Nadieżda Pawłowna z impetem rzuciła na kuchenny stół grubą, błyszczącą teczkę. Uderzenie zabrzmiało tak głośno w ciasnym pomieszczeniu, że porcelanowy cukierniczek zadrżał, a na pożółkłej ceracie rozsypały się białe kryształki jak drobne odłamki.
Wiera wzdrygnęła się. Odruchowo wytarła wilgotne dłonie o spodnie, podczas gdy powietrze wypełniło się mieszaniną zapachu jedzenia i wilgotnego ciepła starego żeliwnego kaloryfera. Przez okno docierał monotonny szum wieczornej alei, jakby miasto obojętnie obserwowało scenę rozgrywającą się w kuchni.
— Wszystko już policzyłam — powiedziała teściowa głosem nieznoszącym sprzeciwu, powoli zdejmując jedwabną chustę. — Jutro rano idziesz do banku. Muszę wpłacić zaliczkę na wiejski klub. Jeśli się spóźnimy, stracimy termin.
Wiera usiadła na małym stołku. Stare drewno skrzypnęło protestująco. Powoli spojrzała na męża.Ilja siedział naprzeciwko matki i starannie wycierał talerz kawałkiem chleba, jakby była to najważniejsza czynność na świecie. Nie podnosił wzroku. Jakby było całkowicie normalne, że koszt czyjegoś ślubu odrywa się od cudzych oszczędności.
Dwa lata wcześniej Wiera jeszcze wierzyła, że to będzie wspólne życie.Swoje małe mieszkanie na obrzeżach miasta kupiła sama. Pracowała na nocne zmiany, żyła na tanim jedzeniu, miesiącami liczyła każdy grosz, żeby szybciej spłacić kredyt. Kiedy Ilja się wprowadził, miał tylko torbę sportową i monitor.
Na początku wszystko wydawało się w porządku. On płacił połowę rachunków, robił zakupy, pomagał w weekendy. Pęknięcia pojawiły się później — gdy teściowa i rodzina zaczęli być zbyt blisko.Nadieżda Pawłowna miała córkę, Krystynę.
Dwudziestodwuletnią „wizażystkę-stylistkę”, która wstawała w południe, spędzała dni w kawiarniach i traktowała pieniądze jak nieskończone źródło tworzone przez innych.Teściowa wszystko widziała inaczej. Na 30. urodziny Ilji dostał tani zestaw do golenia.
— Jesteś dorosłym mężczyzną, radź sobie sam — powiedziała. Krystyna za to dostawała imprezy w restauracjach, podróże i stałe wsparcie.Ilja tylko się uśmiechał i nigdy o nic nie pytał.Potem Krystyna ogłosiła ślub.Anton, narzeczony, był spokojnym i poważnym mężczyzną, prowadzącym małą firmę.
Zaproponował prosty ślub cywilny: sukienka, obrączki i kolacja dla dwudziestu osób.Ale Krystyna chciała „bajki”: jeziora, kwiatowej bramy, zespołu muzycznego, wyjątkowej sukni i wymarzonej oprawy.Anton odmówił.
A teraz Nadieżda Pawłowna siedziała w kuchni Wiery, jakby zawsze tam należała.— To z twoich oszczędności, Wierusiu — powiedziała chłodno. — Widziałam wyciąg. Pięćset tysięcy wystarczy. Dekoracje, muzyka, wszystko.Wiera powoli podniosła wzrok.
— Chce pani, żebym pieniądze odłożone na nasze mieszkanie przeznaczyła na ślub?— Nie dramatyzuj — machnęła ręką teściowa. — Poczekacie jeszcze parę lat. Krystyna ma teraz swój wielki dzień.Wiera uśmiechnęła się — ale w tym uśmiechu nie było ciepła.
— Czyli moja przyszłość ma zniknąć, żeby inni mogli mieć spektakl?Napięcie zmieniło się w ułamek sekundy. Słowa już nie rozmawiały — uderzały.— Nic nie dostaniecie — powiedziała w końcu Wiera.Zapadła cisza.
— Weź te pieniądze! Mojej córce się należy! — wrzasnęła teściowa.Wiera spojrzała na Ilję.— Powiedz to. Teraz.Mężczyzna zawahał się. A potem powoli, niemal niezauważalnie… wybrał matkę.To był moment graniczny.
Wiera wstała. Wyjęła starą kraciastą torbę i zaczęła wrzucać do niej ubrania Ilji. Jedna rzecz po drugiej znikała w środku, jakby całe życie pakowało się w kilka minut.— Wynocha — powiedziała cicho. — Oboje.Drzwi w końcu zamknęły się za nimi.
Cisza nie była lekka. Była pusta.W kolejnych dniach przychodziły wiadomości: oskarżenia, błagania, manipulacje, groźby. Wiera nie odpowiedziała na żadną.Złożyła pozew o rozwód.Niedługo później zadzwonił Anton. Jego głos był zmęczony. Krystyna oddała pierścionek. „Bajka” się nie odbyła.
Wiera stała przy oknie. Światła miasta zapalały się powoli, jakby nic się nie zmieniło.Ale coś się zmieniło.Prawda była prosta: ten, kto chce budować święto z cudzych żyć, zostaje w końcu z pustymi rękami.Następnego dnia Wiera zadzwoniła do agenta nieruchomości.
Czas na większe mieszkanie.I na nowe życie.
