzeni. Wolności. Rozumiesz?Wolności.Jakiej wolności potrzebuje człowiek, który od lat nie pracuje, a utrzymuje go żona?Galia zakręciła gaz. Apetyt zniknął razem z nim.— I jak to sobie wyobrażasz?
Wiktor nagle ożywił się.— Znalazłem mieszkanie na północnym osiedlu. Nie drogie. Dwadzieścia pięć tysięcy.Galia zaśmiała się, ale w tym śmiechu nie było nic radosnego.— Dwadzieścia pięć tysięcy? Ty nie masz dochodu.— Ale ty pracujesz — powiedział Wiktor, jakby to było oczywiste. — Masz siedemdziesiąt tysięcy. Pomożesz. Jesteśmy rodziną.
I wtedy coś w niej cicho pękło.— Ty chcesz żyć osobno… ale za moje pieniądze?— Nie mów tak! — obraził się. — To normalne. Będziemy razem, tylko osobno mieszkać.Telewizor włączył się jak zawsze, jak od dwudziestu lat.Galia podeszła do okna.
Deszcz tylko się nasilał.Następnego dnia Wiktor już oglądał mieszkanie.— Idealne! — powiedział z radością. — Tylko pięćdziesiąt tysięcy na start.— Pięćdziesiąt tysięcy… — powtórzyła Galia. — To połowa mojej pensji.— Jednorazowo!
I Galia, choć nie chciała, zapłaciła.Wiktor nie podziękował naprawdę.Przy przeprowadzce zabrał fotel, telewizor i walizki.— Nie gniewaj się — powiedział. — To dla nas obojga lepsze.Mieszkanie po tym było puste.I zimne.I obce.Potem przyszedł SMS:
„Dziękuję, że pomagasz, kochanie.”Kochanie.Po trzydziestu siedmiu latach stała się „kochaniem” — gdy potrzebne były pieniądze.Na początku pisał codziennie.Potem codziennie prosił.Naprawy, leki, jedzenie.Galia przelewała pieniądze.
W pracy zaczęli to zauważać.— Galia Pietrowna, wszystko w porządku?— Po prostu jestem zmęczona.Ale to nie było tylko zmęczenie.W domu telefon stawał się coraz cięższy.— Mamo, to nie jest normalne — powiedział jej syn. — On cię wykorzystuje.
To słowo w niej zostało.Wykorzystuje.Nadal go broniła.Nadal wierzyła, że to rodzina.Aż Wiktor zabrał jej koc.— Kupisz sobie nowy.I wtedy Galia po raz pierwszy poczuła czystą, gorącą złość.Wkrótce przestała odbierać telefon.Postawiła granicę.
Przyjaciółka powiedziała wprost:— To jest przemoc.Syn też:— On tobą manipuluje.U psycholożki w końcu powiedziała:— Wstydzę się.— A złość? — zapytała ona.— Tak.— Więc widzi pani rzeczywistość.Od tego dnia coś się zmieniło.
— Nie będę już wysyłać pieniędzy — powiedziała po raz pierwszy.Wiktor wpadł w gniew.Potem błagał.Potem groził.Ale odpowiedź zawsze była ta sama.Nie.Pewnego dnia Wiktor pojawił się w drzwiach.— Nie mam pieniędzy. Wrócę.— Nie — powiedziała Galia.
— Ale jestem twoim mężem!— Sam chciałeś żyć osobno.Cisza.— To mam wylądować na ulicy?— Masz pracę. Masz życie.I Wiktor odszedł.Tym razem role odwróciły się na dobre.Galia się nie załamała.Ona się uwolniła.Trzy miesiące później zaczęła tańczyć tango.
Nowi ludzie. Nowy rytm. Nowe powietrze.— Jestem z ciebie dumna — powiedział syn.— W końcu żyjesz — powiedziała przyjaciółka.Psycholożka tylko powiedziała:— To jest granica.Wiktor czasem jeszcze dzwonił.„Wybacz mi.”
„Zacznijmy od nowa.”Ale jego głos już do niej nie docierał.Pewnego dnia Galia pojechała nad morze.Sama.I tam zrozumiała: nie jest sama.Jest ze sobą.Pociąg ruszył na południe.I po raz pierwszy w życiu Galia nie bała się tego, co nadchodzi.Ona czekała.
