— Będziesz z powrotem prowadzić — Vadim powoli poprawiał mankiety swojej perfekcyjnie wyprasowanej koszuli, unikając spojrzenia w oczy Inny. — Wystarczy jeździć z obcymi taksówkami. Masz kliniki, status. Dla kogo wybrałem ten ogromny SUV?
Inna w milczeniu objęła ramiona. W przestronnej kuchni domu na wsi było ciepło, ale po plecach przebiegł jej lodowaty dreszcz.— Vadim… dokładnie wiesz, dlaczego nie prowadzę — wyszeptała. — Jak tylko usiądę za kierownicą, ogarnia mnie całkowita panika.
Trzy i pół roku temu jej życie na zawsze podzieliło się na dwie części: „przed” i „po”. „Przed” to była szczęśliwa rodzina; „po” — strata. Jej matka, która zbudowała kliniki niemal z niczego, i jej trzyletnia siostra Liza zginęły pewnego deszczowego wieczoru na śliskiej wiejskiej drodze.
Jej ojczym Igor przeżył, ale poważny szok całkowicie odebrał mu rozsądek, po czym uciekł i od tamtej pory ślad po nim zaginął.— Czas dorosnąć, Inna — głos Vadima był lodowaty, ale wyraźnie słychać było irytację. — Będę obok ciebie, po prawej stronie. Przygotuj się.
Najpierw zjedziemy obiad w mieście, a potem zjedziemy serpentyną nad morze. Musisz stawić czoła temu strachowi.W ostatnich latach Vadim wydawał się całkowicie się zmienić. Kiedy się poznali, był prostym menedżerem sprzedaży, godnym zaufania i troskliwym.
Zachęcał, że brak dzieci nie jest problemem — właśnie dlatego rozpadło się pierwsze małżeństwo Inny. Ale gdy Inna odziedziczyła kliniki po matce, Vadim rzucił pracę. Formalnie miał pomagać w papierkowej robocie, ale w rzeczywistości spędzał dni w centrach handlowych i w barber shopach,
płacąc z konta Inny za wszystkie jej wydatki.Po godzinie zatrzymali się przed restauracją „Bazilik”. Delikatne jesienne krople deszczu malowały wzory na szybie samochodu. Inna dostrzegła małą postać pod daszkiem sąsiedniej piekarni.
Około siedmioletnia dziewczynka stała w zbyt dużym, znoszonym płaszczu. Obok niej była skulona starsza kobieta, nerwowo poprawiająca chustkę.— Słuchaj mnie, mamo — szepnęła dziewczynka ochrypłym głosem. — Nie podchodź do tych, którzy patrzą w telefon.
Poczekaj na tych przy oknie. Bądź uprzejma, a jeśli ci odmówią, natychmiast odejdź.Dziewczynka poważnie kiwnęła głową. Na ulicy szybko uczą się zasad. Matka najbardziej bała się, że surowi obcy zabiorą ich do sierocińca. Ojciec, Igor, był chory i często zapominał, jaki jest dzień.
Ciocia Tonya opiekowała się nimi, dopóki ojciec próbował znaleźć drobną pracę na targu.Inna weszła do restauracji. W powietrzu unosił się zapach świeżo pieczonego chleba i masła. Kelner zaprowadził ich do kanapy przy oknie. Vadim natychmiast zirytowany zaczął przeglądać menu, mrucząc o wąskim wyborze.
Nagle ogromne drzwi otworzyły się. Matka ostrożnie weszła do środka. Administrator natychmiast podbiegł, marszcząc surowo brwi.— Nie możesz tu wejść! Natychmiast wyjdź!— Ja… czekam na panią — zająknęła się dziewczynka, cofając się.
Inna wstała.— Zostaw! Ona jest ze mną — powiedziała stanowczo. Administrator cofnął się, nie śmiał sprzeciwić się dobrze ubranej gościowi.— Chodź tutaj, kochanie — delikatnie dotknęła Inna ramienia dziewczynki. Z za starego płaszcza unosił się lekki, czysty zapach mydła, zmieszany z wonią jasnych, potarganych włosów.
