Roman przez całą drogę bębnił palcami o kierownicę w rytm lekkiego, radiowego przeboju. Nawet nie próbował ukrywać dobrego humoru — choć właśnie wiezł żonę „na odpoczynek”, jak określali to lekarze… w rzeczywistości jednak wywoził ją do zapomnianej wsi, gdzie miała spędzić resztę życia.
Twarde zawieszenie samochodu brutalnie połykało dziury w drodze, podrzucając Zlatę na tylnym siedzeniu przy każdym wstrząsie. Siedziała nieruchomo, wpatrzona w zużyty, szary zagłówek, jakby już nie należała do tego świata.
— Inessa Walerjewna, może pani uchyli okno — odezwał się Roman, spoglądając w lusterko wsteczne na matkę. — Duszę się od tego zapachu.Matka z trzaskiem rozwinęła papierek miętowego cukierka.— Mówiłam, żeby nie wieszać tego paskudnego zapachu sosny! — syknęła. — Zlata, zimno ci? …Oczywiście, że nie odpowiada.
Nieważne. Tam będzie jej dobrze. Natura, cisza, las. Profesor powiedział: potrzebuje spokoju. W mieście się wyniszcza.— Mamo, sąsiedzi będą gadać… — Roman ominął głęboką dziurę. — Powiedzą, że się jej pozbyliśmy.— I co z tego? — wzruszyła ramionami kobieta.
— Ciebie interesuje projekt, mnie to, żeby wreszcie spać. Nie będę się całymi dniami zajmować chorą. Sztyepanida się nią zajmie. Za pieniądze wszystko zrobi.Zlata milczała. Ani jednego ruchu.A miesiąc wcześniej wszystko wyglądało inaczej.
Wtedy dowiedziała się, że zmarł jej wujek z Murmańska i zostawił jej ogromny spadek. Szczęśliwa wróciła do domu, rozłożyła dokumenty na stole. Roman nosił ją niemal na rękach, teściowa przygotowała uroczystą kolację, wyjęto najlepszą porcelanę.
Tydzień później jej przyjaciółka, prawniczka Margarita, zaprosiła ją na kawę.Zanim zdążyły cokolwiek zamówić, Margarita bez słowa podała jej telefon.— Posłuchaj tego.Nagranie.Głos Romana. Śmiech kobiety.— Daj spokój, Milana… jeśli trzeba, powiem jej: „gnij tam na końcu świata”.
I tak się psychicznie rozpadnie. Uzyskam opiekę i zabiorę wszystkie pieniądze. Potem otworzę ci salon…Zlata wtedy nie zapłakała.Następnego dnia cicho poszła do banku i wyczyściła konto. Potem zaczęła swoją grę.
Najpierw jadła mniej. Potem wyglądała na słabą. W końcu „została sparaliżowana”.Przez trzy tygodnie Roman ani razu jej nie pomógł. Teściowa zostawiała zimną zupę i wracała do telewizora.Teraz byli tutaj.Zabłogie.
Wokół starego domu rosły pokrzywy, a weranda się rozpadała. W drzwiach stała krępa kobieta — Sztyepanida.— No proszę, miejska przyjechała… — mruknęła.Roman szybko podał jej kopertę, posadził Zlatę na skrzypiącym wózku inwalidzkim i bez słowa wrócił do samochodu.
— Roma… — odezwała się cicho Zlata.Nie odwrócił się.Odjechał.Dźwięk silnika zniknął.Cisza.Sztyepanida podeszła bliżej i już sięgnęła do jej kieszeni.W następnej chwili syknęła.Zlata chwyciła ją za nadgarstek.A potem… wstała.Prosto.Spokojnie.
— Słuchaj — powiedziała cicho, ale głosem, któremu nie można było się sprzeciwić. — Mój mąż dał ci drobne. Ja dam ci trzykrotność. Ale wszyscy myślą, że nie mogę chodzić. I tak zostanie. Jeśli komuś powiesz… nie zobaczysz ani grosza.
Sztyepanida tylko skinęła głową.Tak się zaczęło.Następnego dnia Zlata zaczęła sprzątać dom. Przez wiele dni pracowała — szorowała, naprawiała, porządkowała wszystko. Kiedy zabrakło jedzenia, poszła do sklepu.Tam spotkała Bogdana.
Mężczyzna nerwowo przeglądał dokumenty.— Liczby się nie zgadzają… mleczarnia zbankrutuje…Zlata spojrzała na niego.— Nie zbankrutuje. Twój księgowy fałszuje dane, żeby płacić mniejsze podatki.Bogdan uniósł wzrok.— Kim ty jesteś?
— Kimś, kto potrafi to naprawić. W zamian potrzebuję pomocy.To była umowa.W trzy miesiące nierentowny zakład zaczął przynosić zysk. Wykryto oszustwa, stworzono nowy system.A razem z tym… przyszło coś jeszcze.Minął rok.Roman wrócił.
Był pewien, że zobaczy chorą, bezradną kobietę.Ale zamiast ruin domu zobaczył zadbany budynek.W drzwiach stała Zlata.Zdrowa.— Przyszedłeś po spadek? — zapytała spokojnie.Roman pobladł.— Ty… chodzisz?!— Zawsze chodziłam.
Wpadł w gniew, żądał pieniędzy.Wtedy za jego plecami pojawił się Bogdan.Roman cofnął się.W sądzie wszystko wyszło na jaw.Spadek nie był wspólny.A Roman… stracił wszystko.Zlata wyszła z budynku.Bogdan czekał.— Wracamy do domu? — zapytał.
Zlata uśmiechnęła się.— Tak.Po raz pierwszy… to słowo naprawdę znaczyło to, co zawsze powinno znaczyć.