Vadim patrzył wściekle, gdy jego żona posadziła dziewczynkę przy ich stole.— Co ty robisz? — syknął. — Dlaczego przyprowadziłaś tu tę dziewczynkę?— Zostaw! — Inna powiedziała chłodno, Vadim się cofnął. — Co chcesz zjeść?
— Zupę… i coś małego — powiedziała nieśmiało dziewczynka, przypominając sobie nauki cioci Tonyi.Inna zamówiła zupę z kurczaka z domowym makaronem, puree ziemniaczane z kotletami rybnymi, sok z jagód i kawałek miodowego ciasta, wszystko również spakowane dla dziewczynki.
Podczas gdy dziewczynka ostrożnie jadła, Inna coraz bardziej odczuwała dziwnie znajomy urok: jasne loki, drobne gesty — coś z przeszłości… coś, co przypominało jej Lizę.Telefon Vadima zadzwonił. Spojrzał, a potem odrzucił połączenie. Aparat zadzwonił ponownie.
— Powietrze tutaj jest duszne. Wychodzę — mruknął, szybko zmierzając w stronę drzwi.Dziewczynka ostrożnie poszła za nim i szepnęła:— Nie wsiadaj do samochodu pierwszy!Inna zamarła. Słowa połączyły się w przerażający obraz: stroma droga, deszcz, ogromny SUV… plan Vadima,
aby dokładnie dziś ją przetestować.Szybko wyjęła telefon i napisała do Matveja: „Restauracja Bazilik. Vadim zniszczył samochód, zmusza mnie do prowadzenia. Przyjdź szybko.”30 sekund później przyszła odpowiedź: „Nie idź nigdzie. Radź sobie, przedłuż czas. Będę za 10 minut.”
Vadim wrócił z fałszywym uśmiechem na twarzy.— Skończyliście dobre uczynki? — rzucił kilka banknotów na stół. — Weź klucz.— Wiesz co? — Inna odchyliła się, ściskając brzeg stołu. — Nigdzie nie idę. Zamów jeszcze jedną herbatę.Uśmiech Vadima zniknął.
— Wstań! — krzyknął.W tym momencie rozległ się spokojny, lodowaty męski głos:— Zabierz rękę od niej.Vadim zamarł. Matvej stał przed nim, za nim kolega w mundurze.— Kim jesteście? — próbował się sprzeciwić Vadim, ale jego głos zadrżał.
— Śledczy kryminalni — Matvej krótko pokazał odznakę. — Teraz idziemy razem do twojego samochodu z ekspertami. Jeśli to, co słyszymy, jest prawdą, nasza rozmowa będzie zupełnie inna.Vadim zbledł. Matvej usiadł i zwrócił się do Inny.
— Jesteś bardzo odważna, kochanie. Prawdziwa bohaterka — powiedział łagodnie, podczas gdy mała Liza spała spokojnie na jej kolanach. — Gdzie są twoi rodzice?— Mama już nie żyje… Tata, Igor, jest bardzo chory — odpowiedziała dziewczynka. — Mieszkamy przy starym dworcu kolejowym.
Spojrzenie Matveja stało się przenikliwe. Natychmiast powiązał fakty: imię, wiek, ojczym, a dziewczynka była identyczna jak matka Inny.— Inna… — wyszeptał. — To twój ojczym. I wygląda na to, że zabrał twoją siostrzyczkę.Inna spojrzała na dziecko ze łzami w oczach. Jej Liza. Żywa.
Wieczór zakończył się w biurze Matveja. Specjaliści potwierdzili, że Vadim manipulował samochodem. Igor został umieszczony w bezpiecznym miejscu, a Liza spała w ramionach Inny, wreszcie bezpieczna.— Vadima czeka długa rozmowa przed prawem — powiedział Matvej. — Mechanik wszystko opowiedział.
— Dziękuję — wyszeptała Inna, dotykając ręki Matveja.— Gdybym nie był, nie poradziłabyś sobie w najstraszniejszym momencie — powiedział Matvej, patrząc głęboko w jej oczy. — A teraz… mamy dziecko. Zadbamy o nie, wszystko rozwiążemy. Daj szansę.
Po raz pierwszy od trzech lat Inna poczuła, że wreszcie może odłożyć swój ciężar.
